تاملی بر انتقال منافقین به اردن:

یکم) خانه به دوشان
گروهکی که به ملت خویش پشت کند و نه تنها راهی مغایر با آحاد جامعه برگزیند، بلکه به روی ملت خویش شمشیر بکشد نه تنها در جامعه خویش جایی ندارد بلکه در هیچ نقطه ای از جهان نمی تواند وطنی اختیار کند و چاره ای جز خانه به دوشی و دربه دری ندارد.
هفته پیش منابع خبری از کوچ اجباری مریم و مسعود رجوی فرماندهان گروهک تروریستی منافقین به عراق خبر دادند. این دو همراه با چهار نفر دیگر از هواداران خود در پوشش حمایت نظامی آمریکایی‌ها به اردن سفر کردند تا در پناه ملک عبدا... پادشاه اردن قرار گیرند.این در حالی است که اروپا نیز نمی‌تواند بدون اما و اگر پذیرای این گروهک باشد. این رویداد از چند منظر قابل ارزیابی است.
دوم) توفیق نسبی دولت مالکی
آنکه بالاخره دولت نوری مالکی تا همین حد توانست خواسته خود را به کرسی بنشاند و به حضور گروهکی که در کشتار مردم بی‌گناه ایران و عراق نقش چشمگیری داشته اند، در سرزمین خود پایان بخشد. البته خواست دولت مالکی انهدام کامل این گروهک تروریستی و نیز مجازات سران جنایتکار این سازمان است. بدیهی است که نوری مالکی نیز همانند مقامات کشورمان می تواند بر این خواسته خود پافشاری کند که به عنوان نماینده مردم خویش تا مجازات این جنایتکاران پیگرد آنان را مدیریت کند. هر چند خروج سران این گروهک از کشورش احتمال کاهش آثار سوءامنیتی آنان را در عراق موجب خواهد شد.
سوم) پناهگاه
ایالات متحده هیچ ابایی ندارد که در حین ادعای مبارزه با تروریست چتر حمایتی خود را بر روی تروریست های خود نگه دارد، گوئیا از منظر ایشان تروریست بد تروریستی است که در خدمتشان نباشد. اما دولت اردن نیز طی سال های اخیر نشان داده است بی اعتنا به سوابق جنایاتی که ملت عراق را به خاک سیاه نشانده بودند، پذیرای آنان شده است. پیش از پذیرش گروهک منافقین این دولت درهای سرزمین خود را به روی بازماندگان رژیم بعث و از جمله دختر صدام- که تحت تعقیب پلیس بین الملل است- بازکرده است. اینکه پذیرش جمعی از جنایتکاران از منظر حقوقی و اخلاقی چه توجیهی دارد پرسشی است که ملک عبدا... باید بدان پاسخ گوید.