فاجعه غزه سکوت اعراب و گستاخی انگلیس

بصیرت: اظهارات گستاخانه « دیوید میلیبند » وزیر خارجه انگلیس درباره مسئله فلسطین تحولات منطقه و وظایف اعراب در حفظ امنیت رژیم صهیونیستی وقیح تر از آنست که بتوان از کنار آن به سادگی گذشت . تلخی این اظهارات آنگاه بیشتر احساس می شود که همزمانی آن با فاجعه انسانی در غزه که در اثر جنایات صهیونیست ها و سکوت اعراب و مجامع بین المللی شکل گرفته است را در نظر بگیریم . اگر چه انگلیس اکنون در صحنه جهانی رقمی نیست و حتی در سطح اروپا هم به « چرخ پنجم » شهرت دارد و یک کشور دست چندم اروپایی محسوب می شود که همیشه « ترمز اروپا » در مسیر پیشرفت و توسعه و نقش آفرینی تلقی شده ولی افاضات مقامات رسمی این کشور عموما با گزافه گویی و خود بزرگ بینی همراه است.
مقامات لندن دچار عقده های روانی هستند و سعی دارند برای تمام دنیا تعیین تکلیف کنند و حرفهایی بزنند که عموما از دهان آنها بزرگتر است و شاید همیشه با تمسخر و بی اعتنایی دیگران مواجه شده و می شود.
« میلیبند » در مصاحبه ای طولانی با شبکه تلویزیونی « العربیه » . حفظ امنیت اسرائیل را وظیفه اصلی غرب و هم پیمانان عرب نامید تکلیف سازشکاران عرب را روشن کرد. برای حماس و حزب الله لبنان خط و نشان کشید به فلسطینی ها گفت حق ندارند غیر از محمود عباس رهبر دیگری را برگزینند و همگی باید از تشکیلات باصطلاح خودگردان حمایت کنند چون انگلیس و آمریکا خیلی روی آنها کار کرده اند واز این گروه دست پرورده حمایت می کنند.
وزیرخارجه انگلیس برای حمایت از مردم لبنان سینه چاک کرد و هر گونه گرایش به حزب الله لبنان را به این معنی معرفی کرد که انگلیس از ملت لبنان چشم پوشی کرده است ! وی اشاره ای به این حقیقت نکرد که انگلیس برای تقویت ماشین جنگی اسرائیل در جنگ 33 روزه از هیچ جنایت و خیانتی فرو گذار نکرد و با برقراری پل هوایی میان آمریکا و اسرائیل به سرپل ارتباطی جهت انتقال بمب های چند تنی سلاح های لیزری و جنگ افزارهای فوق مدرن تبدیل شده بود و لابد آنهمه جنایت مشترک آمریکا و اسرائیل و انگلیس هم در حمایت از مردم لبنان صورت گرفته بود!
« میلیبند » با گستاخی شرم آوری شاخه نظامی حزب الله را « نماینده اهرم خشونت » نامید و حال آنکه ملت لبنان حزب الله را « سمبل مقاومت ملی » می دانند که توانسته است یک تنه پوزه اشغالگران شرور صهیونیستی را به خاک بمالد و حامیان گستاخ آنان را ناکام و سرخورده سازد. وزیر خارجه انگلیس در عین حال که اعتراف کرد : « معتقدم سیاست به یک پیروزی نیاز دارد » حاضر نشد رمز شکست و ناکامی اسرائیل و حامیانش در جنگ 33 روزه علیه ملت لبنان را بازگو کند و حتی به فقدان پایگاه مردمی برای تمامی مزدوران محلی غرب و صهیونیستها اشاره ای داشته باشد.
وزیر خارجه انگلیس آشکارا سعی داشت با بکارگیری جملات طنزآلودی موقعیت حزب الله لبنان را تضعیف کند و کوچک جلوه دهد و اظهار نمود که حزب الله لبنان می خواهد به یک قدرت سیاسی تبدیل شود. حال آنکه اکنون سالهاست حزب الله لبنان بزرگترین قدرت سیاسی لبنان است و از اعتبار سیاسی و محبوبیت اجتماعی عظیمی نه تنها در لبنان و نه تنها در دنیای عرب که حتی در دنیای اسلام نیز برخوردار است . خشم روزافزون صهیونیستها و جلوگیری از امواج تلویزیونی شبکه حزب الله در غرب کاملا نشان می دهد که اشغالگران و حامیان گستاخ آنها تا چه اندازه از اقتدار و محبوبیت عام حزب الله واهمه دارند
« میلیبند » اگر چه ادعا کرد انگلیس نوکر آمریکا نیست و از بوش دستور نمی گیرد لکن با همان الفاظ و واژه های مورد مصرف بوش عراق را کشوری ثروتمند ولی نیازمند کمک برای توسعه خواند و با گستاخی فراوان انگلیس را سرگرم کمک به مردم عراق و فلسطین معرفی کرد!
وی درباره همکاری لندن در محاصره اقتصادی غزه سکوت کرد ولی از کمکهای آشکار و نهان به تشکیلات فاسد محمود عباس پرده برداشت و انگلیس را یکی ازبزرگترین کمک کنندگان به این تشکل فاسد و خائن معرفی نمود که البته همین امر باعث بی اعتباری بیشتر جناح خائن محمود عباس می شود و ماهیت استعماری این تشکل را برملا می کند.
اظهارات وزیر خارجه انگلیس حتی بدون تحلیل و تفسیر هم به خوبی ابعاد خیانت انگلیس به دنیای اسلام و دنیای غرب را بازگو می کند ولی در این اعترافات صریح نکاتی وجود دارد که بایستی دقیقا مورد توجه خاص قرار گیرد. کاملا بعید بنظر می رسد که چنین مطالبی از دیدگاه تیز بین ملتها پنهان بماند و در واقع بخاطر آگاهی آنها از همین موارد است که شاهد ناکامی و شکست و رسوایی سیاستهای ضدانسانی غرب و به ویژه آمریکا و انگلیس در منطقه هستیم .
لازم است ملت های مسلمان و عرب از سازشکاران عرب قویا توضیح بخواهند که آنها چگونه و در کجا به حامیان شرور رژیم صهیونیستی تعهد داده اند که حفظ امنیت اسرائیل را « وظیفه اصلی » خود می دانند طبعا اگر آنها این اظهارات جنون آمیز وزیرخارجه انگلیس را قبول ندارند بایستی آنرا تکذیب کنند و موضع صریح و رسمی خود را در قبال این ادعای شرم آور اعلام نمایند.
این برای ملتهای مسلمان و ملتهای عرب قابل درک و پذیرش نیست که سازشکاران عرب به جای تعهد در برابر حفظ منافع دنیای اسلام و دنیای عرب و حمایت از ملت مظلوم فلسطین برای تامین و تضمین امنیت اشغالگران صهیونیست متعهد شوند و نه تنها آنرا « وظیفه اصلی » خود معرفی کنند بلکه حتی به دشمنان اسلام التزام بدهند که در این زمینه به امنیت اسرائیل به عنوان وظیفه اصلی ! خود می نگرند.
شرم آور است که سازشکاران عرب در توجیه این رفتار خائنانه می گویند « ما از فلسطینی ها فلسطینی تر نیستیم و هیچ تعهدی برای حفظ امنیت فلسطینی ها نداریم » ولی بر عکس در مرحله دفاع از اشغالگران به دشمنان اسلام تعهد می دهند که امنیت رژیم صهیونیستی را « اصلی ترین وظیفه » خود بدانند.
ایکاش دنیای اسلام و دنیای عرب از چنین رهبران خائنی محروم بود و ایکاش ملتها می توانستند مکنونات قلبی خود را به صراحت بیان کنند. آنگاه می دیدیم که سایر ملتهای مسلمان و عرب نیز همانند مردم لبنان وفلسطین و بویژه همچون ساکنان ثابت قدم و استوار غزه که اکنون در بدترین شرایط بسر می برند به دوست و دشمن ثابت می کردند خائنین را طرد می کنند و دست رد بر سینه آنها می زنند. آنها گرسنگی و سختی و رنج محاصره دشمنان را به جان می خرند ولی ذلت و ننگ همدستی با جناح خائن محمود عباس را نمی پذیرند. هم اینک بسیاری از مردم غزه و نمایندگان مجلس ملی فلسطین و دولتمردان حماس در سیاهچالهای قرون وسطایی اسرائیل به سر می برند ولی مسئله اینست که مزدوران محمود عباس به « خبرچینی » جاسوسی و خوش خدمتی به اشغالگران سرگرمند. اگر انگلیسی های شرور از این طیف خائن و جاسوس حمایت نمی کردند جای تعجب می بود و اگر با اراده و خواست ملت های بزرگ فلسطین و لبنان همراه می شدند ابعاد خیانت سازشکاران و مزدوران محلی دشمن تا این اندازه آشکار نمی گردید.
وزیر خارجه انگلیس در عین حال مرتکب اشتباه بزرگی شد و با این اعترافات خود واقعیت های تلخی را برملا کرد. هر چند بدون این اعترافات تکان دهنده هم واقعیت های عینی بر همگان روشن بود ولی بیان این اعتراف برای تکمیل تاریخ منطقه بسیار لازم و ضروری بود. اعتراف به اینکه هم پیمانان غرب متعهد به حفظ امنیت رژیم صهیونیستی به عنوان « وظیفه اصلی » خود هستند موضوع تکان دهنده ای است که اهمیت آنرا هیچکس نباید نادیده بگیرد. این اعتراف یکبار دیگر. ابعاد مسئولیت های تعطیل ناپذیر ملتها در قبال خیانتکاران را بازگو می کند و این سئوال حیاتی را مطرح می سازد که چرا خیانتکاران و حامیان شرور آنها تا این اندازه گستاخ شده اند که دیگر نیازی به پرده پوشی و انکار چنین حقایق دردناکی را احساس نمی کنند.