فرجام تیغ کشیدن بر یک ملت

رضا ذاکر
این روزها اخبار و گزارش هایی که از اوضاع فلاکت بار منافقین در اردوگاه اشرف و کمپ «تیپف» مخابره می شود، حاوی درس ها و عبرت های تکان دهنده ای است که سرانجام خیانت ورزیدن و تیغ کشیدن بر چهره یک ملت را در برابر وجدان های بیدار به نمایش می گذارد.
در سال 1364 و با انتقال سرکرده گروهک نفاق از فرانسه به عراق، قرارگاه اشرف تاسیس شد. اعضای این سازمان با امکانات نظامی که رژیم بعثی در اختیار آنها قرار داد به عملیات جاسوسی، ترورمسئولان جمهوری اسلامی ایران و عملیات نظامی علیه کشورمان پرداختند. قرارگاه اشرف در مجاور شهر خالص واقع در استان دیاله و در شرق عراق قرار دارد. از چهار سال قبل که عراق به اشغال ارتش آمریکا درآمد، شماری از اعضای گروهک به تدریج از آن سازمان جدا شده و قرارگاه اشرف را ترک کردند. بخشی از این جداشدگان که هیچ پناهی نداشته و توسط هیچ کشوری پذیرفته نشده بود، در اردوگاهی موسوم به «تیپف» که مجاور اردوگاه اشرف است، اسکان داده شدند.
خبرنگار بی بی سی که اخیرا موفق شده با تعدادی از بازداشت شدگان کمپ تیپف گفت وگویی انجام دهد، در توصیف این بازداشتگاه می گوید: «این اردوگاه محوطه ای به ابعاد دویست متر در دویست متر است که دور آن سیم خاردار کشیده شده است.
روی زمین های شنی و ناهموار این اردوگاه چادرهایی زده شده که برای چهار سال است سرپناه ساکنان آن شده است. غلامرضا به خبرنگار بی بی سی می گوید فرد زندانی در این اردوگاه چه در زمستان و چه در تابستان باید تنها با یک پتو سر کند. تا مدت ها قبل، به هر فرد این اردوگاه سه بطری آب برای نوشیدن و شست وشو داده می شد و این افراد تنها هفته ای یک بار به مدت سه دقیقه فرصت استحمام داشتند. در این مدت، فرستادگان سازمان ملل تنها یک بار و آن هم تحت کنترل شدید آمریکایی ها از این اردوگاه بازدید کرده اند. نظامیان آمریکایی به بهانه های واهی افراد را مورد ضرب وشتم قرار داده و به زندان های انفرادی برای مدت طولانی می فرستند.»
از دو ماه قبل، نظامیان آمریکایی به ساکنان این اردوگاه اجازه دادند که از اردوگاه خارج و به هر جایی که می خواهند بروند. متعاقب این تصمیم آمریکایی ها، شماری از جداشدگان منافقین که در سال های گذشته از این سازمان جهنمی جدا شده بودند، به عراق رفتند تا به اردونشینان تیپف برای خروج از عراق کمک برسانند. چند تن از افرادی که به تازگی برای کمک رساندن به بازمانده های منافقین به عراق رفته اند، در توصیف وضعیت افراد تواب و جداشده گروهک به خبرنگاران گفته اند: ما در مرزهای ترکیه به یک گروه 120 نفری از جداشدگان منافقین برخورد کردیم. آنان در سرمای طاقت فرسای کردستان عراق، خود را به مرزهای ترکیه رسانده بودند. در میان این افراد، 10تن از اعضای شورای مرکزی منافقین حضور داشتند. «هادی افشار» با نام مستعار «سعید جمالی» با سابقه 30سال عضویت در این سازمان که از فرماندهان عملیاتی منافقین بود، به چشم دیده می شد. پرویز فرهمند با سابقه 52سال عضویت در شورای مرکزی، مرتضی مهاجری، نصرالله آذری و سیروس طائفی از دیگر اعضای شورای مرکزی و فرماندهان ارشد گروهک بودند. این افراد در گروه های پنج تا هشت نفره در بیابان های منطقه خالص رها شده و مجبور شده اند صدها کیلومتر را در کوه و دشت و در سرمای طاقت فرسا بپیمایند تا به مرز ترکیه خود را برسانند. اما مرزبانان ترکیه از پذیرش آنها خودداری کرده و افرادی را هم نیز که به طور قاچاقی از مرز عبور کرده بودند، بازداشت و پس از شکنجه تحویل پلیس مرزی عراق در کردستان دادند تا آنها را در اردوگاهی موقت در اربیل نگهداری کنند. دولت خودگردان کردستان به این افراد 30 روز فرصت داده که هرچه زودتر از کردستان عراق خارج شوند چرا که پرونده سیاه منافقین در همکاری با رژیم بعث در سرکوب کردهای عراق، در 1991 و فجایع کشتار مردم در شهرهایی نظیر «کفری» و «کلاره» در جنوب کردستان، حفاظت از این افراد را دشوار کرده است.
این روزها هیچ خبرنگاری غربی از سرنوشت 600 منافق آواره کوه و بیابان خبر و گزارشی مخابره نمی کند. فقط برخی اخبار پراکنده از قول منابع محلی دهان به دهان می چرخد. اخباری همچون هدف قرارگرفتن برخی از منافقین توسط پلیس مرزی ترکیه، وخامت حال اردوگاه نشینان اربیل در سرمای 30درجه زیرصفر، هراس آوارگان از شکارشدن توسط کردهای معارض، نداشتن غذا و پوشاک مناسب، خودکشی و خودزنی افراد رها شده و بالاخره حرکت گروهی از آنان به سمت مرزهای جمهوری اسلامی ایران، کشوری که در سال های گذشته پذیرای بیش از 800 تن از توابین بوده است.