هولوکاست دروغ بزرگ (بخش‌ پنجم)

پرسش5 :چگونه می توان ثابت کرد که شش میلیون نفر یهودی کشته شده اند؟ آیا آماری وجود دارد که در هر یک از اردوگاه های مرگ چند نفر یهودی کشته شده اند؟ آیا می توان محاسبه کرد که در جریان جنگ های پارتیزانی، قتل عام ها و کشتارهای خارج از اردوگاه‌ها چند نفر یهودی جان باخته اند؟
پاسخ: آلمانی ها افرادی بسیار منظم و دقیق هستند. حکومت آلمان هیتلری نیز علاقه داشت که هر کاری با سند و مدرک صورت گیرد و از این رو مدارک و اسناد بسیاری از جنایات هیتلری به طور مشروح در بایگانی های دولتی آلمان (متجاوز از 20 میلیون سند) و در آرشیوها برخی کشورها دیگر و در کتاب خانه ها و موزه ها وجود دارد.
به موجب این آمار و اسناد، تعداد یهودیانی که در برخی از اردوگاه های مرگ کشته شدند از این قرار است:
- اردوگاه آشوویتس- بیرکناو حدود یک میلیون و پانصد هزار نفر که حدود یک میلیون نفر آنان یهودی و بقیه افراد کولی، روشنفکران، کشیش های مخالف نازی، مسیحیان مومن، همجنس گرایان و افراد دیگر بودند.
- اردوگاه تربلینکا 700 تا900 هزار نفر
- اردوگاه بلژک 600 هزار نفر
- اردوگاه سوبی بور 250 هزار نفر
- اردوگاه مایدانک 200 هزار نفر
- اردوگاه خلمنو 152 هزار نفر
آلمان ها در چند نقطه دیگر اروپا اردوگاه های دیگری نیز برای کشتن یهودیان و اقشار دیگر برپا ساخته بودند که آمار نسبتا دقیقی درباره هر یک از آنها نیز وجود دارد. نویسنده در ادامه پاسخ آمار کل یهودیان هر یک از کشورهای اروپایی را که قربانی جنایات نازی شدند ذکر می کند و سپس می نویسد: موزه «ید و شم» در اورشلیم تاکنون توانسته است اسامی حدود سه میلیون نفر از این قربانیان را شناسایی کند و مشخصات آنها را به آرشیو خود بسپارد که اطلاعات بیشتری درباره آن می توان در سایت این موزه مطالعه کرد.
پاسخ ما به پاسخ آنها: در اینکه آلمانی ها افرادی بسیار منظم و دقیق هستند شکی نیست، اما در خصوص وجود مدارک مستند جهت اثبات نابودسازی یهود، این امر به شدت از سوی تاریخ نگاران مستقل و منصف نفی می شود. پس از دادرسی های نورنبرگ تاکنون، تاریخ نگارانی از کشورهای مختلف مدارک آلمانی ها را از جمله مدارک بی شماری که در اختیار دادستان های نورنبرگ قرار نگرفته بود به دقت مورد بررسی قرار داد ه اند. این تاریخ نگاران همچنین توانسته اند، اسناد وزارتخانه ها و آژانس ها همچنین شمار بسیار زیادی از خاطرات و دست نوشته ها را با یکدیگر مقایسه و به طور دقیق بررسی نمایند. اما تاکنون از میان این انبوه اوراق و مدارک و به تعبیر حامیان هولوکاست متجاوز بر 20 میلیون سند، حتی یک سند پیدا نشده که به برنامه نابودسازی اشاره نماید یا آن را تأیید کند. تعدادی از مورخان به وجود این اختلاف چشمگیر در اسناد اذعان کرده اند. به عنوان مثال لئون پولیاکف تاریخ نگار یهودی فرانسوی در کتاب معروف خود در مورد هولوکاست تأکید کرد: تاکنون هیچ مدرکی برای برنامه نابودسازی یهودیان یافت نشده است زیرا «شاید هرگز مدرکی وجود نداشته است. »
از سوی دیگر بسیاری از مدارک مربوط به هولوکاست در دادگاه نورنبرگ و دادگاه های پس از آن ارائه گردیده و شهادت بازماندگان است. برخی از مورخان اثبات کرده اند که اغلب این شهادت ها نادرست است. جین- کلودپرساک تاریخ نگار فرانسوی این مسئله را در مورد اردوگاه آشوویتس هشدار می دهد. مهم تر از همه شموئل کراکوفسکی رئیس مرکز «ید و شم» مرکز (یادبود) هولوکاست در رژیم صهیونیستی در سال 1986 تأیید کرد که بیش از 10000 از 20000 شهادت های بایگانی شده بازماندگان یهودی غیرقابل اعتماد است. وی اعتراف کرد که ثابت شده بسیاری از شهادت های آرشیو شده از موزه یارواشم نادرست می باشد.
اعترافاتی که عمدتا از افسران اس. اس آلمان گرفته شده نیز مملو از لغزش، خطا و تحریف بوده و جعلی بودن آنها کاملا روشن است. به عنوان نمونه اولین جایی که ادعا شده شش میلیون یهودی در جنگ جهانی دوم توسط رایش عامدانه کشته شده اند، دادگاه نظامی بین المللی (IMT) بود که دو تن از کارمندان آلمانی اس. اس چنین مطلبی را اظهار داشتند همچنین شهادت کتبی ویلهلم هوتل و شهادت شفاهی دتیر ویلیسنی که هیچگاه تحت بازرسی دقیق قرار نگرفت، اساس این ادعا را تشکیل می دهند. بر این اساس، هر دو کارمند اس. اس از جایگاه متهم به جایگاه شاهد منتقل شدند و با این انتقال جان خود را نجات دادند. «هوتل» نیز اگر چه سهم اساسی در کوچ اجباری یهودیان داشت اما بر خلاف آیشمن که اعدام شد حتی بازجویی هم نشد و پاداش شهادت هایش را گرفت.
شیوه های اثبات و ارائه سند و مدرک در سایر دادرسی هایی که قبل و بعد از دادگاه بین المللی نظامی برگزار گردید مانند این دادگاه‌ها به دور از حقیقت بوده اند. اکنون این موضوع با گذشت زمان و انجام کارهای پژوهشی و تحقیقاتی تاریخی به اثبات رسیده است. به عنوان نمونه دادرسی های اردوگاه داخائو که توسط آمریکایی ها برای محاکمه نازی ها در اردوگاه داخائو تشکیل شد در سال 1960 توسط دادستان این دادرسی- استفان اف. پنتر- در اظهارنامه حقوق عنوان کرد که «از شاهدانی دروغگو برای متهم کردن آلمانی ها به جنایت هایی ساختگی و کشف نشده استفاده کردیم. »
بنابراین با توجه به دلایل فوق، بی معنا بودن وجود میلیون ها سند درخصوص نابودسازی شش میلیون یهودی در زمان جنگ جهانی دوم اثبات می شود و این براساس سایر ادعاهایی که در خصوص اردوگاه های نابودسازی مطرح می شود قابل قبول نخواهد بود. یکی دیگر از دلایل مخدوش بودن و نادرستی ادعای نابودی شش میلیون یهودی، اختلافی است که در مورد تعداد کشته شدگان اردوگاه های مرگ از سوی حامیان هولوکاست مطرح می شود. ادعاها در مورد تعداد یهودیان کشته شده همواره به یک میزان نبوده است روزگاری حامیان هولوکاست مدعی بودند که فقط نه میلیون یهودی در اردوگاه آشوویتس کشته شده اند و در فیلم تبلیغاتی و تأثیرگذار «شب و مه» که از سوی مقامات ارتش آمریکا ساخته شده بود آشووتیس آرامگاه نه میلیون یهودی بی گناه(!) خوانده می شود اما اکنون تعداد کشته های آشوویتس آن هم بر اساس تخمین و تقریب و ادعاهای حامیان هولوکاست به کمتر از پانصد هزار نفر کاهش یافته است. نکته قابل توجه این است که وقتی در سال 1990 موزه ملی آشوویتس رسما ادعای تبلیغاتی کشته شدن چهار میلیون یهودی در این اردوگاه را پس گرفت و به طور رسمی آن را به 5/1 میلیون کاهش داد چیزی از تعداد کل یهودیان کشته شده مورد ادعا کاسته نشد و هنوز عدد شش میلیون مورد حمایت حامیان هولوکاست است. تغییر تعداد کشته شدگان در سایر اردوگاه ها مانند تربلینک، بلژک، سوبی بو مایدانک و. . . نیز بعدها توسط حامیان هولوکاست پذیرفته شد. مثلا درمورد تعداد کشته شدگان اردوگاه مجدانک، لهستانی‌ها و شوروی ها بعد از آزادسازی اردگاه در تابستان 1944 ادعا کردند که 1700000 زندانی قتل عام شده اند. این رقم تا سال 1948 به 360000 نفر کاهش یافت و اخیرا در نهمین کاهش به رقم 235000 نفر رسیده این در حالی است که رقم واقعی کشته شدگان در این اردوگاه حدود 43500 نفر است. با این حال کاهش تأثیر در ادعای شش میلیونی یهودی سودی ندارد.