امحای سیاسی گروهک منافقین/غلامرضا قلندریان

بصیرت: گروهک منافقین پس از ناکامی در دستیابی به هدفهایشان در داخل کشور، برای پیگیری خط براندازی، به دامان اربابان خویش پناه بردند تا با بهره مندی از امکانات و حمایتهای آنها، بر پیکر جمهوری اسلامی ضربه وارد کنند، اگرچه این خواسته با هوشمندی جمهوری اسلامی، به آرمانی دست نیافتنی برای همه بدخواهان نظام تبدیل گردید.
گروهک منافقین در فهرست سازمانهای تروریستی آمریکا و اروپا قرار دارد و پس از پیروزی انقلاب اسلامی اقدامهای تروریستی و رفتارهای غیرانسانی زیادی را بر ضد مردم و مقامهای کشورمان انجام داده است.
این جریان مطرود پس از خروج از کشور، دولت بعث عراق را با توجه به دشمنی با انقلاب اسلامی، بهترین گزینه همکاری قلمداد نمود و همه سرمایه جاسوسی خود را در اختیار استخبارات عراق قرار داد تا از این منظر در دستیابی به هدفهای شوم خود، با عراق سهیم باشد.
با وجود شعارهای فراوان واشنگتن در خصوص مبارزه با تروریسم، آمریکا از اعضای گروهک منافقین در عراق حمایت می کند و پس از اشغال نظامی این کشور جنگ زده، عناصر این سازمان تروریستی را تحت محافظت خود قرار داده است.
در واقع، می توان جایگاه منافقین را در وضعیت فعلی تحت الشعاع تحولات عراق ارزیابی کرد، به نحوی که دولت عراق یکشنبه اعلام کرد نزدیک به سه هزار و 500 عضو باند گروهک منافقین باید این کشور جنگ زده را ترک کنند، اردوگاه منافقین تعطیل شود و ساکنان اردوگاه اشرف باید از عراق خارج شوند و به کشور خود یا دیگر کشورها بروند.
تصمیم جدی دولتمردان عراقی برای اخراج منافقین پس از توافقنامه امنیتی خروج نیروهای آمریکایی از عراق، اخراج آنها را قطعی و قریب الوقوع می نمایاند، مگر این که اتفاقهای غیرمنتظره ای این موضوع را تحت الشعاع قرار دهد. سردمداران گروهک مذکور هرگونه توانایی برای ارائه خدمات گذشته را از دست می دهند و در این صورت ناگزیر از دربدری خواهند بود، چنانکه اکنون این اتفاق را باید در ساختار و هویت این سازمان اپوزیسیون مسلح جستجو نمود.
هرچند در این نوشتار مجال پرداختن به عملکرد ننگین و وحشیانه آنها نیست، ولی بیان اجمالی در این زمینه می تواند ریشه آوارگی آنها را تبیین نماید. منافقین در 30 خرداد 1360 با انتشار اطلاعیه ای، علیه نظام جمهوری اسلامی ایران اعلان جنگ مسلحانه کردند و درصدد نابودی انقلاب اسلامی برآمدند. بدین ترتیب، تابستان 1360 با ایجاد آشوب و هرج و مرج در شهرها، به آتش کشیدن وسایل نقلیه عمومی، ضرب و شتم مردم بی دفاع و ترورهای کور، علیه نظام اسلامی آغاز گردید.
منافقین اولین اقدام تروریستی را در ششم تیر 1360 با انفجار بمب در مسجد ابوذر و سوء قصد به جان آیةا... خامنه ای و سپس در هفتم تیر همان سال با انفجار دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی و به شهادت رساندن 72 تن از مسؤولان طراز اول کشور از جمله دکتر بهشتی رئیس دیوان عالی کشور، دامن زدند.
دو ماه بعد نیز با انفجار دفتر نخست وزیری، رئیس جمهور رجایی و نخست وزیر باهنر را به شهادت رساندند. از جمله اقدامهای دیگر تروریستی منافقان می توان به ترور شهید دکتر آیت، انفجار دفتر دادستانی، به شهادت رساندن آیةا... قدوسی، شهدای محراب، ایجاد انفجار در مناطق مختلف کشور و شهادت تعداد زیادی از مردم عادی اشاره نمود.
اقدامهای تروریستی و ضد انسانی آنها صرفاً در ایران خلاصه نمی شود، بلکه در کشور عراق نیز در هارمونی ضد بشری با صدام، شریک جنایتهای وی شدند. این همسویی و تشریک مساعی با بعثی ها را اکنون در آرشیو اسناد اطلاعاتی عراق می توان مشاهده کرد. پیام تشکرآمیز صدام حسین، رئیس جمهور وقت عراق به رجوی برای همکاری اش در سرکوب فعالیت کردها و شیعیان جنوب عراق در سالهای 1990 و 1991، مؤید این موضوع است.
گروهک منافقین پس از سقوط صدام تلاشهای گسترده ای برای ساماندهی افراد حزب بعث در غالب عشایر و احزاب انجام می دهد. این سازمان تاکنون بیش از 20 حزب و گروه را در داخل عراق تشکیل داده که هدف آنها ساماندهی افرادی از استخبارات دولت صدام و حزب بعث در عشایر و احزاب برای عملیات تروریستی است.
پخش مستند «گرگها» از سیمای جمهوری اسلامی، بخشی از همکاریها و جلسات این گروهک را با دولتمردان عراقی به نمایش گذاشت.
ارتباط منافقین علاوه بر دولت بعث عراق، با سرویس جاسوسی رژیم اشغالگر قدس نیز سند دیگری از همدستی جریان نفاق با دشمنان این مرز و بوم می باشد، اگر چه صهیونیستها از اعمال وطن فروشانه و خائنانه این گروهک به نفع خود نهایت استفاده را می برند و در عوض منافقین چیزی به جز ننگ به دست نمی آورند.
بدیهی است، کشوری مانند عراق در شرایط کنونی، با نظر به نظام سیاسی دموکراسی که ضمن اهتمام به حقوق شهروندانش در ارتباط با همسایگان احترام متقابل و رعایت حسن هم جواری را در دستور کار قرار داده است، نمی تواند گروهک یاد شده را با سابقه جنایت پیشگی در درون مرزهایش تحمل نماید.
بنابراین، آوارگی اپوزیسیون مسلح، نتیجه دلدادگی به اردوگاه غرب و اتکا به پشتیبانی آنها بوده است که با اعتماد واهی به وعده های اربابان پاریس و واشنگتن، ابزار تشدید فشار و اقدامهای خصمانه علیه نظام جمهوری اسلامی شدند. این در حالی است که ایران اسلامی همه توطئه ها را که از سوی جبهه استکباری بر این کشور تحمیل شده بود، با موفقیت مدیریت نمود و پشت سر گذاشت و با اتکال به خداوند متعال، امروز به یک قدرت تأثیرگذار منطقه ای تبدیل گردیده است و با وجود تنگناهای کاذب اعمال شده از سوی دشمنانش، توانسته است وزن بازیگری خود را ارتقا بخشد.