سران عرب در کج‌راهه

مهدی یزدان‌پناه
فلسطین در حالی با درد و رنج ملت مظلوم فسلطین و سکوت جامعه جهانی دورانی سخت را سپری می کند که رویکرد سوال برانگیز برخی سران عرب به پذیرش مصالحه و سازش با رژیم صهیونیستی بر رنج ملت فلسطین افزوده است. در این چارچوب کشورهای عربی که در سطح نماینده و وزیرخارجه در نشست مدیترانه مارسی در فرانسه و سپس شرم الشیخ مصر با مقامات رژیم اشغالگر قدس به مصالحه پرداخته بودند در سطح سران در نشست به اصطلاح ادیان در نیویورک با شیمعون پرز گردهم آمدند. دردآورتر آنکه آنها در حالی از عدم سازش با صهیونیست ها سخن گفته اند که همزمان با قطع برق غزه به دلیل نرسیدن سوخت و قطع توزیع غذا به دلیل محاصره غزه، با سران صهیونیسم در ضیافت شام شرکت کرده و رسما از آنها استقبال نمودند. نکته ای که در این نشست قابل تامل بود دعوت از شیمون پرز جنایت کار به عنوان رهبر دینی یهودیان جهان بود.
در حالی که یهودیان جهان تاکید دارند که صهیونیسم جدا از آنها با نگرش توسعه طلبانه است و هیچ جایگاهی برای آنها ندارد، شیمون پرز به عنوان نماینده یهودیان در نیویورک سخنرانی می کند و جالب تر آنکه از صلح سخن می گوید. دعوت از وی به عنوان نماینده کشور یهود به این معنا است که اعراب عملا سه اصل عدم بازگشت آوارگان فلسطینی به وطنشان، سلطه صهیونیست ها بر اراضی اشغالی 1967 و بیت المقدس را به رسمیت شناخته اند چرا که کشور یهود که در این نشست مطرح شد یعنی تقسیم فلسطین براساس بافت دینی که با توجه به سیاست صهیونیست ها برای پاکسازی نژاد فلسطینیان عملا، اعراب از این مناطق اخراج و بازگشت آوارگان نیز منتفی می شود.
هرچند که برخی سران عرب دعوت از پرز را از جانب سازمان ملل دانسته اند و سایر نشستها را نیز برای صلح خاورمیانه اما با توجه به اینکه جنایت های صهیونیست ها همچنان ادامه دارد و حاصل این نشست ها درد و رنج ملت فلسطین است می توان گفت که این دیدارها نه تنها پیامد مثبتی برای اعراب ندارد بلکه چالشی بزرگ برای آنان خواهد بود که اولا جایگاه آنها را در داخل ملتهایشان تضعیف می کند چرا که ملت های منطقه بر حمایت از فلسطین تاکید دارند و مخالف سازش هستند. (59 درصد مردم منطقه، صهیونیست ها را اولین دشمن خود می دانند و خواستار تداوم مقاومت هستند.)
ثانیا با توجه به اینکه جهان نیز در برابر جنایت های صهیونیست ها بیدار گردیده و به مقابله با آن پرداخته است، رویکرد اعراب به صهیونیست ها موجب انتقاد بسیاری از آگاهان سیاسی است. جالب توجه آنکه همزمان با سکوت و سازش کاری اعراب، حتی پارلمان اروپا به انتقاد از جنایت های صهیونیست ها می پردازد و خواستار تحریم آن می شود که خود به معنای انتقاد تلویحی اروپا از سازش کاری و لزوم حمایت از ملت فلسطین است.
ثالثا تجربه نشان داده که صهیونیست ها هر زمان با بحران مواجه شده اند به مصالحه روی آورده اند. اکنون نیز چراغ سبز آنها به اعراب به دلیل بحران داخلی است نه صلح طلبی.
تشدید حملات اخیر صهیونیست ها به غزه گواهی بر این حقیقت است که اعراب باید در رفتارشان بازنگری کنند.