*آقای دکتر، نظر کلی شما راجع به این ایده که تحت عنوان «دولت وحدت ملی» مطرح شده است، چیست؟
**من معتقدم تمایل برای ایجاد کابینه ای که متشکل از اصولگرایان و اصلاح طلبان باشد، مغایر با عقلانیت سیاسی است. هنگامی می توان از دولت وحدت ملی سخن گفت که بحرانی در کار باشد و خروج کشور از مدار تعادل اتفاق افتاده باشد. مشخصا این مقوله متعلق به کشورهای بحران زده ای چون لبنان است که ساختار سیاسی آن متاثر از تمایلات قومی و قبیله ای است. به طور کلی شرایط خاصی برای تشکیل دولت وحدت ملی باید وجود داشته باشد که اکنون آن شرایط خاص در کشور ما موجود نیست پس قضیه منتفی خواهد بود.
*بنابراین معتقدید که طرح این ایده نسبتی با شرایط کشور ندارد؟
**بله، همین طور است. توجه داشته باشید. تجربه 30 ساله انقلاب اسلامی و سابقه 100 سال مشروطه خواهی، ایجاب می کند «بلوغ سیاسی» کاملی را شاهد باشیم. این انتظار به نظر من با این ایده نسبتی ندارد. من پیشنهاد می کنم که به جای طرح این ایده های دور از عقلانیت، سران اصولگرایان و حتی همان جناح اصلاح طلب، با استفاده از ظرفیت های جریان خود، ائتلاف های درون گروهی را سامان دهند و سپس به تدوین دستورالعمل هایی برای ایجاد یک کابینه ائتلافی مبادرت کنند. این امر هم باعث افزایش مشارکت سیاسی مردم می شود و هم گرایشات سیاسی را شفاف تر می کند.
*البته این همایش اخیر در مجلس هم به این موضوع دامن زد، نظر شما در این باب چیست؟
**اگر قصد برگزارکنندگان تحقق وحدت ملی است، می توانند قالب های دیگری برای این منظور تدوین کنند. البته چون من در این همایش نبودم و اساسا از من دعوتی هم صورت نگرفته بود، از قصد و نیت برگزارکنندگان بی اطلاعم.
به طور کلی اگر این همایش به منظور تازه شدن دیدارهای نمایندگان ادوار مجلس برگزار شده باشد، ممدوح و پسندیده است، ولی اگر قرار است در این همایش ها، ایده وحدت ملی و ایجاد کابینه ای متشکل از اصولگرایان و اصلاح طلبان مورد بحث قرار گیرد، باید گفت این موضوع به هیچ وجه قابل پذیرش نیست و فاصله ای شگرف از خردورزی سیاسی دارد.