در لبه پرتگاه

علی امینی
طی روزهای اخیر فشار سیاسی و امنیتی بر دولت نوری مالکی به طور گسترده ای مضاعف شده است. دولت مالکی از دو محورخارجی و داخلی به طور همزمان و هماهنگ تحت فشارهای شدیدی قرار گرفته است. جریان نومحافظه کار ایالات متحده که نیروی اشغالگر عراق است در راس هر دو محور فشار قرار دارد. این جریان در طول چهار سال ونیم دوران اشغالگری خود در عراق نه تنها به هیچ کدام از هدف های کلیدی خود در عرصه های سیاسی، امنیتی و اقتصادی نرسیده بلکه خود با بحران های عدیده ای در مشروعیت اقدامات بین المللی و حفظ آرای داخلی مواجه شده است. در نتیجه این اوضاع وخیم، بسیاری از طراحان و برنامه ریزان سیاست های جریان نومحافظه کاری آمریکا از دولت اشغالگر فاصله گرفته اند. به زعم آنها جریان نومحافظه کاری در لبه پرتگاه قرار گرفته است.
دولت این کشور تحت فشار افکار عمومی داخلی و بیرونی آمریکا، قرار است تا 20 شهریور ماه گزارشی از وضعیت امنیتی و سیاسی عراق را به کنگره ارائه دهد. این گزارش که توسط نمایندگان سیاسی و نظامی دولت آمریکا در عراق یعنی کراکر، سفیر آمریکا و مایکل پترائوس فرمانده ارتش آمریکا در عراق تهیه می گردد در تصمیمات کنگره حائز اهمیت است. دولت آمریکا که اکنون خود را بیش از هر زمان دیگر در باتلاق عراق تنها می بیند تلاش می کند تا با متهم کردن دولت نوری مالکی، بر ناکارآمدی سیاست های خود سرپوش بگذارد. در همین راستا و تحت مدیریت دولت آمریکا 16 سازمان اطلاعاتی این کشور و از جمله سازمان سیا، در تازه ترین گزارش خود، دولت نوری مالکی را متهم کردند که این دولت در تحقق ثبات و پیشرفت آینده سیاسی عراق موفق نخواهد شد و نمی تواند آشتی ملی را در این کشور برقرار کند.
به دنبال گزارش سازمان های جاسوسی و اطلاعاتی آمریکا، حجم گسترده ای از انتقادات تند و تیز مقامات دولت آمریکا، سناتورها و مراکز مطالعاتی این کشور متوجه عملکرد دولت نوری مالکی شد. طوری که «جان وارنر»، سناتور جمهوریخواه و برجسته کنگره و یکی از تاثیرگذارترین جمهوریخواهان در حوزه امنیت ملی ایالات متحده، دولت نوری مالکی را مسبب اصلی زمین گیرشدن نیروهای آمریکایی در عراق دانست و جورج بوش نیز از احتمال تغییر دولت نوری مالکی سخن گفت.
آمریکا در شرایطی دولت نوری مالکی را متهم به ناتوانی در برقراری امنیت و ثبات در عراق می کند که پس از چهار سال ونیم حضور اشغالگری خود پرونده امنیتی این کشور را هنوز تحویل دولت قانونی نوری مالکی نداده و نیروهای اشغالگر در تمام امور امنیتی و سیاسی آن دخالت می کنند. گروه های صدامی و بعثی که پس از سقوط دیکتاتور عراق به حاشیه رانده شده بودند اکنون با تدابیر، مدیریت و حمایت اشغالگران قدرت زیادی پیدا کرده اند. حمایت آمریکا از اقلیت اهل تسنن عراق و مسلح کردن آنها با توجیه مبارزه با القاعده سبب شده تا رهبران گروه های سنی که به شدت مخالف دولت مرکزی هستند قدرت مانور فزاینده ای در ساخت تحولات سیاسی و امنیتی پیدا کنند.
آمریکا همچنین با توجیه اینکه پلیس تحت رهبری دولت نوری مالکی کارآیی لازم را برای مقابله با گروه القاعده ندارد، جوانان اهل سنت و نیروهای نوبعثی را سازماندهی و مسلح نموده و آنها را به اقداماتی در مقابل دولت مرکزی ترغیب نموده است. به این ترتیب مشاهده می شود مسئول تداوم ناامنی ها و بی ثباتی ها درعراق اشغال زده آمریکایی ها هستند که آنها را به غلط به گردن نوری مالکی می اندازند.
البته دولت نوری مالکی برای کاهش فشارهای آمریکا و متحدین داخلی آن، با سفر به ایران، سوریه و ترکیه و گرفتن حمایت های آنها از دولت مرکزی تلاش هایی را برای برقراری امنیت در عراق آغاز نموده است اما مشکل اصلی حضور اشغالگران در عراق و ناکامی برنامه‌های آنها در عراق است که با فرافکنی، آن را به گردن نوری مالکی می اندازند وگرنه دولت های مذکور در ایجاد ناامنی‌ها در عراق هیچ نقشی ندارند بلکه خود از تداوم آن دچار زیان های زیادی شده اند.
از سوی دیگر نوری مالکی با دو گروه جبهه التوافق وابسته به گروه اقلیت اهل سنت به رهبری «طارق هاشمی» و نیز گروه لائیک العراقیه به رهبری «ایاد علاوی» در صحنه داخلی درگیر است که از قضا هر دوی آنها توسط اشغالگران هدایت و حمایت می شوند. آنها با خارج کردن وزرای خود در کابینه ائتلافی، دولت مرکزی را در تنگناهای سیاسی قرار داده اند. هدف آنها ناکارآمد جلوه دادن دولت مرکزی و ساقط کردن آن است. چیزی که آمریکا با متهم ساختن دولت نوری مالکی آن را دنبال می کند. همه این اتهامات و فشارها به دولت نوری مالکی به دلیل آن است که آمریکا در لبه پرتگاه قرار گرفته و به منظور فریب افکار عمومی داخل و تحت الشعاع قراردادن نتایج گزارش های ناکامی سیاست های دولت آمریکا در عراق انجام می گیرد.