تمناى دخالت خارجى

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
شاید در هیچ کشورى به انـدازه ایران ، در نگاه مردم وابستگى به خارج نکوهیده نباشد؛ چرا که مردم ایران زخمهاى زیادى از این وابستگى خورده اند و خاطرات تلخى از آن دارند وقتى میرزاى آغاسى به جاى قائم مقام فراهانى نشسـت یا زمانى که میـرزا آقاخان نـورى به جاى محمدتقى خـان امـیـرکبیـر نشست ، مـردم ایران سوگمندانه دخالـت خـارجى در شئون خـود را به نظاره نشستند . چند دهه بعـد وقتى در سـال 32 شاه با پشتیبانى آمریکا و انگلـیـس بـه تخت بازگشت و زمانى که مخالفت حضرت امام با آمریکا و اسرائیل به تبعید او منجر شد بار دیگر مردم تلخى دخالت خارجى در شئون خود را چون شرنگ مرگ حس کردند .
از همیـن رو وقتى انقلاب اسلامى بـه پـیـروزى رسید اشاره کـوتاهى بـه وابستگى خارجى یک گروه براى درهم پیچیده شدن طومار او کفایت مى کرد . به همین جهـت وقتى جاسـوسى محمدرضا «سعادتى آشکار شد، » سـازمـان مجاهدین خلق که هزاران نیروى جوان را جذب کرده بود به گروهک تبدیل شد و نیـز زمانى که جاسـوسى بهرام افضلى کشـف شد، سـال 62 به نقطـه پایان حـزب چهل ساله تـوده تبدیل شد . عباس امیـرانتظام نیز با جـاسـوسى پرونده نهضت آزادى را پس از 20 سال فعالیت بست .
امروز هم درست پس از آنکه عباس عبدى اعتراف کرد که اسناد مهمى از مملکت به خارجى ها داده است ، حزبى که خود را در حاکمیت«مطلق » ، مى خواست ، فروپاشیده است .واقعیت این است که جاسوسى براى بیگانه ارتباط مستقیمى با وضعیت یک حزب در ارتباط با مردم کشور متبـوع دارد . اگر یک حزب مورد اقبال مردم باشد سعى مى کند در مواجهه با طرف خارجى از » اقتدار ملى «سخن بگوید ولى همین حزب زمانى که خود را از قدرت ملى بى نصیـب ببیند به طرفى مـى رود که قدرت خویش را حفظ نماید .این البتـه منطقى و قابل پذیرش نیست ولى متاسفانه در کشور ما اینک واقعیت خارجى یافته است .
اما آیا این معادله پاسخ مثبتى به همراه دارد؟ استراو وزیر خارجه دولتى که بارها ایران را تحقیر کرده و در شئون ایرانیان دخالت کرده است به یک حـزب سیاسى ایران وعده داده است که ::» مـا در طول ماههاى آینده تلاش مى کنیم با فـشـارهاى مختلف ، بـراى پیـروزى در انتخابات آینده مجلس به شما کمک کنیم!« دقیقا با همین مبنا این حزب در بیانیه تبریک پذیـرش پروتکل الحاقى از سوى ایران نوشته است ::» پس از مساله فناورى هسته اى ، غرب متوجه مساله حقوق بشر در ایران مى شود «و روزنامه یاس نو در ششم آبانماه نوشت ::» ما چه بخـواهیم و چه نخـواهیم موضـوع حقوق بشر مـورد توجه همـه دولتها و ملتهاست و کارنامه «نظام در این باره به بازنگرى احتیاج دارد واکنش ملى ما در مورد دخالت دادن خارجى ها در امور داخلى کشور کاملا روشن است تا جائى که حتى کارشناس هاى غربى به داخلى ها گفته اند خارجى ها نمى تـوانند کمکى به آنان بکنـد چـرا که جـوانان ایرانى روحى ضـد خارجى دارند ! از جمله جـرج گالـوى نماینده مجلـس عـوام انگلیس در جمـع ایـرانیـان گفـت ::» اکـثـریـت جـوانـان ایـرانى از دخـالـت خـارجـى هـا در کـشـورشان متنفرند .«