حمله به توافق مکه

ناظران سیاسی دیدار سه جانبه میان کاندولیزا رایس وایهود اولمرت ومحمود عباس را ناکام خوانده اند، زیرا هیچ نتیجه عملی در راستای صلح میان اسراییل وفلسطینی ها دربرنداشت. حتی محافل اسراییلی از این نشست به «جنگ زنان علیه مردان» تعبیر کرده اند، زیرا اولمرت بیش از همه متاثر از سیاست های خانم لیفنی وزیر خارجه خود می باشد که قصد تصاحب منصب نخست وزیری اسراییل را دارد. از دیگر سو خانم رایس علیه عباس وارد میدان شده ومعتقد است رییس تشکیلات خودگردان از طرح آمریکا مبنی بر ایجاد «جبهه اعتدال» در برابر تندروها، نافرمانی کرده است.
این وضعیت نشانگر آن است که مذاکرات سه جانبه مذکور که در بیت المقدس برگزار شد، از هدف اصلی خود منحرف شده وتبدیل به بازخواست فلسطینی ها نسبت به توافق اخیر مکه شده است. اولمرت علنا با توافق مکه مخالفت کرده است وتفاهم میان فتح وحماس را برنمی تابد وحتی عباس را به خیانت متهم ساخته است. این موضع عجیب حاکی از آن است که اولمرت از عباس می خواهد تنها با اسراییل تفاهم داشته باشد هر چند به قیمت مخالفت ومقابله با دیگر گروه های فلسطینی. نکته جالب آن است که اولمرت از توافق با راستگرایان افراطی در داخل اسراییل ابایی ندارد، اما وقتی نوبت به توافق فتح با حماس می رسد، به شدت با آن مخالفت کرده وآن را نوعی خیانت به روند سازش قلمداد می کند!
دخالت های نخست وزیر اسراییل درامور داخلی فلسطینی ها به این جا ختم نمی شود. اولمرت اعلام کرده است سازمان آزادیبخش فلسطین(ساف) نمی تواند نماینده همه فلسطینی ها در مذاکره با اسراییل باشد. این در حالی است که اولمرت پیش از این عباس را به عنوان شریک مذاکرات پذیرفته بود، اما پس از توافق مکه ونزدیکی فتح وحماس، عباس تبدیل به شریک نامطمئن صلح با رژیم صهیونیستی شده است! آن گونه که «الوف بن» تحلیلگر اسراییلی در روزنامه «هاآرتص» نوشته است اولمرت می خواهد عباس تنها یک شریک معتدل وضعیف باشد که کاری جز شرکت در جلسات وهمی وبی نتیجه با مقامات اسراییلی ندارد!
مواضع متناقض نخست وزیر اسراییل نشانگر نوعی کارشکنی در روند صلح است. به عبارت دیگر سران اسراییل قصد سازش با فلسطینی ها را ندارند، چون هر گونه سازش مستلزم پای بندی به تعهداتی از قبیل پیشنهادهای کمیته چهار جانبه(آمریکا، اروپا، روسیه وسازمان ملل) می باشد وچنین پیشنهادهایی از جمله تشکیل دولت مستقل فلسطین در اراضی 1967 به هیچ وجه خوشایند رژیم صهیونیستی نمی باشد.
سوال اساسی آن است که اسراییل واقعا در پی چیست؟ شاید پاسخ این پرسش در دستان وزیر خارجه آمریکا باشد. رایس از یک سو تلاش دارد چنین القا کند که ایالات متحده آمریکا نسبت به روند سازش میان اسراییل وفلسطینیان اهتمام می ورزد وبرای تحقق آن تلاش می کند. اما واقعیت امر آن است که تیم نومحافظه کار آمریکا هیچ تمایلی به پیشرفت روند سازش در منطقه ندارند. اکنون دولت آمریکا به شدت با توافق مکه مخالف است. معنای این مخالفت آن است که واشنگتن میل دارد جنگ داخلی میان فلسطینی ها ادامه یابد. بی تردید وجود درگیری وتشنج در فلسطین وسایر کشورهای منطقه به مصلحت اسراییل است، چرا که این رژیم همواره در صدد یافتن روزنه ای برای فرار از تعهدات بین المللی از جمله قطعنامه های شورای امنیت ومصوبات کمیته چهار جانبه می باشد.
با این تفاصیل دیدار سه جانبه در تل آویو یک دیدار نمایشی بود که ناکامی آن از پیش رقم خورده بود. حتی قبل از اعزام رایس به منطقه، جرج بوش رییس جمهور آمریکا با ایهود اولمرت تلفنی صحبت کرده واز او خواسته بود به هر نحو با عملی شدن توافق مکه وتشکیل دولت وحدت ملی در فلسطین مخالفت کند.
این سناریوی خطرناک مسئولیت فلسطینی ها را در داخل دو چندان می کند. فتح وحماس برای رهایی از دام آمریکا واسراییل، هر طور شده باید توافق مکه را عملی سازند، وگرنه بار دیگر باید شاهد درگیری های خونین فلسطینی ها وتماشای سرمستانه مقامات واشنگتن وتل آویو باشیم.

منبع: الشرق الاوسط