مکاتب و نحله‌های سیاسی در آمریکا (بخش دوم)

پیشینه و مسیر تکاملی نومحافظه کاران
اساسا فعالیتهای عملی و سیاسی نومحافظه کاران (Neo Conseruatives) به دهه 1970 میلادی برمی گردد. لفظ نومحافظه کار توسط یکی از جامعه شناسان آمریکایی به نام مایکل هرینگتون با هدف توصیف چپگرایان سابقی که به راست گرویده اند، بکار برده شد. در حزب دموکرات کسانی که طرفدار جنگ سرد و نیز طرفدار اسرائیل بودند با محوریت سناتور جکسون، هسته مرکزی جریان نومحافظه کار را در سال 1972 در حزب دموکرات ایجاد کردند. در سال 1973 ریچارد پرل رئیس قبلی هیات سیاستگذاری و مشاوران وزارت دفاع (پنتاگون) و معاون آمریکای لاتین در وزارت امور خارجه آمریکا در دوره ریگان به همراه عده ای دیگر از جمله الیوت آبرامز در جرگه کارمندان عالی رتبه سناتور جکسون درآمده و برای او تحقیق می کردند. این گروه در دهه 70 میلادی توسط دونالد رامسفلد وزیر دفاع سابق آمریکا و تعدادی دیگر در کمیته «خطر جاری» در راستای مخالفت با سیاست تنش زدایی با شوروی سابق فعال شدند. ایروینگ کریستول پدر خوانده محافظه کاران در زمینه راه اندازی جنگ تبلیغاتی : فرهنگی علیه اتحاد شوروی در گرما گرم روزهای جنگ ویتنام دوران جنگ سرد نقش غیرقابل انکاری یافت. هنگامی که کارتر در سال 1976 رئیس جمهور آمریکا شد، بسیاری از پیروان جریان نومحافظه کار را به کابینه و تشکیلات خود راه نداد چراکه سیاست کارتر بهبودی روابط آمریکا با شوروی و نیز ضرورت حل مسئله اسرائیل در این زمان بود که نومحافظه کاران به تدریج از حزب دموکرات فاصله گرفتند.
حزب جمهوریخواه با وقوع این پدیده به دو دلیل دارا بودن بنیادهای روشنفکری قوی و ارتباط تعریف شده با بسیاری از رسانه ها، با این گروه ائتلاف نمودند و در نتیجه نومحافظه کاران در سال 1980 در جریان رقابت ریگان با کارتر به طرفداری از ریگان پرداختند و تلاش نمودند با القاء نگرشهای علمی، روشنفکرانه و راست افراطی او را صاحب یک دکترین نمایند. کابینه ریگان نیز به نوبه خود دست نومحافظه کاران را در دولت خود بازگذاشت. از آنجا که نومحافظه کاران عمدتا نسبت به مسایل سیاست خارجی، مداخله گرایی و هژمونی علاقه مند بودند به وزارتخانه هایی رفتند که بیشتر با این مسائل سر و کار داشتند. به دنبال این معامله راهبردی، قشر بالای نومحافظه کاران به پست های حساس گمارده شدند که بیشتر آنان نیز یهودی بودند.
بطور مثال ریچارد پایپس از دانشگاه هاروارد به شورای امنیت ملی منتقل گردید (یهودی لهستانی الاصل)، الیوت آبرامز معاون آمریکای لاتین وزارت خارجه، کرک پاتریک سفیر آمریکا در سازمان ملل و ... در سطوح عالی بکارگیری شدند. این جریان در دوران ریاست جمهوری بوش پدر نیز همچنان در قدرت باقی ماند و جای پای خود را به ویژه در سیاست خارجی تحکیم کرد. سپس در دوران حاکمیت 8 ساله کلینتون که به حاشیه رانده شده بودند با ورود جمهوری خواهان به کاخ سفید در سال 2000 مجددا قدرت یافتند و تبدیل به مشاوران اصلی جورج بوش و کابینه اش شدند تا جائیکه دکترین حمله پیشدستانه تحت نفوذ آنها طرح شد و دولت بوش رسما در سپتامبر 2002 با ارائه استراتژی امنیت ملی حمایت خود را از این دکترین اعلام نمود. چنانچه بروز جنگ افغانستان ، عراق و سیاست افراطی آمریکا در مقابل سوریه، ایران و فلسطین اشغالی با ادعای مبارزه با تروریسم در راستای اجرای این دکترین قابل ارزیابی است.
دیدگاههای محوری نومحافظه کاران
1- ضرورت بازیابی جایگاه آمریکا به عنوان هژمون و ایجاد قرن جدیدی براساس منافع و اصول آمریکایی با تضمین عدم ظهور هیچ ابرقدرتی برای رقابت با آمریکا؛
2- ضرورت صدور تفکر لیبرال دموکراسی غربی و نظام سرمایه گذاری بازار آزاد در کشورهای غیردموکراتیک در سراسر جهان با اولویت قرار دادن خاورمیانه بزرگ و بکارگیری راه حل نظامی و تغییر حکومتها در صورت لزوم؛
3- استفاده از راه حل های یکجانبه به جای توسل به توافقنامه ها و همکاریهای بین المللی؛
4- توجه به مسایل سیاست خارجی در اولویت اول و منوط دانستن توفیق در سیاست داخلی به موفقیت در سیاست خارجی؛
5- مرجح بودن فرهنگ آمریکایی برسایر فرهنگها و ضرورت افزایش قلمرو فرهنگی غرب به منظور گرایش به فرهنگ آمریکایی و سازگار نمودن آنان در دراز مدت با منافع آمریکا؛
6- تامین حضور حداکثری در جهان در جهت تضعیف ظرفیت ساختارهای سیاسی مخالف؛
7- اشاعه سیستم سرمایه داری جهانی و پویا نمودن آن به عنوان محور اقتصاد جهانی و رهبری معنوی آن.