آرایش جدید صهیونیست‌ها در صحنه قدرت

فرزان شهیدی
هجدهمین انتخابات پارلمانی رژیم صهیونیستی در مورخه 22/11/78 برگزار شد وهمان گونه که انتظار می رفت راستگرایان به اکثریت کرسی های پارلمان(کنست) دست یافتند. این بدان معناست که حزب کادیما که 28 کرسی به دست آورده در کنار حزب لیکود با کسب 27 کرسی باید دولت ائتلافی تشکیل دهند. رتبه سوم متعلق به حزب «اسراییل خانه ما» با 15 کرسی است که یک حزب افراطی است وحزب چپگرای کار با 13 کرسی به رتبه چهارم تنزل کرده است. تعداد واجدان رای در اسراییل بالغ بر چهار میلیون و میزان مشارکت 67 درصد اعلام شد که نسبت به دور قبلی انتخابات بالاتر بوده است.
صعود راستگرایان در اسراییل از یک سو حاکی از گرایش عموم صهیونیست ها به شعارهای آرمانی وافراطی است که بر مفاهیمی چون احیای صهیونیسم واسراییل قدرتمند مبتنی است، واز دیگر سو نشانی از ناکامی اردوگاه چپ وراهکارهای سازشکارانه آنان است. حزب کار به عنوان قدیمی ترین وبزرگترین حزب چپ، دچار آشفتگی وتزلزل شده وایهود باراک رهبر این حزب که زمانی به عنوان آقای امنیت اسراییل معروف بود، پایگاه اجتماعی خود را از دست داده وجای خود را به افراطیون راستگرا داده است. از طرفی بسیاری از رهبران کهنه کار این حزب صحنه سیاسی را ترک کرده واختلافات داخلی به طور گسترده ای دامان این حزب را فراگرفته است.
البته نظرسنجی های پیش از انتخابات حاکی از پیروزی حزب لیکود بود، اما کادیما با اختلاف یک کرسی برنده نهایی انتخابات شد وبنا بر قوانین رژیم صهیونیستی، یک ماه فرصت دارد تا دولت ائتلافی را تشکیل دهد. البته بنیامین نتانیاهو رهبر لیکود هم با توجه به اختلاف ناچیز در نتایج انتخابات مدعی نخست وزیری است وموفقیت هر یک از دو رهبر کادیما ولیکود جهت احراز منصب نخست وزیری منوط به همسویی سایر احزاب خصوصا حزب «اسراییل خانه ما» با آن ها می باشد.
کادیما که در زبان عبری به معنای پیشرو است در سال 2006 توسط آریل شارون تشکیل شد. وی به خاطر اختلافاتی که با حزب لیکود داشت از این حزب کناره گرفت وبه همراه تنی چند از اعضای کنست ونیز حزب کار، کادیما را تشکیل داد که به زعم خود حزبی میانه محسوب می شد. شارون اما به موعد انتخابات نرسید وبه دنبال سکته مغزی، ایهود اولمرت جانشین او شد. نهایتا حزب تازه تاسیس کادیما موفق شد برنده انتخابات پیشین شود واولمرت دولت تشکیل داد.
اما کادیما روزگار خوبی نداشت وبا ورود شتابان در جنگ سی وسه روزه ناکامی بزرگی را برای خود رقم زد. اتهام فساد مالی اولمرت نیز وجهه این حزب را لکه دار کرد واولمرت ناچار به کناره گیری شد اما جانشین او یعنی زیپی لیونی موفق به تشکیل دولت نشد ودر نتیجه کار به برگزاری انتخابات زودهنگام کشیده شد.
جنگ 22 روزه غزه آخرین تیر ترکش کادیما برای ترمیم وجهه داخلی خود بود که هر چند به هدف خود در این جنگ یعنی حذف حماس نرسید، اما با تبلیغات فراوان وابراز پیروزی در این جنگ موفق شد آرای اسراییلی ها را تا حد زیادی به خود جلب کند.
البته اختلاف یک کرسی میان کادیما ولیکود چندان اهمیتی ندارد، بلکه نکته مهم پیروزی راستگرایان اعم از میانه وافراطی وبه محاق رفتن چپگرایان در شرایط فعلی رژیم صهیونیستی است.
در واقع شهروندان اسراییلی هنوز شخصیت شارون را پاس می دارند واندیشه های او را مدافع منافع راهبردی اسراییل می دانند که بنابر ضرورت تنازل وسازش می کند اما آن جایی که مربوط به امنیت ومنافع عالی اسراییل می شود، به هیچ وجه کوتاه نمی آید وبلکه چهره خشن خود را آشکار می سازد.
این چهره خشن با ائتلاف کادیما ولیکود وچه بسا حزب اسراییل خانه ما تکمیل می شود، خصوصا آن که لیکود با شعارهای انتخاباتی براندازی حماس ونیز مقابله با تهدید هسته ای جمهوری اسلامی ایران وارد عرصه انتخابات شده بود.
اما آرایش جدید راستگرایان در صحنه قدرت اسراییل لزوما به معنای برافروختن جنگ تازه ای نیست، از طرفی اختلاف نظر میان احزاب راستی خصوصا در برخورد با مسایل بیرونی فراوان است واز طرف دیگر رییس جمهور دمکرات آمریکا یعنی باراک اوباما شعار پیشبرد روند صلح خاورمیانه را در دستور کار خود قرار داده است که با رویکرد عمومی راستگرایان اسراییل تعارض دارد.
اگر دولت جدید آمریکا علیرغم قرابت فراوان به اسراییل، قائل به اعمال فشار بر اسراییل جهت پیشبرد مذاکرات صلح باشد، بعید نیست شاهد توافقاتی در این زمینه باشیم، خصوصا آن که راستگرایان سوابقی از سازش در کارنامه خود دارند واساسا نخستین سازش یعنی صلح کمپ دیوید(میان مصر واسراییل) در زمان حاکمیت راستگرایان رقم خورد.
با این حال راستگرایان مطابق معمول در برابر اعراب وفلسطینی ها سرسختی نشان خواهند داد وضمن طفره رفتن از تعهدات مربوط به روند سازش ونقشه راه، در صورت لزوم از گزینه های سخت افزاری صرف نظر نخواهند کرد. به همین دلیل است که اعراب وبه ویژه تشکیلات خودگردان نسبت به پیروزی کادیما ولیکود در انتخابات اخیر اسراییل ابراز نگرانی کرده اند.
در مقابل، صعود راستگرایان موجب تحکیم مواضع اصولی جنبش حماس خواهد شد که همچنان قائل به مقاومت در برابر اشغالگران است وضمن آن که حاضر است توافقات عادلانه در امر آتش بس را بپذیرد، اما در جنگ 22 روزه نشان داد که در سخت ترین شرایط اهل پایداری ونبرد در برابر متجاوزان صهیونیستی می باشد.