فرار ذلیلانه از عراق

علی تتماج
دولتمردان انگلیس در سال 2003 به رهبری تونی بلر با همراهی سیاست های جنگ طلبانه ایالات متحده وارد جنگ عراق شدند. آنها گمان می کردند که با این همراهی می توانند همچون افغانستان، اشغالی آرام و آسان را انجام داده تا ضمن معرفی خود به عنوان قدرتی جهانی از منافع عراق برخوردار شوند، هر چند که انگلیسی ها تلاش بسیاری برای اجرای این اهداف انجام دادند اما در نهایت به دلیل ناتوانی در اجرای سیاستهایشان در عراق بویژه در بصره که مرکز تجمع نیروهای آنها بود، وادار به تغییر سیاستهایشان شدند. پس از سقوط دولت «تونی بلر» به دلیل اعتراضات مردمی به کار کردهایش در جنگ عراق و همراهی با آمریکا، «گوردون براون» که نخست وزیری را از بلر کسب کرده بود ( 6 تیر 68) نیز نتوانست به اشغالگری ادامه دهد و در نهایت با جداسازی راه خود از آمریکا دستور خروج نیروهای انگلیسی از بصره و واگذاری امور به عراقی ها را صادر کرد.
این اقدامات که به منزله شکست بزرگترین حامی ائتلاف جنگ بود، برای آمریکا بهای سنگینی را به همراه داشت چنانکه سران کاخ سفید انتقادهای بسیاری را بر لندن وارد ساختند که در واقع نشانه ضعف و ناتوانی آنها در اداره امور بصره بود. در نهایت سران واشنگتن و لندن که افشای حقیقت خروج متزلزل و شکست خورده انگلیس از عراق را پایانی بر سیاستهای خود می دانستند در دیدار کراکر سفیر و پترائوس فرمانده نیروهای آمریکایی در عراق با براون نخست وزیر انگلیس توافق نمودند که خروج نیروهای انگلیسی از عراق را اجرایی کنند در حالی که برای فرار از رسوایی، در اقدامی تبلیغاتی اولا چنان وانمود سازند که ماموریت انگلیس در بصره به پایان رسیده در حالی که اسناد منتشره از شکست آنها در این منطقه حکایت دارد ثانیا نیروها به یک باره خارج نشوند (5500 نیرو) بلکه پیش از این در کویت مستقر شده و پس از مدتی به عنوان فاتح جنگ به کشورشان بازگردند. آنها چنان وانمود می کنند که با استراتژی جدیدی در صحنه حضور یافته اند در حالی که فرماندهان نظامی اعتراف کرده اند که این تحرکات به منزله زوال کامل انگلیس در عراق است که صرفا برای حفظ آبروی مانده صورت می گیرد. نکته مهم آنکه آمریکائی ها نیز دیگر برهمکاری انگلیسی امیدی ندارند تا جایی که برای اجرای اهدافشان به بازیگران جدیدی نظیر فرانسه روی آورده اند تا شاید جای خالی انگلیس را پر کرده و به این کشور ثابت کنند که بدون آن نیز می توانند اهداف خود را اجرایی کنند در حالی که خود نیز تحت فشارهای کنگره و مردم باید برای کاهش نیرو اقدام کنند تا شکستی دیگر را در عراق متحمل گردند.