«دی 8» بدون ما علیه ما

اجلاس اسلام آباد با حضور 7 کشور پاکستان عربستان مصر اردن مالزی اندونزی و ترکیه هفته گذشته به میزبانی پاکستان برپا شد. برگزاری این اجلاس در شرایط حساس کنونی آنهم با توجه به عدم اطلاع رسانی درباره محتوای مذاکرات باعث گمانه زنیهائی شده که این اقدام را بشدت زیر سئوال برده است . سفر غیرمنتظره و شتابزده « دیک چنی » معاون رئیس جمهور آمریکا و سرحلقه توطئه گران جناح نومحافظه کار علیه جمهوری اسلامی ایران و همچنین سفر « مارگارت بکت » وزیرخارجه انگلیس به پاکستان و دیدارهای فشرده ای که هیچ توضیح روشنی درباره آنها داده نشده است ارتباط تنگاتنگ میان آن اجلاس مشکوک و این سفرهای مشکوک تر را بیش از پیش در ذهن ها تداعی می کند. برخی گزارشات غیررسمی درباره محتوای مذاکرات و جزئیات دستور کار اجلاس اسلام آباد آنقدر انحرافی است که افشای آن می تواند باعث طوفان خشم ملتها علیه گردانندگان و شرکت کنندگان اجلاس اسلام آباد شود.
نکات مهمی در این زمینه وجود دارد که تمرکز برروی هر یک از آنها ابعاد ناشناخته و در عین حال مهمی از تحولات منطقه و جهان اسلام را درحال و آینده برای ما مجسم می کند.
1 ـ با بررسی فهرست کشورهای شرکت کننده در اجلاس اسلام آباد نخستین سئوالی که به ذهن می رسد اینست که این کشورها براساس چه معیارهائی انتخاب شده اند و هدف از دعوت آنها به گردهمائی چه می توانسته باشد آیا آنها پرجمعیت ترین کشورها هستند که می بینیم اردن و عربستان فاقد چنین ویژگیهائی هستند. آیا آنها فعالترین و موثرترین کشورها در دنیای اسلام بشمار می آیند که می بینیم برخی از این کشورها از جمله اردن خود چرخ پنجم سیاستهای استعماری در منطقه هم به حساب نمی آید. اگر بر هر مبنائی قرار بود میهمانان اجلاس اسلام آباد برگزیده شوند قاعدتا جمهوری اسلامی ایران بایستی در این فهرست قرار می داشت مگر آنکه حضور ایران با اهداف اصلی اجلاس در تعارض باشد و چنین ارزیابی شود که با حضور ایران تامین چنان اهدافی مسیر و ممکن نخواهد بود. نکته ظریفی که در این میان وجود دارد صرفنظر از اردن نام بقیه کشورها در کنار یکدیگر نام تشکلی را در ذهن ها زنده می کند که برای فعالان سیاسی دنیای اسلام بعنوان یک نام آشنا تلقی می شود و آن سازمان کشورهای توسعه یافته است که توسط جمهوری اسلامی ایران پیشنهاد و D - 8 دنیای اسلام یا پایه گذاری شد. اکنون بنظر می رسد که با حذف دو کشور و افزودن یک عضو همسوی با اهداف جدید قرار است همان ترکیب اصلی علیه ایران به کار گرفته شود که که انصافا شرم آور است !
2 ـ اگرچه هیچگونه گزارش رسمی و اعلام رسانه ای درباره اهداف دستور کار و نتایج اجلاس اسلام آباد منتشر نشده است لکن گزارشات غیررسمی نشانگر آنست که مسائل لبنان ـ سوریه ـ فلسطین ـ عراق و ایران در فصل بندیهای دستور کار مطرح بوده است . طبعا سئوال اصلی این است که اگر قرار بر بحث پیرامون این مسائل مهم دنیای اسلام باشد چرا از خود این کشورها برای رایزنی در جهت حل و فصل این موضوعات حیاتی دعوت بعمل نیامده است اگر قرار بر تاثیرگذاری و نقش آفرینی باشد آیا اردن مالزی یا اندونزی در مسائل فهرست شده که تماما موضوعاتی مربوط به خاورمیانه هستند بیشتر موثر و تاثیرگذار هستند و خواهند بود یا ایران و... با نیمه تمام ماندن پاسخ این سئوال طبعا این شبهه بوجود می آید که آیا این 7 کشور درصدد تصمیم گیری و تاثیرگذاری در این مقولات برآمده اند پاسخ این سئوال با هر معیاری که سنجیده شود منفی است .
با مرور فهرست اسامی این کشورها بهتر می توان دریافت که در بررسی سوابق سیاسی و تاریخی این کشورها هیچکدام در حد و اندازه ای نبوده اند که به تنهائی بتوانند تاثیری بر دیگران داشته باشند و به تنهائی مشکلی را حل کنند و یا حتی حرفی را به دیگران دیکته نمایند. این نکته ای نیست که گردانندگان امور در این کشورها از آن غافل بوده باشند طبعا یک احتمال دیگری که باقی می ماند اینست که این 7 کشور در واقع خود « سیاهی لشکر » برای اجرای طرحهائی تلقی شده اند که قرار است فردا بنام دنیای اسلام « دیکته » شود و حال آنکه گردانندگان اصلی این ماجرا آمریکا و انگلیس هستند.
3 ـ صرف تشکیل اجلاس اسلام آباد به معنی عبور هر 7 کشور اسلامی شرکت کننده از یک « خط قرمز » است و نباید از کنار آن به سادگی گذشت . متاسفانه دنیای اسلام پیش از این از تجمع چند کشور از همین فهرست دچار دو بحران جدی و ریشه دار شده است که هنوز هم این دو بحران از ملتهای مسلمان قربانی می گیرد.
الف ـ نقش عربستان و پاکستان در مراحل شکل گیری گروهک « طالبان » و به قدرت رساندن آنها در افغانستان .
ب ـ نقش مصر اردن و عربستان در جنگ 8 ساله علیه ایران و تقویت صدام و تجهیز ماشین جنگی صدام با بهره گیری از تمامی امکانات دنیای اسلام .
دنیای اسلام فراموش نکرده است که با آن عملکرد خیانت آمیز رژیم کمپ دیویدی قاهره رژیم مفلوک شاه حسین اردنی و رژیم عربستان در طول یک دوره 8 ساله چه فجایعی به دست صدام و با حمایت این گروه شرور علیه ملتهای منطقه رخ داد.
بعلاوه هیچکس از یاد نبرده است که طرح تشکیل گروهک طالبان یک طرح مشترک انگلیسی ـ آمریکائی بود که بودجه اش توسط دربار سعودی تامین شد و « آر ـ اس ـ آی » یعنی بخشی از ارتش پاکستان مامور اجرای آن شد و نهایتا این ارتش پاکستان بود که قدم به قدم استانهای مختلف افغانستان را تسخیر می کرد و در اختیار طالبان می گذاشت .

نه « صدام » بدون حمایت سلطه گران بین المللی در حد و اندازه ای بود که آنهمه جنایت کند و نه « طالبان » در موقعیتی بود که بتواند افغانستان را از دست نیروهای جهادی خارج و بر آن حکمرانی نماید. انتظار این بود که پس از سقوط صدام و طالبان این کشورها درصدد تکرار تجربه های شوم گذشته برنیایند. انتظار این بود که ما شاهد تکرار تجمعات خائنانه برخی اشرار در دنیای اسلام نباشیم . انتظار این بود که دربارهای بی افتخار عرب با مروری در تاریخ گذشته از رفتار خود و از نتایج تصمیمات و عملکرد خود درس بگیرند و برای تکرار همان رفتارها وسوسه نشوند ولی اجلاس اسلام آباد نشان می دهد که این انتظارات ما قطعا خوشبینانه بوده و با واقعیت های عینی تطبیق نمی کند!
4 ـ هنوز از نتایج و تصمیمات اجلاس اسلام آباد خبری منتشر نشده است ولی شواهد و قرائن موجود نشان می دهد که تصمیمات آنها هرچه باشد در مقوله ای بوده است که « دیک چنی » سرحلقه دشمنان جمهوری اسلامی در کاخ سفید و همچنین مارگارت بکت وزیرخارجه جزیره انگلیس را برای سفر شتابزده و غیرمنتظره به اسلام آباد وسوسه کرده و آنها ننگ بدنامی بیشتر و دخالت افزون تر در دنیای اسلام را به جان خریده اند ولی بهر حال آمده اند تا بلکه علیه ایران و سایر ملتهای مستقل منطقه کاری از پیش ببرند.
از دو حال خارج نیست . یا این کشورها از توطئه ای که مشارکت و تصمیم گیری درباره اش از آنها هم بعنوان عضو این « حلقه شرارت » دعوت شده آگاه بوده اند و سعی خواهند کرد به این بازی شرم آور ادامه دهند که در اینصورت تکلیف ما و دنیای اسلام با آنها روشن است . یا آنکه از این توطئه آگاه نبوده اند و با فریب دیگران در این دام افتاده اند که دراینصورت لازمست راه خود را از دیگران جدا کنند و مطمئن باشند که این بازی بدفرجام دقیقا به زیان دشمنان اسلام و به زیان مجریانش تمام خواهد شد.
این یک سنت الهی است که پیامبر گرامی اسلام (ص ) با کلام نورانی خود آنرا انشا فرموده است که : « هرکس شمشیر طغیان و بغی را تیز کند با همان شمشیر به هلاکت خواهد رسید. »
انتظار می رفت سرنوشت شوم صدام و طالبان برای دیگران درس عبرتی باشد و انتظار می رفت کشورهای اسلامی شرکت کننده در اجلاس اسلام آباد دستکم به منافع و مصلحت خودشان بیندیشند و با طناب فرسوده ای که استعمار سیاه به سوی آنها دراز کرده به درون چاه حوادث بدفرجام منطقه نروند. تجربه نشان داده است که هیچکس از سرمایه گذاری علیه ایران و علیه نهضت جهانی اسلام سودی نبرده و این یک قانون ابدی است که هرگز در سنت الهی تغییری را شاهد نخواهید بود (ولن تجدلسنه الله تبدیلا)
اراده الهی بر این استوار شده است که ملتهای تحت ستم بتوانند استقلال و عزت و عظمت اسلامی خود را بازیابند و در این راه حتی تصمیمات لرزان چند تن در اجلاس اسلام آباد یا هر اجلاس دیگری نمی تواند چیزی را تغییر دهد و دنیای اسلام را به کام اشغالگران شرور آمریکائی و انگلیسی فرو برد و این دشمنان اسلام هستند که درمانده و منفعل شده اند و چاره ای جز پذیرش شکست و ناکامی ندارد.
برخی گزارشات غیررسمی درباره محتوای مذاکرات و جزئیات دستور کار اجلاس اسلام آباد آنقدر انحرافی است که افشای آن می تواند باعث طوفان خشم ملتها علیه گردانندگان و شرکت کنندگان اجلاس اسلام آباد شود
اگر بر هر مبنائی قرار بود میهمانان اجلاس اسلام آباد برگزیده شوند قاعدتا جمهوری اسلامی ایران بایستی در این فهرست قرار می داشت مگر آنکه حضور ایران با اهداف اصلی اجلاس در تعارض باشد و چنین ارزیابی شود که با حضور ایران تامین چنان اهدافی مسیر و ممکن نخواهد بود
اگرچه هیچگونه گزارش رسمی و اعلام رسانه ای درباره اهداف دستور کار و نتایج اجلاس اسلام آباد منتشر نشده است لکن گزارشات غیررسمی نشانگر آنست که مسائل لبنان ـ سوریه ـ فلسطین ـ عراق و ایران در فصل بندیهای دستور کار مطرح بوده است
صرف تشکیل اجلاس اسلام آباد به معنی عبور هر 7 کشور اسلامی شرکت کننده از یک « خط قرمز » است و نباید از کنار آن به سادگی گذشت . متاسفانه دنیای اسلام پیش از این از تجمع چند کشور از همین فهرست دچار دو بحران جدی و ریشه دار شده است که هنوز هم این دو بحران از ملتهای مسلمان قربانی می گیرد
هنوز از نتایج و تصمیمات اجلاس اسلام آباد خبری منتشر نشده است ولی شواهد و قرائن موجود نشان می دهد که تصمیمات آنها هرچه باشد در مقوله ای بوده است که « دیک چنی » سرحلقه دشمنان جمهوری اسلامی در کاخ سفید و همچنین مارگارت بکت وزیرخارجه جزیره انگلیس را برای سفر شتابزده و غیرمنتظره به اسلام آباد وسوسه کرده است
انتظار می رفت سرنوشت شوم صدام و طالبان برای دیگران درس عبرتی باشد و انتظار می رفت کشورهای اسلامی شرکت کننده در اجلاس اسلام آباد دستکم به منافع و مصلحت خودشان بیندیشند و با طناب فرسوده ای که استعمار سیاه به سوی آنها دراز کرده به درون چاه حوادث بدفرجام منطقه نروند.

روزنامه جمهوری اسلامی