ژنوسید و پلی تیسید

ژنوسید (Genocide) به معنی نسل کشی، جنایتی است علیه بشریت که از سوی یک دولت یا عمال آن به مرگ بخش قابل توجهی از اعضای یک گروه محلی، نژادی یا مذهبی منجر می گردد. لغت نامه های مختلف بارزترین نمونه ژنوسید در قرن بیستم را به کشتار یهودیان در آلمان هیتلری ، سیاه پوستان در آفریقای جنوبی، کردها در شمال عراق و ارمنی ها در عثمانی اختصاص داده اند. طبق تعریف ماده دوم قرارداد بین المللی جلوگیری از کشتار جمعی (ژنوسید)، نسل کشی یکی از اعمال مشروحه زیر است که به نیت نابودی تمام یا قسمتی از گروه ملی یا قومی و نژادی یا مذهبی ارتکاب گردد.
1- قتل اعضای آن گروه،
2- صدمه شدید نسبت به سلامت جسمی و یا روحی افراد آن گروه؛
3- قرار دادن عمدی گروه؛ در معرض وضعیت زندگی نامناسب که منتهی به زوال قوای جسمی کلی یا جزئی آن بشود؛
4- اقداماتی که به منظور جلوگیری از توالد و تناسل آن گروه صورت گیرد؛
5- انتقال اجباری اطفال آن گروه به گروه دیگر.
اما نکته قابل توجه در این مورد آن است که از بین بردن یک گروه سیاسی شامل ژنوسید نمی گردد بلکه آن را پلی تیسید (politicide) می گویند. پلی تیسید یا کشتار سیاسی و کشتار جمعی به خاطر مواضع سیاسی، به تشویق یا اجرای سیاست هایی از سوی یک دولت یا عمال آن که به مرگ قابل توجهی از اعضای یک گروه سیاسی منجر می گردد، اطلاق می شود. هدف ژنوسید و پلی تیسید در واقع نابودی فیزیکی کلی یا جزیی گروه های مشخص نژادی و سیاسی است و تفاوت میان آنها از حیث ویژگی هایی است که اعضای گروه مزبور را برای دولت مشخص می سازد.
در ژنوسید، گروه قربانی اساسا برحسب ویژگی های اجتماعی یعنی نژاد، مذهب و ملیت تعریف می شود، در حالی که در پلی تیسید عامل مشخص سازنده گروه مزبور اساسا جایگاه آن در سلسله مراتب اجتماعی یا مخالفت سیاسی اش با دولت و گروه های مسلط می باشد. البته اغلب موارد ژنوسید و پلی تیسید با هم ترکیب می شوند. به عنوان نمونه در اغلب مواردی که پلی تیسید صورت می گیرد، ریشه قومی، مذهبی و یا ملی دارد که می بایستی قاعدتا در ژنوسید مورد بررسی قرار بگیرند. به اعتقاد برخی از اندیشمندان حقوق بین الملل، در دوره پس از جنگ جهانی دوم، هیچ منطقه ای از جهان نبوده است که دست کم یک نمونه نسل کشی یا کشتار سیاسی را در پرونده خود نداشته باشد. هر چند به ندرت می توان اطلاع دقیقی از تعداد تلفات در نسل کشی ها و کشتار سیاسی بدست آورد، اما با این حال، مجموع قربانیان سیاست های نسل کشی و کشتارهای سیاسی در جهان تنها از 1945 تا 1988 بین هفت تا شانزده میلیون نفرقید شده است که دست کم به اندازه تلفات انسانی ناشی از همه جنگ های بین المللی و داخلی در همین دوره می باشد.
برای مقابله با این جنایت فجیع، مجمع عمومی سازمان ملل در سال 1946 « قرارداد بین المللی جلوگیری از کشتار جمعی» را تصویب نمود که دولت ایران نیز به آن ملحق گردید و در سال 1334 با تصویب پارلمان ملی، جنبه قانونی یافت. به موجب قرارداد مذکور، کشتار جمعی منع گردیده و اشخاصی که مرتکب آن شوند، اعم از اینکه اعضای حکومت یا مستخدمین دولت و یا اشخاص عادی باشند، مجازات خواهند شد. همچنین دول متعاقد قبول کردند که کشتار جمعی جرم سیاسی نبوده، مرتکبین آن تابع مقررات استرداد مجرمین خواهند بود. به راستی اعمال جنایت آمیز رژیم صهیونیستی مصداق بارز ژنوسید و نسل کشی مسلمانان غزه نیست؟ پس چرا سازمان های بین المللی و دولت ها سکوت کرده اند؟