هولوکاست دروغ بزرگ (بخش ‌دهم)

پرسش 10: اگر ادعا می شود که در اردوگاه های مرگ شش میلیون نفر یهودی به قتل رسیدند، پس چرا ارتش‌های متفقین برای انهدام این اردوگاه‌ها اقدام نکردند؟ آیا آنها هم مانند پاپ اعظم جان یهودی را بی اهمیت می‌دانستند و یهودیان را عضو متساوی الحقوق جامعه بشری محسوب نمی کردند؟
این یکی از دردناک ترین پرسش ها در رابطه با هولوکاست است. بیش از سه میلیون نفر یهودی در داخل اردوگاه‌های مرگ کشته شدند و جسد آنان به خاکستر مبدل گردید. چگونه ممکن است که وقوع این جنایات دل رهبران کشورهای ارتش متفقین را به رحم نیاورد و آنها اقدامی نکردند؟
بی تردید اگر متفقین خطوط راه آهن آلمان به دیگر کشورهای اروپا (و به ویژه لهستان) را بمباران می کردند، تا قطارها از آن پس نتوانند یهودیان را از سراسر اروپا به اردوگاه های مرگ منتقل سازند و اگر حمام های گاز خفه کننده و کوره‌های آدم‌سوزی و تشکیلات آدم کشی را بمباران می کردند، از میزان جنایات نازی علیه یهودیان کاسته می شد و جان برخی از آنان نجات می یافت.
گرچه آلمان ها با کوشش فراوان و دقت تمام اطلاعات در مورد جنایات خود در اردوگاه های مرگ را پرده پوشی می کردند، ولی از اوایل سال 1941 اطلاعات جسته وگریخته ای درباره این جنایات در رسانه های همگانی انتشار می یافت و بی تردید سازمان های اطلاعاتی ارتش متفقین از جزییات مشروح تری آگاه بودند.
متفقین بارها تقاضای مجامع یهودی و سازمان های جهانی را برای بمباران اردوگاه آشوویتس (که در آن حدود 5/1 میلیون نفر قربانی شدند که حدود یک میلیون نفر آنان یهودی بودند) رد کردند.
ادعایشان آن بود که این بمباران در سرنوشت جنگ هیچگونه تاثیری نخواهد داشت و بهتر آن است که همه توان رزمی متفقین برای به زانو درآوردن هیتلر متمرکز گردد که با فرو افتادن او، کوره های آدم سوزی نیز خاموش خواهد شد. متفقین که شهرهای آلمان را شبانه روز بمباران می کردند، ادعا نموده، می گفتند برای بمباران آشوویتس هواپیماهای کافی و بمب ندارند.
آیا می توان گفت که این خودداری متفقین، از برخی گرایش های یهودستیزانه نیز سرچشمه می گیرد؟ پاسخ این پرسش را تاریخ خواهد داد.
بی تردید اگر خطوط راه آهن و تشکیلات داخل اردوگاه ها منهدم می گردید، می توانست در تلاش آلمان ها برای کشتن یهودیان وقفه‌ای ایجاد کند.
پاسخ ما به پاسخ آنها: پاسخ فوق دو محور کلی دارد. اول تکرار ادعاهایی درخصوص کشته شدن شش میلیون یهودی، دوم متهم کردن متفقین به گرایش یهودستیزی.
الف) ادعاهایی که در پاسخنامه فوق آمده است از هیچ مبنای درستی برخوردار نیست. تاریخنگاران وقایع هولوکاست ادعای کذب بودن آن را اثبات کردند.
1- در مورد مرگ شش میلیون نفر یهودی سابقا گفتیم که علیرغم این ادعای اولیه ،بعدها مورد تجدیدنظر گرفت، اما عدد شش میلیون هیچ تغییری نکرد به عنوان نمونه در سال 1990 موزه ملی آشوویتس رسما ادعای تبلیغاتی کشته شدن چهار میلیون یهودی در این اردوگاه را پس گرفت و به طور رسمی آن را به 5/1 میلیون کاهش داد، چیزی از تعداد کل یهودیان کشته شده مورد ادعا کاسته نشد و هنوز عدد شش میلیون مورد حمایت حامیان هولوکاست است. حقیقت امر این است که این عدد به یک سمبل مقدس مبدل شده است و نکته مهم اینکه چنین ادعایی تنها به دوران جنگ جهانی دوم ختم نمی شود و به گذشته های دورتر نیز باز می گردد. در طول جنگ جهانی اول و پس از آن یعنی سال های 1916 تا سال های پایانی دهه 1920 سازمان های یهودیان آمریکا مدعی بودند که شش میلیون یهودی از فقر و گرسنگی فراگیر در اروپای شرقی درگیر جنگ کشته شده اند. در سال های دهه 1950 و در مبارزات تبلیغاتی علیه استالین، یهودیان آمریکا ادعای کشتار شش میلیون یهودی و نیز ادعای برنامه کشتار همه یهودیان اروپای شرقی و روسیه را به دست شوروی مطرح کردند. نشریه کامنتری به عنوان یکی از نشریات تاثیرگذار یهودیان آمریکا مدعی شد که استالین قصد دارد کار ناتمام هیتلر را کامل کند.
2- در مورد اتاق های گاز و کوره های آدم سوزی اکنون همگان پذیرفته اند که در اردوگاه های غربی (در سرزمین اصلی آلمان) هیچ اتاق گازی وجود نداشت حتی حامیان هولوکاست پذیرفته اند که ادعاهای قبلی آنها درباره این اردوگاه‌ها نادرست بوده است اما در اردوگاه‌های شرقی (خارج از خاک آلمان) نیز آنگونه که محققانی چون فوریسون، ماتونیر، بوتز و... نشان داده اند هیچ اتاق گازی وجود نداشت و آنچه به عنوان اتاق گاز در اردوگاه هایی مانند آشوویتس به نمایش گذاشته می شود به لحاظ فنی برای چنین کاری کاملا ناکارآمد بوده است، که واضح ترین دلیل آن عدم وجود حفره ای در سقف این بناها برای ورود گاز خفه کننده و سمی زیکلوراب می‌باشد. آنچه بیشتر جلب توجه می کند اینکه یهودیان مدعی شده اند که برای سوزاندن اجساد در این روش از چربی بدن خود انسان ها به ویژه اجساد زنان استفاده می شد و این اجساد چنان سوزانده می شدند که به خاکستر بدل می گردیدند حال آنکه بررسی‌های فنی حاکی از محال بودن چنین چشم بندی هایی است. از آنجایی که هیچگونه جمعی یا مکان دیگری کشف نشد که در آن به تعداد از اجسادی که بصورت تیرباران جمعی کشته شده باشند بیانگر این امر است که روش تیرباران جمعی که حامیان هولوکاست سابقا مدعی بودند نادرست می باشد. محققان مکتب تاریخ حقیقی، به گزارش فعالیت های پس از جنگ صلیب سرخ اشاره می‌کند که بر آن اساس هیچگونه کشتار نظام مند یهودیان در اتاق های گاز وجود ندارد.
ب) حامیان هولوکاست متفقین را به گرایش یهودستیزی متهم می کنند تا از ادعای زیر سوال رفتن قتل عام شش میلیون یهودی جلوگیری نمایند. اساسا اینکه ارتش متفقین و حتی آمریکا، اردوگاه های مرگ یا خطوط راه آهن آلمان را که یهودیان را از سراسر اروپا به اردوگاه های مرگ منتقل می ساختند، بمباران نکردند به تعارض خبرها و اطلاعات مجامع یهودی با سرویس‌های اطلاعاتی- امنیتی در خصوص اردوگاه های مرگ بر می گردد. اولین ادعاهای مربوط به نابودسازی یهودیان با توجه به روند اخبار منتشر شده در روزنامه نیویورک تایمز در سال های 1942 ،1943 و1944 براساس گزارش‌های سرویس‌های امنیتی نبوده بلکه صهیونیست و به طور کل کنگره جهانی یهود این اخبار را دراختیار دولت های متفقین به ویژه دولت ایالات متحده قرار داده و خواستار تایید و برخورد بودند جالب اینکه براساس اسناد موجود واکنش های اولین واشنگتن به تمسخرگرفتن این ادعاها بود. وزیر خارجه آمریکا و معاون وی و مشاور وزیر در ابتدا چندان تمایلی به همراهی با جاروجنجال تبلیغاتی کنگره جهانی یهود نداشتند و حتی به شدت مخالف این تبلیغات بودند. اما با افزایش ارسال اخبار توسط منابع یهودی و فشارهای سیاسی، وزارت خارجه آمریکا به همراه 10 عضو دیگر سازمان ملل با صدور بیانیه ای در سال 1924 نابودسازی را محکوم کردند در عین حال «لانک» مشاور وزیر خارجه در مقابل این تبلیغات مقاومت می کرد. اما آژانس‌های یهودی با تداوم دروغ پردازی های مربوط به آدم سوزی و کشتار جمعی در اردوگاه ها به همراه یکسری نگاه های سیاسی در میان کشورهای متفقین باعث شکل گیری و پذیرش هولوکاست گردید.