بازگشت به جنگ سرد عربی

نویسنده: پاتریک سیل
برگردان: علی گودینی
ناتوانی اعراب در پاسخ به جنگ ویرانگر اسرائیل بر مردم غزه چه در بخش دیپلماسی و چه عملیات نظامی نقاب را از چهره ایشان برداشت و نشان داد برخی از حکام عرب با یکدیگر هماهنگ نبوده و برخی از بعضی دیگر بیشتر از اسرائیل واهمه دارند. طی 22 روز که جنایات اسرائیل در نوار غزه به انجام رسید، جهانیان به وضوح آثار جنگ سرد عربی را ملاحظه کردند. می دیدند غزه در آتش می سوزد، بدون آنکه برخی از حکام و سران عرب - کسانی که شکاف عمیقی میانشان ایجاد شده است- کاری بکنند و برای بررسی اوضاع مصیبت بار غزه تلاشی نمایند. باعث تأسف است که بگویم برخی از دیپلمات هایی که با آنان ملاقات کردم تا برای نوشتن این مقاله از ایشان کمک بگیرم، از «پایان نظام منطقه ای عربی» با یأس، سخن گفتند.
در شرایط کنونی که منافع حیاتی جهان عرب دستخوش خطرات جدی قرار گرفته و مردم فلسطین گرفتار کشتار جمعی توسط آلات و ادوات نظامی اسرائیل شده اند، به طوری که خشم مردم کشورهای عربی و اسلامی را برانگیخته ، برخی از سران عرب، بار دیگر عجز روشن و واضح خود را در رسیدن به یک پیام و راهکار منسجم و یکپارچه و بدون تاخیر، نشان دادند. در کنفرانس دوحه که سوریه، الجزایر، سودان و دیگران از جمله رئیس جمهور ایران، خالدمشعل رئیس دفتر سیاسی حماس و ... حضور داشتند، قطر روابط تجاری خود با رژیم صهیونیستی را قطع کرد.
موریتانی هم همین را اعلام نمود. سوریه نیز ابراز داشت مذاکرات غیررسمی صلح که به وساطت ترکیه در حال انجام بوده است را به این ترتیب برخی از دولت های عربی و از جمله مصر و اردن در جبهه آمریکایی مقابل گروهی دیگر از کشورها شامل سوریه، حزب الله و حماس صف آرایی کرده اند.
ناتوانی اعراب برای بار اول در سال 1948 آشکار گردید، زمانی که به دلیل ضعف و عدم وحدت نتوانستند جلوی تشکیل دولت اسرائیل در خاک فلسطین را بگیرند.
در سال 1967 اسرائیل بار دیگر توانست ضربه سختی به اعراب در جنگ های خود وارد آورد و بر باقیمانده اراضی فلسطین حاکم گردد و بخشی از اراضی مص و سوریه را اشغال کند، اما هزینه ای که اسرائیل در این جنگ نابرابر می پردازد، هزینه ای عظیم است، چرا که این جنگ به نفرت عمومی علیه اسرائیل منجر شده و رهبران این رژیم به دلیل خون ریزی و کشتار، ممکن است به کیفر و پیگردهای قضایی دچار شوند. به جای تامین امنیت اسرائیل، ایهود اولمرت نخست وزیر، باراک و لیونی نه تنها خود را در معرض عملیات های انتقام جویانه در هر جای دنیا قرار دادند، بلکه تمامی یهودیان در هر منطقه را گرفتار کردند. حقیقت این است که اسرائیل با شروع این جنگ که از هر گونه ارزش های انسانی و اخلاقی خالی بود، بار دیگر نشان داد خواهان همزیستی مسالمت آمیز با کشورهای همسایه نیست، بلکه می خواهد هیمنه خود را از طریق روش های نظامی در منطقه تقویت نماید.
هدف اساسی اسرائیل از جنگ علیه غزه، نابودی مقاومت فلسطینی و دولت حماس بود. اما وسایل و لوازمی که از آن کمک گرفت، چهره تروریستی و تجاوزگرانه این رژیم را در افکار عمومی بیشتر نمایان ساخت به نحوی که می توان گفت اسرائیل بازنده نمایش جنگ غزه بوده است.