اعراب و آناپولیس/صادق سعیدی نیا

بصیرت: اعرابی که امروز در برابر جنایات رژیم صهیونیستی در غزه سکوت نموده و حتی به صورت پشت پرده با موساد در راستای تحمیل رنج و مشقت بر مردم این ناحیه گام برمی دارند. مجامع بین المللی فقط به فلسطینی های ساکن کرانه باختری رود اردن توجه دارند و فلسطینیان ساکن نوار غزه را نادیده می گیرند و کمک های اقتصادی و مالی خود را از آنان دریغ می ورزند و این موضوع نشان می دهد که این مجامع علیه ملت فلسطین توطئه کرده اند تا این ملت در راه دستیابی به آرمان های خود دچارشکاف و دو دستگی شود. هزینه سیاسی که تشکیلات خودگردان در قبال دریافت کمک های اقتصادی می پردازد سبب نگرانی و ترس این جنبش شده است. واشنگتن درنشست کشورهای کمک کننده به تشکیلات خودگردان فلسطین 500تا600 میلیون دلار تسهیلات در اختیار این تشکیلات قرار داد تا در برابر حماس تقویت شود.متاسفانه کشورهای عربی نشان داده اند که در مواقع حساس و ضروری فاقد توان لازم جهت اتخاذ رویکرد و تصمیمی جمعی و موثر در خصوص یک معضل مشترک هستند.این قاعده در خصوص سرزمینهای اشغالی نیز صدق می کند.کلیت شرکت کشورهای عربی در نشست آناپولیس نشان داد که اعراب خاورمیانه هنوز قدرت تحلیل حداقلی داده های سیاسی را ندارند.
شرکت کشورهای عربی در کنفرانس آناپولیس نتیجه ای جز بی اعتباری آنها در نظام بین الملل به دنبال نداشت.عمرو موسی ،دبیر کل اتحادیه عرب صراحتا اعلام نموده بود که مشکل اصلی منطقه تداوم اشغالگری فلسطین است و کنفرانس آناپولیس نمی تواند این معضل را حل کند.اعراب خاورمیانه در برخورد با بحرانهای منطقه نگاهی کاملابرون گرایانه دارند و خصلتهای پراگماتیستی آنها هیچ‌گاه در جهت حل بحرانهای منطقه به کار گرفته نشده است.کلیت شرکت اعراب در کنفرانس محتوم به شکست آناپولیس خطایی استراتژیک و سیاسی محسوب می شود.عدم حضور حماس در کنفرانس خزان زده مریلند کلیت این نشست را بی اعتبار ساخته بود.کشورهای جهان و خاورمیانه نباید فراموش کنند که حماس هم اکنون اصلی ترین بازیگر معادلات فلسطین محسوب می شود و جریانهای سازشکار و وابسته به تشکیلات خودگردان جایگاهی در بین مردم فلسطین ندارند.حال چگونه ممکن است بدون حضور ورضایت بازیگر اصلی فلسطین در خصوص این کشور تصمیم گیری شود؟
کنفرانس آناپولیس نیز همانند معاهدات اسلو،کمپ دیوید ،غزه-اریحا و مریلند به پایان رسید.پایانی که مترادف با پایان حیات جریان سازشکار در فلسطین و خاورمیانه خواهد بود.کنفرانس پاریس نیز مشمول همین قاعده می شود.کنفرانسی که در آن هیچ گام موثری در جهت حل معضلات واقعی ملت فلسطین بر داشته نشده است.مطالبات تاریخی و سیاسی ملت فلسطین از نظام بین الملل کاملامشخص است.آزادی قدس،بازگشت آوارگان و آزادی زندانیان در بند رژیم صهیونیستی سه خواسته اصلی فلسطینیان محسوب می شود.خواسته هایی که گویا ابومازن و سلام فیاض نیز همگام با مقامات آمریکایی و اروپایی آنها را فراموش کرده اند.