قطعنامه‌اى براى حضور مؤثر

استقبال آمـریـکـا از طـرح نمایـنـده ویـژه سـازمان ملـل در عـراق و ارایـه پیش نویس قطعنامه اى به شوراى امنیت سازمان ملل که حاوى پیشنهادهایى براى نحوه اداره امور عراق و مشارکت بین المللى در حفظ امنیت این کشـور پس از انتقال حاکمیت در عراق است این سئوال را ایجاد کرده است که چرا کاخ سفید به سازمان ملل رجوع کرده است؟ برخى این بازگشت را چرخشى در سیاست آمریکا تلقى کرده اند .
اما مرورى کوتاه به مشکلات نظامى ، مالى ، سیاسى نشان مى دهد که دولت آمریکا با وجود شرایط موجود توان نظامى ، سیاسى و مالى اداره عراق را ندارد و باید این شرایط دستخوش تحول قرار گیرد.
به لحاظ نظامى و امنیتى اکثر مقامات ارشد ارتش آمریکا اذعان دارند که آمریکا توانست در سطح تاکتیک در عراق پیروز شود اما در سطح استراتژیک باید آمریکا را شکست خورده این جنگ دانست. آنتونى کوردسمان اخیراً اعلام کرد :آمریکا با توسل به زور توفیقى در جلوگیرى از ناامنى در عراق نخواهد داشت .تلفاتى که نیروهاى ائتلاف و آمریکا در عراق داده اند به تدریج غیرقابل تحمل مى‌شود. از سوى دیگر واشنگتن در طى یکسال اخیر نه تنها نتوانست مشارکت بین المللى در حفظ امنیـت عـراق را به دست آورد بلکه کشورهاى مـؤتل خـود را بتدریج از دست داده و اکـثـر آنـهـا تـا 9تیر سـربـازانشـان را فراخواهندخواند.»
فشار مشکلات مالى جنگ نیز کمتر از مشکلات نظامى نیست هزیـنـه جنگ و اشغال عراق هیچ تناسبى با بودجه پیش بینى شده ندارد .اکنون براى هزینه نظامى آمریکا در عراق براى سال 1383 بالغ بر 150 میلیارد دلار بودجه اختصاص یافته است یعنى چیزى حدود سه میلیارد دلار در هفته هزینه واقعى خواهد بود و این درحالى است که آمریکا در سال مالى 1383 با کسرى 500 میلیارد دلارى مواجه است .علاوه بر هزینه نظامى هزینه بازسازى اقتصادى «برمر » و ادارى عراق نیز هیچ تناسبى با نقشـه اولیه آمریکا نـدارد ..به تخمین بازسازى شبکه آبرسان 16 میلیارد دلار و بازسازى برق رسانى 13 میلیارد دلار هزینه در بردارد حال آنکه کشورهاى اروپایى و روسیه ، چین و ژاپن تاکنون از ارایه کمک ها جهت بازسازى امتناع ورزیده اند .
در کنار موارد فوق از بین رفتن پـرستیژ و اعتبار آمریکا در افکار عمومى جهان و نـزدیک بـودن انتخابات ریاسـت جمهـورى آمریکا از دیگـر عـوامل چرخش در سیاست آمریکا محسوب مى شود .
در حال حاضر اکثر کشورهاى جهان و افکار عمومى آمریکا را به عنوان یک اشغالگر مى شناسند. افشاى شکنجه عراقى ها ماهیت اشغالگرى آمریکا را به بدترین شکل تبدیل کرده است .بنابراین تصادفى نیست که تصمیم تهیه قطعنامه جدید ابتدا تـوسط پاول در اجلاس مشترک بانک جهانى و صندوق بین المللى پـول و اتحادیه اروپا مطـرح و سپـس در روزهاى اخیر به شوراى امنیـت ارایه مى‌شود .اما اینکـه آیـا واگذارى نقش به سـازمان ملل در مسألـه عراق واقعى است یا خیر؟ به نظر مى رسد با توجه به عقاید حاکم بر کاخ سفید و اهداف کلانى که آمریکـا در عـراق دنبـال مى کند، هـدف از واگذارى این نقش صورى خروج از بحران است. مواضع دیوید فروم و ریچارد پرل که در چند هفته قبل منتشر شد مؤید این مسأله است .این دو تأکید کردند سازمان ملل به علت تحمیل قید و بندهاى قانونى بر قدرت آمریکا براى دفاع از خود به مانعى در برابر امنیت ملى مابدل شده است .اگر ما به قواعد سازمان ملل تن دهیم امنیت ملى خود را در معرض خطر قرار مى دهیم.»