آمریکا و گزینه ادامه بحران در لبنان

هادی مجیدی
سه دور مذاکره فشرده سعدحریری و نبیه بری و رایزنی های صورت گرفته با بطریرک صفیر، این خوشبینی را قوت بخشید که در یک اراده ملی، امکان شکل گیری توافق داخلی در لبنان وجود دارد. دیدار سفیر آمریکا در لبنان با سعد حریری و جنبلاط در پس این رایزنی ها ودعوت آنان به دیدار از واشنگتن فضای امیدواری قبلی را تغییر داد.
سفر سه روزه سعدحریری از آمریکا که در سطح رهبران قدرتهای جهانی و یا شخصیت‌های فوق العاده مورد استقبال قرار گرفته و دیدار و ملاقاتهای گوناگون را به عمل آورده، پیامهای جدیدی را منتقل می کند. حریری با بوش، رایس، رئیس سنا و نانسی پلوسی رییس کنگره، کمیته روابط خارجی و خاورمیانه، استیون هادلی، مقامات پنتاگون و مسئولان سابق آمریکایی که مرتبط با منطقه و روندهای سازش بوده اند ملاقات کرده است.
همزمان با سفر سعدحریری، مواضع جنبلاط و جعجع آهنگ افراطی بخودگرفتند و توافق با مخالفین را غیرممکن اعلام نمودند. سنیوره طی نامه ای به سازمان ملل از تسلیح و فضای مسلحانه در مناطق گروههای لبنانی و حرکت کند مربوط به دادگاه بین المللی انتقاد کرده و خواستار مداخله بین المللی برای انتخاب رئیس جمهوری لبنان گردید. جنبلاط نیز در نامه ای به سران عربی و غربی و بین المللی از مداخله سوریه دم زده و خواستار مداخله ای جدید از سوی آنهاست.
جالب است که از سوی مقامات آمریکایی نیز قبل از بروز مسائل فوق در چند موضوع مانور سیاسی- تبلیغاتی صورت گرفته است. مداخله سوریه در لبنان، تسلیح گروههای مختلف، تاکید بر انتخاب بجای توافق، تسریع در تشکیل دادگاه بین المللی، ضرورت اجرای قطعنامه های 1559 و1771 مسئله سلاح مقاومت، عناوین این مواضع هستند که باتلاش‌های سینوره، جنبلاط و پس از آنها حریری تکمیل شده است.
جالب این است که در روز قدس که همه مطالبات جهان اسلام از استکبار و رژیم صهیونیستی در رفع اشغالگری قرار گرفته است، حریری و بوش، مداخله آمریکایی را در لبنان مجاز و مشروع می دانند تا رئیس جمهور آینده لبنان بجای پایه گذاری توافق، در راستای سیاستهای آمریکا و رژیم صهیونیستی به خلع سلاح مقاومت اهتمام کند و در کنار اسرائیل در مقابل سوریه و ایران و جریانهای مقاومت و ضد اشغالگری قرار گیرد. جنبلاط شاخص رئیس جمهور آینده را در پذیرش آتش بس با اسرائیل و مصوبات بین المللی مداخله گرانه و ضد مقاومت می داند. مطرح شدن نام روبیرغانم در سفر سعد حریری به آمریکا موجب بازتاب های منفی در جبهه 14 مارس شده و نشان می دهد آمریکا همچون مسئله عراق که بدترین گزینه را با تقسیم عراق دنبال می کند، در لبنان نیز به استمرار و گسترده شدن بحران می اندیشد. بوش با اعزام ژنرال ویلیام فالون به لبنان و تصویب مبالغ جدید برای کمک امنیتی به پلیس این کشور مقدمات مداخله‌های جدید در لبنان را دنبال می کند.
در عراق در حالی که حکومت مالکی برای آشتی ملی تلاش می کند، سنای آمریکا در مصوبه‌ای به تقسیم عراق رای می دهد و کنفرانس صلح بوش نیز در رویای قربانی کردن تمامی آرمانهای فلسطینی است و برای لبنان نیز که به سختی نیازمند همگرایی و تبلور اراده داخلی است، اجازه همزیستی داده نمی شود.
آمریکا در لبنان از رییس جمهور اختصاصی 14 مارس که در مسیر حذف مقاومت و همکاری با اسرائیل و آمریکا عمل می کند، حمایت می نماید و حتی با گزینه های سعودی : فرانسوی برای ریاست لبنان موافق نیست. شعارهای دموکراسی و مخالفت با دیکتاتوری و مداخله گری خارجی، هنگامی که سیدحسن نصرالله در سخنرانی روز قدس «مراجعه به افکار عمومی» را به عنوان «دقیق ترین تبلور اراده مردمی» جهت انتخاب رییس جمهور مطرح کرد، به پاسخ‌های انفعالی مصالح حزبی، جبهه ای و الزامهای مداخله بین المللی منتهی شد. فقدان اراده ملی در 14 مارس و تسلیم کامل بودن در سیاست‌های آمریکایی، چشم انداز ماجراجویی های جدید آمریکایی را با نظامی کردن فضای لبنان و امنیتی کردن آن با تشدید اختلافات گروهها و سلب حاکمیت ملی با مشروعیت دادن به مداخله خارجی بین‌المللی نشان می دهد.
دیدار فالون از لبنان، احتمال صدور قطعنامه جدید، یکجانبه گرایی در مسئله کاندیداتوری ریاست جمهوری و تلاش برای بحث مجدد سلاح مقاومت، از شاخص های این چشم انداز هستند.