فریاد در سکوت

رضا گرمابدری
وجود پاره ای اخبار در رسانه ها که خبر از کاهش آلام و رنجهای مردم غزه را می دهد چه معنایی دارد. خبرهایی از قبیل: گذرگاه های غزه به مدت دو روز برای ورود سوخت باز می شود - کشتی حامل کمک های بشردوستانه قطر به نوار غزه که قرار بود عصر شنبه وارد بندر غزه شود با تاخیر وارد غزه می شود - روز یکشنبه یک کشتی از بندر یافا که حامل برخی اعضای عرب پارلمان اسرائیل (کنیست) و شخصیت های جنبش های اسلامی داخل اراضی خط سبز هستند به غزه می آیند. قرار است 28 آذر یک کشتی از قبرس راهی غزه شود که تعدادی از نمایندگان پارلمان های کشورهای عربی و اسلامی و اروپایی را با خود به غزه می آورد . دو هزار کامیون حامل کمک های مردمی منتظر ورود به نوار غزه هستند.
بر فرض که تمام وعده های ذکر شده در اخبار فوق محقق شود در این صورت مردم مظلوم اما مقاوم غزه تنها چند روز می توانند آزادانه نفس بکشند و رژیم صهیونیستی می تواند مجددا غزه را به محاصره درآورد و داستان محرومیت و شکنجه و عذاب از اول تکرار شود. عده ای انسان بی پناه و بدون یار و یاور تا چند مرحله می توانند این برخورد و رفتار را تحمل کنند و تاب بیاورند. شاید مشکل امروز غزه آب، نان، سوخت و دارو باشد اما این مشکل اصلی نیست. اگر امروز و هر از گاهی رژیم صهیونیستی اجازه می دهد اندک کمکی برای زمان کوتاهی به محاصره شدگان در غزه شود، در حال انجام اقدامی برنامه ریزی شده و آگاهانه است. صهیونیستها به دنبال آن هستند تا با چنین رفتاری ساکنین غزه را به ستوه آورند تا در نهایت مقاومت آنها شکسته شود و از پای در آیند. کسانی که درصدد کمک به مردم غزه هستند باید برای این اقدام جنایتکارانه چاره جویی کنند. محاصره غزه از زمانی شدت پیدا کرد که حماس نپذیرفت در مذاکراتی شرکت کند که تضییع حقوق ملت فلسطین را به دنبال داشت.
امروز در اوج فشار بر مردم غزه و افزودن مصیبتی بر مصیبت دیگر محمود عباس خبر از تلاش گسترده مصر جهت برگزاری دور جدید مذاکرات ملی فلسطین می دهد.محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین می گوید: «تشکیلات خودگردان فلسطین بدون هیچ گونه قید و بند و یا شرطی در این مذاکرات شرکت خواهد کرد. هر درخواست منطقی که از سوی جنبش حماس مطرح شود و به نفع منافع مردم فلسطین باشد از سوی ما قابل پذیرش خواهد بود.»
محمود عباس که این روزها و به ویژه پس از تهاجم شهرک نشین های صهیونیست به خانه و کاشانه شهروندان فلسطینی در «الخلیل» از موقعیت ضعیف شده و متزلزلی برخوردار است و از ماه ها پیش خود را برای معامله بر سر حقوق فلسطینی ها آماده ساخته است برای سرعت بخشیدن به این روند اعلام می کند: «تشکیلات خودگردان فلسطین هیچ گاه مانعی بر سر راه مذاکرات ایجاد نکرده و همواره دستش را برای تحقق وحدت ملی در فلسطین دراز کرده است.» وی که در رقابت با حماس متحمل شکست سختی شده است و از پایگاه اجتماعی قدرتمند حماس اطلاع دارد سعی می کند با فرافکنی حماس مدافع حقوق ملت فلسطین را مسبب این حوادث نشان دهد، لذا می گوید: «جنبش حماس با مذاکرات مخالفت می کند و در خصوص مذاکرات ماه نوامبر که قرار بود در قاهره برگزار شود، نیز در اقدامی غیرمنتظره این مذاکرات را تحریم کرد.»
از سخنان محمود عباس مشخص است که دولت خودگردان، حکومت مصر، برخی کشورهای عربی و رژیم غاصب صهیونیستی در اقدامی هماهنگ تلاش کرده اند تا پس از به اوج رسیدن سختی ها و فشارهای مردم غزه و به زعم آنها سست شدن اراده و مقاومت آنها و آمادگی برای پذیرش امور تحمیلی آنها را به پای میز مذاکره دعوت کنند.
یکی از سرچشمه های مصیبتهای انباشته شده ملت فلسطین «توافقنامه سازش اسلو» در سال 1993 است که پس از امضای آن آتش اختلاف در بین فلسطینی ها شعله ور شد. در حال حاضر این توافقنامه در بین فلسطینی ها حتی در کرانه باختری حامی ندارد مگر یک گروه بسیار اندک، ساکنین غزه هم که در مخالفت با این توافقنامه در انتخابات 2006 به حماس رای دادند، پس چرا باید چنین توافقنامه ای که عامل اصلی اختلاف بین یک ملت سرفراز و مبارز است و از پایگاه اجتماعی نیز بی بهره است همچنان به قوت خود باقی بماند. پایبندی بخش اندکی از فلسطینی ها به این توافقنامه سراسر فتنه، حوادثی را می آفریند همانگونه که در گذشته آفرید که سود سرشار آن تنها نصیب صهیونیستها می شود. جامعه قدرتمداران جهانی که این روزها فریادرسا و استمداد مردم غزه را مشاهده می کند اما با سکوت مرگباری که حاکم کرده است روی به تجاهل آورده نمی تواند این ننگ را پاک کند و یقینا دامنه این رسوایی در آینده برای آن خسارت بار خواهد بود. غزه پایدار می ماند هر چند که ریشه های پنهان شده درختان زیتون آن در دل زمین بر نگاه بی سوی دشمنانش ننشیند.