بحران در ارتش انگلیس

قاسم غفورى
ارتش انگلیس که روزی با نام برقراری دمکراسی و مبارزه با تروریسم وارد عراق گردید، امروز با چالش های درونی بسیاری مواجه است، به گونه ای که سران نظامی انگلیس بزرگترین چالش حضور این کشور در عراق و افغانستان را نه از جانب گروه های تروریستی، بلکه بحران داخلی ارتش می دانند.
دولتمردان انگلیس همواره تلاش داشته اند تا خود را به عنوان قدرتی جهانی معرفی و همچنان سیاست های استعماری خود را در عصر حاضر ادامه دهند. در این راستا تونی بلر نخست وزیر انگلیس، همسویی با سیاست های توسعه طلبانه جرج بوش رئیس جمهور آمریکا را سرلوحه سیاست خارجی خود قرار داده است. حضور چندین هزار نیروی انگلیسی در افغانستان پس از حوادث 11 سپتامبر، اعزام هشت هزار نیرو به عراق در سال 2003 که بدون مجوز سازمان ملل صورت گرفت، از جمله راهکارهای لندن برای حفظ و توسعه سیاست های توسعه طلبانه خود می باشد. هر چند که دولتمردان بریتانیا به بهانه مبارزه با تروریسم و احیای صلح و دمکراسی در عراق و افغانستان حضور یافته اند و اکنون تلاش دارند تا راهی برای ورود به آفریقا بیایند. اما وضعیت داخلی ارتش این کشورها به چالشی بزرگ برای آنها مبدل گردیده که مانع از اجرای بسیاری از سیاست های توسعه طلبانه آنها می شود. براساس گزارش های منتشره ارتش انگلیس در عراق و افغانستان چنان درگیر چالش های درونی خود شده که دیگر توانایی جنگ و حضور در این کشورها را ندارد به گونه ای که سران ارتش خواستار عقب نشینی و بازگشت به میهن گردیده اند.
فرار از جنگ و تمرد از دستورات فرماندهان در عملیات های نظامی چنان که بسیاری از سربازان بازگشته از جنگ اعتراف کرده اند که بخش اصلی تلفات نیروهای انگلیسی، افرادی هستند که به دلیل تمرد از دستور فرماندهان محاکمه نظامی شده اند، بحران شدید روانی میان نظامیان که بیش از 30درصد آنها را شامل می شود، گرایش فزاینده به مواد مخدر و داروهای روانگردان (آمار نشان داده که بسیاری از سربازان برای تهیه مواد مخدر به فروش سلاح و تجهیزات نظامی در قبال چند گرم مواد مخدر اقدام می کنند)، بحران در جذب سربازگیری که ارتش را با کمبود نیروی انسانی مواجه ساخته است (خانواده ها از اعزام فرزندانشان به ارتش خودداری و آن را برابر با صدور حکم قتل فرزندان خود می دانند)، آمار بالای فساد اخلاقی و جنسی در میان سربازان حاضر در عراق و افغانستان و... از جمله مشکلات و چالش های انگلیس برای حفظ نظامیان در مناطق اشغالی (عراق و افغانستان) می باشد که زوال سیاست های توسعه طلبانه آنها را در پی دارد. البته این نکته قابل ذکر است که عوامل دیگری نیز به این بحران دامن می زند که تاثیرات بسیاری بر بی نظمی ها و چالش های ارتش انگلیس دارد.
عدم رسیدگی و بی توجهی دولتمردان انگلیس به خانواده هایی که فرزندانشان به عراق و افغانستان اعزام شده اند، چنانکه تونی بلر تاکنون حاضر نشده است با این خانواده و حتی کسانی که فرزندانشان را در این جنگ ها از دست داده اند، ملاقات کند، تظاهرات های گسترده ضد جنگ به ویژه از جانب مادرانی که فرزندان آنها در جنگ حضور دارند، خواست مردم عراق و افغانستان برای خروج اشغالگران به ویژه در عراق، گسترش ناامنی در این کشورها به رغم شعارهایی که سران انگلیس و آمریکا از دمکراسی و برقراری صلح در این کشورها سر می دادند، رسوایی های دولتمردان اشغالگران در وجود سلاح های کشتار جمعی در عراق، افزایش تلفات نیروهای انگلیسی به ویژه در بصره، عدم اجرای طرح بازگشت سربازان به کشورشان و تمدید مکرر ماموریت آنها به رغم آن که سران ارتش خواستار عقب نشنی گردیده اند و... از جمله عوامل موثر در تشدید بحران در ارتش انگلیس می باشند.
با توجه به بحران شدید حاکم بر ارتش بریتانیا در افغانستان و عراق، دولتمردان انگلیس راهکارهایی را برای کاهش این بحران و سرپوش نهادن بر آن در پیش گرفته اند که چندان موفق نبوده است. دیدارهای مکرر مقامات ارشد انگلیسی نظیر دیدار نخست وزیر، وزیر دفاع و وزیر امور خارجه از اردوگاه های سربازان مستقر در عراق و افغانستان که بیانگر توجه آنها به وضعیت سربازان است، اعطای درجات و مدال های شجاعت برای سربازانی که در جنگ حضور فعال داشته اند، ارائه طرح هایی که حکایت از وجود جدول زمانی برای عقب نشینی سربازان دارد که خروج چند صد نیرو از عراق و افغانستان مهر تاییدی بر این سیاست عنوان می گردد، تاکید بر نقش انگلیس در مبارزه با تروریسم و دستاوردهایی که تاکنون داشته اند، آنها چنان وانمود می سازند که جنگ عراق و افغانستان امنیت جهانی را تشدید نموده است، اجرای برخی عملیات های به ظاهر تروریستی در خاک انگلیس نظیر مترو لندن و بمب گذاری در خطوط هوایی و مترو انگلیس که می تواند سندی باشد بر حضور سربازان این کشور در عراق و افغانستان برای جلوگیری از این مشکلات، تاکید بر اظهارات مقامات عراق و افغانستان که حضور انگلیس در این کشورها را خواستار و عملکرد نظامیان آنها را رسالتی بزرگ ارزیابی می کنند و... از جمله این اقدامات می باشد.
با تمام این تفاسیر و با توجه به تحولات و عملکرد ارتش انگلیس در عراق و افغانستان، می توان گفت که امروز بحران شدید بر این ارتش حکمفرما گردیده که فروپاشی آن از درون را در اذهان تداعی نموده است که تنها راه خروج از آن، بازگشت سربازان به کشورشان و پایان دادن به اشغالگری است هر چند که سیاست دولتمردانشان همچنان بر اصل جنگ و حضور نظامی تاکید دارد که مسلما این بحران را تشدید خواهد نمود.