کنفرانس ناکام بوش

فرزان شهیدى
پیشنهاد جرج بوش رییس جمهور آمریکا مبنی بر تشکیل کنفرانس صلح در پاییز آینده، با مخالفت های زیادی مواجه شده است. این مخالفت ها تنها منحصر به جبهه مخالفین آمریکا(ایران، سوریه، حماس وحزب الله) نیست بلکه موافقان کنفرانس یعنی رژیم صهیونیستی وتشکیلات خودگردان ورژیمهای سازشکار عرب نیز ملاحظات ومخالفت های خود را با طرح بوش ابراز کرده اند.
جبهه مخالف آمریکا قائل به آن است که طرح های صلح آمریکا تنها متضمن تامین منافع رژیم صهیونیستی است وگرهی از کار فروبسته فلسطینیها را نمی گشاید. واقعیت های موجود نیز حاکی از آن است که روند صلح که از کنفرانس مادرید در سال 1991 ونشست اسلو در سال 1993 آغاز شد، اکنون در حال احتضار وبلکه مرده است.
سیاست های جانبدارانه آمریکا از یک سو وطفره رفتن رژیم صهیونیستی از تعهدات مربوط به سازش از سوی دیگر، تا حدی است که محمود عباس رییس تشکیلات خودگردان نسبت به کنفرانس آتی پاییز نگران است. عباس معتقد است نشست کنفرانس صلح پاییز دارای ابهامات زیادی است وهنوز معلوم نیست چه کسانی در آن شرکت می کنند ومحتوا ودستورکار آن به روشنی اعلام نشده است. وی در یک مصاحبه مطبوعاتی تصریح کرده است: اگر این کنفرانس راه حلی برای فلسطینی ها در برنداشته باشد، شرکت در آن بی فایده است.
این در حالی است که محمود عباس از سوی آمریکا و رژیم صهیونیستی به عنوان نماد سازش واعتدال شناخته می شود وحتی حاضر شده است برای خشنودی واشنگتن و تل آویو به جنگ با رقیب خانگی خود، یعنی جنبش حماس روی آورد، اما معلوم می شود نشست‌های مقدماتی وی با ایهود اولمرت نخست وزیر رژیم صهیونیستی ـ که این روزها در جریان است ـ هیچ ثمره ای نداشته است وگرنه عباس نسبت به کنفرانس صلح پاییز اظهار نگرانی نمی کرد.
از سوی دیگر اولمرت طی مذاکرات خود با عباس گفته است معلوم نیست تا پیش از کنفرانس صلح پاییز درباره تشکیل دولت فلسطین به توافق برسیم. این سخن بدان معناست که رژیم صهیونیستی برای کنفرانس صلح طرح تازه ای در دست ندارد واساسا مایل به بحث در باره حقوق فلسطینی ها واز جمله تشکیل دولت مستقل فلسطین نمی باشد.
بنابراین طبیعی است که ارژیم صهیونیستی نسبت به تشکیل کنفرانس صلح پاییز خشنود نباشد، زیرا آن را حداقل به لحاظ تبلیغاتی، ابزار فشاری جهت انجام تعهدات مربوط به روند سازش می داند. از این روست که تل آویو با تجاوز به سوریه، آشکارا رویکرد ضد صلح خود را به رخ اعراب می کشد وهمچنان بر مواضع توسعه طلبانه وباجگیرانه خود پافشاری می ورزد.
البته رژیم صهیونیستی از پیشنهاد بوش استقبال کرده است، اما به چیزی فراتر از توافقات اولیه اسلو نمی اندیشد. به عبارت دیگر تل آویو به هیچ وجه مایل به مذاکره در باره مسایل نهایی(مساله مرزها، بیت المقدس، آوارگان، شهرک ها ودولت مستقل فلسطین)نیست وترجیح می دهد کنفرانس پاییز در حد تشریفات ونوعی مانور تبلیغاتی وگذران وقت منعقد شود.
این رویکرد در تصریحات سخنگوی دولت تل آویو نمود یافته است. میری ایستن گفته است: ما در مرحله کنونی آماده بحث درباره موضوعاتی چون مرزها وآوارگان وبیت المقدس نیستیم. جالب آن است که پس از گذشت 14 سال از توافقات اسلو، هنوز رژیم صهیونیستی آماده بحث در باره مسایل نهایی نمی باشد!
از طرفی محمود عباس مایل به حضور سوریه ولبنان در کنفرانس صلح پاییز است، در حالی که دعوتی از این دو کشور صورت نگرفته است. همچنین عباس اصرار دارد عربستان در کنفرانس آتی صلح، حضور فعال داشته باشد وطرح صلح اعراب در دستور کار این نشست قرار گیرد. اما آمریکا و رژیم صهیونیستی تمایلی به این کار ندارند واین بدان معناست که عربستان برای حضور در کنفرانس صلح پاییز انگیزه کافی نخواهد داشت. به اعتقاد ناظران، غیبت عربستان وسوریه ولبنان از کنفرانس صلح خاورمیانه عملا این کنفرانس را با شکست مواجه خواهد ساخت.
اما واکنش آمریکا چه خواهد بود؟ قطعا شنیدن زمزمه های ناکامی کنفرانس پاییز، برای جرج بوش دشوار خواهد بود، زیرا بوش به دنبال شکست های مکرر در منطقه، با پیشنهاد کنفرانس صلح پاییز درصدد اعاده اعتبار خود بوده وناکامی کنفرانس پاییز، شکست دیگری را در پرونده او رقم خواهد زد. بوش مطابق معمول وزیر خارجه خود را به منطقه اعزام خواهد کرد تا برای کنفرانس پاییز زمینه سازی کند ودغدغه های رژیم صهیونیستی و حکومت خودگردان واعراب را به نحوی بزداید. اما مشکل آن جاست که هدف اصلی کنفرانس صلح پاییز جبران شکست های آمریکا وحمایت از دولت ورشکسته اولمرت می باشد. بنابراین کنفرانس آتی هر چند به نام فلسطینی ها برگزار خواهد شد، اما دستاوردی برای آنان در برنخواهد داشت.
تشکیلات خودگردان واعراب سازشکار از همین حالا به این واقعیت پی برده اند، با این حال بنابر عادت در کنفرانس پاییز شرکت خواهند کرد، کنفرانسی که ناکامی آن پیش از انعقاد آن هویدا شده است.