اتفاق بزرگ

رضا گرمابدری
بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
رهبر معظم انقلاب و فرمانده کل قوا پنج روز پیش از راهپیمایی 22 بهمن در دیدار جمعی از فرماندهان و کارکنان نیروی هوایی ارتش در ارتباط با مسائل جاری جهانی که به نوعی با ایران ارتباط داشت، فرمود: «ملت ایران در راهپیمایی 22 بهمن بار دیگر نشان خواهد داد که چه می گوید و چه می خواهد و عزم راسخ آنان متوجه چیست، بنابراین همه دنیا چشمان خود را باز کنند تا 22 بهمن امسال را به خوبی مشاهده نمایند.»
این فرمایشات زمانی ایراد شد که چند روز پیش از آن جهان اسلام علیه توطئه صهیونیستی اهانت به ساحت مقدس پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) به خروش آمده بود و شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی نیز تحت فشار و دسیسه های آمریکا و تعدادی از کشورهای اروپایی قطعنامه ارجاع گزارش پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل را تصویب کرده بود. در خصوص موضوع اول اگرچه غرب سیلی سنگینی از جهان اسلام خورده بود، اما براساس رویه ای که از ابتدای انقلاب ایجاد شده همچنان در انتظار واکنش اصلی ملت مسلمان ایران بود و در ارتباط با موضوع دوم هم به خوبی دریافته بود که خوشحالی ناشی از پیروزی تصویب قطعنامه علیه ایران در شورای حکام نمی تواند دوام داشته باشد، لذا عاجزانه چشم انتظار «اتفاق بزرگی» بود که دوست نداشتند هیچگاه واقع شود، اما علی رغم میل باطنی اشان می دانستند چاره ای ندارند جز اینکه مأیوسانه نظاره گر آن «اتفاق بزرگ» باشند. همه این حالات زمانی برای غرب تبدیل به دلهره و هراس شد که رهبر معظم انقلاب با پیش بینی مقتدرانه نسبت به آنچه که در روز 22 بهمن واقع خواهد شد آنها را در انتظار این «اتفاق بزرگ» قرار داد. مردم آشنا به منویات و بیان رهبر معظم انقلاب و حساس و هوشیار نسبت به آنچه مربوط به اسلام، نظام و انقلاب است با فراست دریافته بودند که در 22 بهمن سال 84 وظیفه آنها تنها حضور در مراسم راهپیمایی به منظور بزرگداشت سالروز پیروزی انقلاب نیست. غیرت دینی به غلیان آمده برای دفاع از حریم مقدس پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) و حمیت ملی برای حفظ و توسعه دستاوردهای حوزه فناوری هسته ای «انگیزه و رسالت مضاعفی» را برای حضور در راهپیمایی در نزد مردم ایجاد کرده بود، از این رو همه آمدند آن هم با وجودی سرشار از «احساس تکلیف» و «خشمی مقدس» تا از یک سو بر دهان متهتکین بر ساحت مقدس نبوی (صلی الله علیه وآله) بزنند و از سوی دیگر بر سر کسانی بکوبند که ساده لوحانه گمان برده اند با تصویب قطعنامه هایی از سنخ آنچه که در شورای حکام علیه ایران تصویب کردند، می توانند مردم هوشیار و ظلم ستیز ایران را از حق خود محروم کنند.
اینگونه بود که در برابر چشمان بهت زده و نگران بدخواهان ملت ایران آن «اتفاق بزرگ» واقع شد. پس از این راهپیمایی عظیم و باشکوه دیگر هیچ کس این ادعای شیطانی جعل شده توسط دولتمردان غربی که مدعی بودند در موضوع دستیابی به فناوری هسته ای مردم با دولتمردان ایران هم نظر نیستند را باور نمی کند و بلکه برعکس در جوش و خروش ایجاد شده از سوی مردم به وضوح مشاهده می شد که میل و رغبت مردم برای دستیابی سریع تر به کلیت فناوری هسته ای بسیار بیشتر از مسئولان است. حال لازم است به دو سوال پاسخ داد:
1- آیا غرب در باطن خود این جرأت و توان را می بیند که در برابر اراده پولادین این ملت یکپارچه و منسجم بایستد؟
2- آیا با وجود حمایت پرشور و پرصلابت مردم که همگان طعم شیرین آن را چشیدند مسئولان می توانند به انعطاف و آسان گیری در برابر دشمن روی آورند؟
پاسخ هر دو سوال در متن این «اتفاق بزرگ» نهفته است.