هولوکاست دروغ بزرگ (بخش سیزدهم)

پرسش 13: تا کنون دهها کتاب توسط «دانشمندان برجسته تاریخ شناس» انتشار یافته که ادعا می کنند با ارائه مدارک «متقن» ثابت کرده اند که هولوکاست وجود نداشته و شش میلیون نفر قربانی نشده اند. اینها چرا مورد تعقیب و مجازات قرار گرفته اند؟
افرادی که از آنها نام برده شد خود اعتراف می کنند که تاریخ شناس نیستند (دیوید ایروینگ در پایان محاکمه اخیر خود در اتریش اعتراف کرد که هیچیک از مطالبی که نگاشته بر اساس اسناد و مدارک نبوده، بلکه از دیدگاههای شخصی او ناشی شده است). کتاب های این افراد را نیز نمی توان یک پژوهش تاریخی دانست، بلکه حداکثر یک تلاش شبه روشنفکرانه ای با هدف آن است که حقایق تاریخی انکار گردد و جنایات کم اهمیت جلوه گر شود و هیتلر مورد «اعاده حیثیت» قرار گیرد.
در مقابل کتاب های انگشت شماری که برخی انکارگران هولوکاست با کمک مالی گروههای یهودستیز و نئونازی و حکومت دینی ایران منتشر ساخته اند، بیش از ده هزار اثر علمی و پژوهشی درباره هولوکاست به رشته تحریر کشیده شده که آن فاجعه بزرگ انسانی را از زوایای گوناگون و جنبه های مختلف آن مورد بحث قرار داده و اسناد و شواهد متقن ارائه کرده است. دهها هزار نفر از افرادی که علیرغم اقامت در اردوگاههای مرگ، نجات یافتند و برخی از آنها هنوز زنده هستند، دیده ها و شنیده های خود را به صورت کتاب و فیلم و ویدئو درآورده اند. هر سال اسناد و مدارک تازه ای درباره هولوکاست کشف می شود که پژوهشگران به بررسی آنها می پردازند. هر آرشیوی که به روی همگان باز می شود و دوره محرمانه بودن اسناد آن به پایان می رسد، اطلاعات جدیدی را درباره ابعاد هولوکاست در اختیار پژوهشگران قرار می دهد و هر بار گوشه دیگری از حقیقت روشن می شود. موزه های هولوکاست که در اورشلیم و نیویورک و لس آنجلس و چند نقطه دیگر جهان برپا شده، همگی ارائه کننده صدها هزار قطعه عکس، هزاران قطعه فیلم ویدئوئی و اسناد و مدارک هستند که از دروغهای نگاشته شده در کتاب های انکار گران هولوکاست پرده برمی دارد.
این نوع کتابها در انکار هولوکاست را حکومت ها و سازمانهائی چاپ و منتشر می کنند که خود یهودستیز هستند و افکاری نژاد پرستانه دارند و دین خود را دین برتر می دانند و یا خواهان نابودی اسرائیل هستند و از به کار بردن ادعاهای یهودستیزانه و ضد انسانی نیز در تلاش تبلیغاتی ناپاک خود ابائی ندارند.
پاسخ ما به پاسخ آنها: این نکته برای اهل فن مسلم شده است که در بسیاری از موارد رخدادهای سیاسی تاریخ با حکم و نظر سلاطین و حکام به نگارش درآمده است. پذیرش این موضوع سبب شده که خبرگان حوزه های مختلف به خود اجازه داده اند در ارتباط با آن بخش از مباحث تاریخی که مشکوک به نظر می رسند تجدید نظر کنند. هیچکس نمی تواند جلوی چنین تجدید نظری را بگیرد و آن را جرم بداند اگر چنین شود برمیزان مشکوک بودن مسئله افزوده می شود و کنجکاوی کسانی هم که نسبت به موضوع بی تفاوت بوده اند را برمی انگیزاند. طرفداران هولوکاست اگر به حقانیت آن ایمان دارند و مدعی هستند اسناد و مدارک بسیاری این ادعا را ثابت می کند چرا با کسانی که فرضیه آنها در جهت نفی هولوکاست است این چنین وحشیانه رفتار می کنند و باعث تضییع حقوق آنها می شوند. انکارگران هولوکاست از یک صنف، دین و ملت نیستند تا بتوان آنها را به تبانی متهم کرد. آنهایی که تاریخ شناس نیستند با آزمایش های علمی ادعاهای بسیاری از جمله وجود کوره های آدم سوزی را نفی می کنند. انکار کنندگان هولوکاست معتقدند:
- فرمان ودستوری از سوی حزب نازی برای نابود سازی یهودیان وجود ندارد (آر. ویدمن)
- برنامه و طرحی که نشان دهد نازی ها قصد نابودسازی یهودیان را داشته اند پیدا نشده است.
- سازمان و بودجه ای که برای اجرای نابودسازی ادعایی اختصاص داشته باشد وجود ندارد.
- نه تجهیزات صنعتی کافی و نه سوخت لازم برای سوزاندن تعداد جنازه هایی که تاریخ نگاران رسمی ادعا می کنند وجود نداشته است.
اینکه ادعا می شود بیش از ده هزار اثر علمی و پژوهشی درباره هولوکاست به رشته تحریر کشیده شده خود بر انگیزنده این سوال است که چگونه درباره مسایل مهمتر از این، به این مقدار کار نشده و تنها درخصوص یک ادعا این همه تلاش شده، خود این امر دلیلی بر مشکوک بودن موضوع است افزون براینکه صحت بسیاری از اسناد و مدارک عرضه شده توسط محققین آزاد و غیر وابسته به قدرتها و بویژه صهیونیسم بین المللی مخدوش اعلام و اثبات شده است. اینکه هراز چندگاهی اطلاعات و اسناد جدیدی عرضه می شود نیز گویای وجود مراکزی برای جعل اسناد و زنده نگه داشتن موضوع هولوکاست است.