روزهای سخت و محنت‌بار لبنان

مهدى سعیدى
چو غلام آفتابم، هم از آفتاب گویم
نه شبم، نه شب‌پرستم، که حدیث خواب گویم
در سال 1361 اسرائیل به بهانه سرکوب گروههای فلسطینی مستقر در لبنان به این کشور حمله کرد و در مدت 12 روز بیروت، جنوب لبنان و بخشی از استان جبل را به اشغال خود در آورد و بشیر جمیل را به عنوان نخست وزیر لبنان انتخاب کرد. با این حرکت اسراییل فعالیت گروههای فلسطینی در کشور لبنان تعطیل شد. در این زمان بود که عده ای از جوانان شیعه و عاشق انقلاب اسلامی ایران هسته تشکیلاتی را برای مبارزه با اسراییل سازماندهی کردند.
با ورود علمایی همچون سید عباس موسوی، سید ابراهیم امینی، سیدحسن نصرالله هسته اولیه نهضت شکل گرفت. اینان دریافته بودند که گروه های موجود در لبنان نمی توانند برای لبنان کاری انجام دهند. آنان با بهره گیری از تجارب و موفقیت های انقلاب اسلامی ایران، درصدد ایجاد تشکیلاتی جدید برای تحقق بخشیدن به نظریه های اسلامی و اهداف موردنظر خود بودند. این عوامل موجب گردید تا این نیروهای متفرق تحت سرپرستی و نظارت ایران، در یک تشکیلات واحد و جدید ادغام شوند. سید عباس موسوی دومین دبیرکل حزب الله لبنان بود که بعد از«صبحی طفیلی» در کنگره دوم حزب الله که در بهار سال 1370 برگزار شد به این سمت انتخاب گردید.
سید عباس در سال 1331ه.ش در شهر «نبی شیث» لبنان از پدری موسوی و مادری هاشمی، فرزندی دیده به جهان گشود. آشنایی با امام موسی صدر نقطه عطف زندگانی او بود و او را به مطالعات جدی در حوزه علوم دینی کشاند و مدتی بعد عازم نجف شد تا در محضر اساتید بزرگ حوزه علمیه درس آموزی کند.
بازگشت عالمانه وی به لبنان بعد از قریب به 10 سال وی را به یکی از فعالان مذهبی لبنان مبدل نمود. همانطور که ذکر گردید با آغاز تهاجم متجاوزین صهیونیستی به لبنان، زندگی سیاسی - مبارزاتی همه جانبه سید عباس آغاز گردید که به شکل گیری حزب الله لبنان انجامید و این زندگانی مجاهدانه تا لحظه شهادت وی ادامه یافت.
مجاهد فی سبیل الله هنگامی که برای سخنرانی در سالگرد شهادت «راغب حرب» به همراه همسر و فرزندش به جنوب لبنان رفته بود مورد هدف موشکهای بالگردهای اسرائیلی قرار گرفت و جسم خسته و مجروح وی در روز 28 بهمن ماه سال 1370 آرام گرفت.
سیدعباس موسوی از ارادتمندان به انقلاب اسلامی و رهبری معظم آن بود و این عشق و ارادت را همواره ابراز می نمود. از سویی دیگر رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز برای این شخصیت مبارز ارزش و اعتبار بسیاری قائل بود. در زمانی که مجمع جهانی اهل بیت(ع) در حال شکل گیری بود سیدعباس از جمله علمایی بود که از جانب حضرت آیت الله خامنه ای برای تنظیم اساسنامه آن دعوت گردید. در آن حکم آمده است:
«شایسته است برابر مواد اساسنامه آن، جمعی از برجستگان رجال علمی و چهره های موجه عالم تشیع، شورای عالی آن مجمع را شکل بخشیده، با عضویت در آن، مسئولیت خطیری را که برای اعضای آن شورای عالی پیش بینی شده، عهده دار گردند؛ لذا جناب عالی را که بحمدالله به صفات مزبور موصوف می باشید، به عضویت شورای عالی مجمع جهانی اهل بیت(ع) منصوب می نمایم»(19/9/70)
رهبر معظم انقلاب اسلامی هنگام شهادت با صدور پیامی این جنایت رژیم صهیونیستی را محکوم نمود. در بخشی از این پیام آمده است:«خون بناحق ریخته این شهید بزرگوار عزیز و همراهان مظلومش، مبارزه حق طلبانه مردم لبنان و فلسطین را بر ضد اشغالگران صهیونیست جدی تر و عمیق تر خواهد ساخت. این سید عالیقدر که علم را با عمل، و گفتار را با صدق و فداکاری را با درایت توأم کرده بود، در راه هدف الهی و مقدس خود - که دفاع از اسلام و مقابله با ظلم و تجاوز بود - به شهادت رسید و به سعادت ابدی نائل آمد و راه او به وسیله یاران و همسنگرانش و ملت مسلمان و مظلوم لبنان و فلسطین ادامه خواهد یافت.»(28/11/70)
معظم له در دیدار با اعضای کادر مرکزی جنبش انقلابی حزب الله لبنان از خصوصیات این شهید بزرگوار چنین یاد می کند:«مرحوم شهید سید عباس موسوی شخص برجسته ای بود. در او خصوصیات بسیار خوبی با هم جمع شده بود؛ دین و تقوا و متانت را، با هوش و شجاعت همراه کرده بود. ما فداکاری او را در صحنه لبنان تجربه کرده بودیم. ما در این جا خودمان از نزدیک جوش و خروش و هم و غم او را برای مسئله لبنان لمس کرده بودیم. من آن روزهای سخت و محنت بار درگیریهای داخلی لبنان را فراموش نمی کنم که ایشان این جا پیش ما آمد و تقریبا هفت ساعت با ما در یک جلسه نشست، برای این که به نتیجه ای برسیم و من می دیدم که چه قدر ایشان پرخروش و مهتم به مسائل مردم و مجاهدان بود.»(12/12/70)