پاسداری از فرهنگ پاسداری برعهده کیست؟!

یونس فتحی- uf4786@yahoo.com
سوم شعبان سالروز ولادت بزرگ پاسدار اسلام، برای همه ما پاسداران روز مبارکی است . زیرا امام راحل و بنیانگذار عظیم الشان انقلاب اسلامی، پس از آنکه در دوم ا ردیبهشت سال 1358 فرمان تاسیس نهاد مقدس سپاه را صادر فرمودند، سوم شعبان را نیز روز پاسدار نامیدند . روز پاسدارانی که در سخت ترین و حساس ترین دوران ، به یاری انقلاب اسلامی آمده بودند، تا از آن حفاظت و حراست کنند واین خدمت آن چنان موثر افتاد که آن پیر فرزانه فرمودند:« پـاسـدارها بودند که مملکت ما را در چنین زمانی که هیچکس نمی توانست حفظ کند، حفظ کردند.»
پاسداران اولیه در حالی خدمت در سپاه را انتخاب کردند که حتی سفره شام و ناهار خود را با خود به سپاه می آوردند. پاسدارانی که در آن زمان لباس سبز پاسداری پوشیدند، به تنها چیزی که نمی اندیشیدند حقوق بود و مزایا وبالاترین مدت عمری که برای خود در این نهاد انقلابی متصور بودند شش ماه بیشتر نبود.پاسدارانی که در ابتدای سپاه آمدند ،همزمان با ورود به سپاه ،با غائله گروهکهای ضد انقلاب و خرابکار مواجه شدند و هنوز از این غائله فارغ نشده بودند که توطئه کومله و دموکرات درکردستان شکل گرفت و هنوز در جبهه کردستان بودند که جنگ تحمیلی هشت ساله آغاز شد وچه بسیار پاسدارانی که تمامی هشت سال جنگ را در میدانهای آتش و خون سپری کردند.
جنگ تمام شد اما قصه پاسداری همچنان ناتمام ماند و باز هم سپاه بود و حوادث، سپاه بود و تهدیدات، سپاه بود و سازندگی، سپاه بود و تجدید قوای رزم، سپاه بود و مبارزه با اشرار وسوداگران مرگ، و پاسداران همچنان درگیرپاسداری از آرمانهای انقلاب.
اکنون که سپاه توانسته است با پشت سر نهادن همه این حوادث و غائله ها، با جذب نیروهای مومن و جوان وبهره جستن از ابزار ها وتاکتیکهای دفاعی و نظامی مدرن، آمادگی خود را در سطح بسیار بالایی افزایش دهد،اما به نظر می رسد به یک امر مهم، آن چنانکه باید توجه نمی شود و آن فرهنگ ویژه، تجربیات و روحیات ارزشمند پاسداران سالهای آغازین است .زیرا پاسدارانی که در سالهای اولیه سپاه آمدند، با توجه به گذشت زمان یکی یکی از صحنه سپاه خارج می شوند. یکی بازنشسته می شود، دیگری بر اثر جراحات ناشی از جنگ غریبانه جان به جانان می سپارد و دیگری... وجالب اینکه وقتی پاسدار دیروز، مرحله تسویه حساب خود از سپاه را طی می کند، تنها چیزیکه از اومطالبه نمی شود، خاطرات و تجربیات ارزنده ای است که در اختیار اوست.
به راستی برای انتقال فرهنگ غنی پاسداری و تدوین وتجمیع خاطرات پاسداران دیروز چه کرده ایم. از جمع آوری اندک خاطراتی از پاسداران شهید دوران دفاع مقدس که بگذریم که آن هم نه به شکل تخصصی و هدفمند، برای جمع آوری و انتقال خاطرات دیگر پاسداران، کاری در خور توجه، صورت نگرفته است. مسائل دیگری همچون مشکلات معیشتی پاسداران و درگیر شدن یادگاران دوران دفاع مقدس در پیچ و خم زندگی نیز خود حدیث مفصل دیگری است برای ایجاد زمینه فراموشی این فرهنگ غنی و این خاطرات گرانبها.
در همین راستا، اجرای طرح های سریع وجامع در خصوص تدوین و تالیف تاریخچه سپاه در هر شهر و استان، برگزاری مجالس خاطره گویی پاسداران اولیه در مناسبتهای مختلف در سازمان، تشویق پاسداران بازنشسته به راه اندازی تشکلهای پاسداری به تناسب دوره‌ها و یا سالهای ورود ، راه انداری ستون و یا صفحاتی در نشریات سازمانی به خاطرات پاسداران دیروز و مواردی دیگر از این قبیل، می‌تواند گام هایی آغازین برای انجام این مهم باشد.