بسته پیشنهادى آقا/صادق مهدی غفرانی

بصیرت: در این چند روز که پروژه نسل کشی در نوار غزه کلید خورده، شاید تنها عامل یا تنها خبری که مایه آرام گرفتن دل به تاب و تب افتاده مسلمین شد، پیام تاریخی رهبرانقلاب بود که مثل همیشه سروقت و به موقع، جامع و سرشار از تدبیر و انقلابی و آتشین بود و مثل همیشه حرف دل شاگردان مکتب حسینی بود.
پیامی که می توان از آن به عنوان یک بسته پیشنهادی راهبردی برای مردم ایران، برای مسئولان کشور، برای ملت ها و دولت های اسلامی و برای همه آن کسانی که این روزها با مشاهده صحنه هایی از جنایات وحشیانه صهیونیست ها در غزه، خون دل می خورند.
از همین رو به نظر می رسد که این وظیفه برعهده نخبگان و خبرگان جامعه است که فرازهای این پیام حساس رهبر را برای سایرین تبیین کنند و بسته گشایی نمایند و نسخه پیشنهادی ایشان را، از قدم اول که تکلیف به ورود حماسی به میدان است، تا قدم آخر که شاید مجازات کفار حربی باشد را بازخوانی حرفه ای کنند. دیروز یکی از معاونان رئیس جمهور گفته بود «پیام رهبر بوی جهاد و شهادت می دهد» با خودم فکر کردم شاید خیلی از ماهنوز ندانیم که نقش مان در این جهاد دفاعی کجای ماجراست، شاید خیلی ها هنوز فکر کنند انتشار بیانیه یا کمک جمع کردن دارویی و غذایی یا حتی تجمع و راهپیمایی، تنها و تنها کاری است که از عهده شان برمی آید، در حالی که تکلیف رهبر به مسلمانان خیلی پررنگ تر از این حرفها به نظر می رسد!
شاید استاد فرشچیان ما حالا باید بنشیند و تابلوی عصر عاشورایش را با طرح کربلای غزه تکمیل کند، شاید وزارت ارشاد باید برود سراغ تولید سمفونی دلاوران غزه، شاید کامران نجف زاده ما باید برود گزارش بگیرد از آن صحنه ای که می گویند وقتی هواپیماهای اسرائیلی وارد آسمان غزه می شوند مردم غزه به نشانه حسینی بودن خودشان می روند بالای پشت بام، شاید آن فوتبالیست لژیونر ما باید در سرزمین غریبه پرچم انتفاضه را ببوسد، شاید احمدی نژاد حالا باید از آن لابی هایش در سازمان ملل که قبلاً تعریف کرده بود استفاده بهینه کند و امکانات بین المللی را بسیج کند، شاید آن مرد که همیشه زیر باران می آید حالا وقتش است که پول توجیبی های رنگارنگش را خرج کند و شاید...
در باورم هست که مشق شب آقا را اگر خوش خط بنویسیم، خاطره آن جشن 33 روزه، دوباره برایمان زنده خواهد شد و داغ تکرار عاشورا را بر دل شریح قاضی و رفقایش خواهیم گذاشت