عاشورا روح جاری در کالبد زمان

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
سید و سالار شهیدان امام حسین (ع) پس از خطبه معروفی که در روز عاشورا در برابر سپاه دشمن خواند و در آن به اصل و نسب ناپاک عبیدالله بن زیاد پرداخت و از ویژگی های پیامبران و خاندانش سخن گفت و آمادگی خود را برای شهادت اعلام کرد، چند بیت از اشعار «فروه بن مسیک مرادی» را خواند و با این بیت آغاز کرد:
فان نهزم فهزامون قدما
و ان نهزم فغیر مغلبینا
اگر در این کارزار ما به پیروزی رسیم امر جدیدی واقع نشده زیرا ما از گذشته صاحب پیروزی بوده ایم و اگر در ظاهر شکست بخوریم در اصل باز هم پیروز ما هستیم.
امام حسین (ع) با خواندن این بیت به گذشته و آینده ای می پردازد که خاستگاه عمیق اعتقادی دارد. پرچمی را به اهتزاز در می آورد که هیچگاه فرو نمی افتد حتی اگر به ظاهر پرچمدار هم فرو افتد. اشاره ظریف امام حسین (ع) به این حقیقت است که مومنان با فهم دقیق آموزه های دینی و پشت سر گذاشتن برخی معیارهای دنیوی و تشخیص صحیح نسبت میان آموزه های دینی و معیارهای مادی با آگاهی و ایمان راسخ به آینده قطعی ای که براساس آموزه های دینی و به کارگیری درست معیارهای مادی فراتر از آنچه که غیر مومنان از آن می فهمند، آن گونه عمل می کنند که آینده متعلق به آنها خواهد شد و در این باور قدسی هیچ گونه شک و تردیدی ندارند و چون این امر را مسلم می دانند قوی و قاطع عمل می کنند، آنچنان که گویی اندک تعلقی به دنیا و مافیها ندارند. آزاد و فارغ از هر چیزی به میدان می آیند و جانبازی و سرافرازی می کند.
در اتفاقی روحانی و زیبا شخصی به نام «شیخ کاظم ازری» در ارتباط با موضوعی که ذکر شد و در خصوص ارزش و اعتقاد مجاهدین راه خدا در عاشورا و عمق این قیام الهی جاودانه، عالمانه و محققانه سرود:
قد غیرالطعن منهم کل جارحه
الا المکارم فی أمن من الغیر
سلاح های دشمن که بیرحمانه و چندباره بر پیکر یاران امام حسین (ع) فرود می آمد شکل آنها را به کلی تغییر داده بود اما سجایا، اراده، تشخص و هدف آنها را نتوانسته بود تغییر دهد.
در اینجا هم شاعر در تبعیت معنایی از شعر «فروه» می گوید جسم ها مجروح، دریده و پایکوب اسبان شدند و از بین رفتند اما روح قیام و ایده آنها با زمان عجین شد و جاودان گردید و امروز این روح جاری در کالبد زمان سرمشقی می شود برای مظلومان غزه که بدانند باید در برابر ظلم مقاومت کنند و تسلیم نشوند اما باید هزینه بدهند، همانطور که امام حسین (ع) هزینه داد تا آنجا که اسب بی صاحبش به سمت خیمه ها بازگشت و با وجودی که امام حسین (ع) به اهل حرم سفارش کرده بود به هیچ وجه از خیمه ها خارج نشوند طاقت از دست دادند و به فرموده امام زمان (عج): «واسرع فرسک شاردا الی خیامک قاصدا مهمهما باکیا فلما رأین النساء جوادک مخزیا و نظرن سرجک علیه ملویا برزن من الخدور ناشرات الشعور علی الخدود لاطمات و الوجوه سافرات» اسبت در حالی که از تسلیم شدن به دشمن سرکشی می کرد شیهه کشان و ناله کنان با سرعت به طرف حرم رفت. هنگامی که زنان حرم اسبت را بی صاحب و با زین واژگون و یال غرقه به خون دیدند از خیمه ها با موی پریشان و چهره گشاده بیرون دویدند در حالی که به صورت خود لطمه می زدند.
بأبی انت و امی یا حسین (ع)