ضرورت هوشیاری اعراب/روح الله جمعه ای

بصیرت: وزرای امور خارجه شورای همکاری خلیج فارس در بیانیه نشست اخیر خود بار دیگر ادعای بی‌پایه و مجعول خود مبنی بر تردید در حاکمیت جمهوری اسلامی ایران بر سه جزیره ایرانی ابوموسی و تنب بزرگ و کوچک را تکرار کردند. هر چند این ادعا آنچنان نخ‌نما و کهنه شده است و هیچ گوش‌ شنوایی اهمیتی برای آن قائل نیست اما نباید از این نکته غافل ماند که بازی‌های اخیر برخی کشورهای عربی علیه جمهوری اسلامی ایران حرکتی حساب شده می‌باشد که در طراحی‌های دشمنان منطقه جای گرفته است. به دنبال ناکامی ایالات متحده و کشورهای غربی برای به زانو درآوردن ملت ایران در پذیرفتن خواست‌‌های غیرمنطقی و مستبدانه نظام سلطه و شکسته شدن حصارهای تحریم‌‌های مختلف در اثر توانمند‌ی و بومی کردن احتیاجات در قالب دستاوردهای پیشرفته علمی، دشمنان انقلاب اسلامی سرگردان و حیران ناشیانه بازی جدیدی را این بار با مهره گردانی برخی دولت‌های عربی آغاز کرده است.
برخی دولت‌های عربی بدون توجه خواست ملت خود و بی‌توجه به انباشت متراکم مطالبات جهان عرب که هر لحظه امکان انفجار در آن می‌رود به تحریک نظام سلطه هرازگاهی سر خود را بلند کرده و با دست‌اندازی به قامت جمهوری اسلامی ایران به دنبال کسب موقعیت و جایگاهی برای بقای خود می‌باشند. هر چند جمهوری اسلامی ایران پیشرفت‌های علمی و دستاوردهای شگرف خود در تمامی ابعاد بویژه فناوری صلح‌آمیز هسته‌ای و علوم فضایی را در خدمت کشورهای مسلمان منطقه بیان داشته است اما دولت‌های عربی نباید توان بالفعل و بالقوه ایران را در مواجهه با برخی ناملایمات و بازی‌های کودکانه نادیده بگیرند.اگر مبنای تحلیل برخی دولت‌های عربی در ادعاهای ارضی بی‌پایه به گذشته باشد قطعا هیچ عقل سلیمی منکر این واقعیت نخواهد شد که تاریخ بهترین حامی ایران در بیان بسیاری از واقعیت‌هاست و بجاست برخی دولتمردان عربی، کتب معتبر تاریخی را مطالعه کنند و آنگاه سخن از حق حاکمیت تاریخی برزبان برانند.
این دولتمردان عربی بدانند که منفورترین حاکمان ایرانی نزد مردم ایران آن دسته از شاهان بی‌کفایت و بی‌لیاقتی هستند که به دلیل بی‌عرضگی و ناشایستگی‌ تن به ذلت داده و بخش‌هایی از پیکره عظیم ایرانی را از مام میهن جدا کردند. مردم ایران از تمامی نژادها و قومیت‌ها هیچ‌گاه این حاکمان مستبد و دیکتاتور بی‌لیاقت را نخواهند بخشید و در انتظار التیام این دردهای تاریخی، نظاره‌گر بی‌تدبیری‌های دیگران نیز می‌باشند.
بهترین توصیه به دولتمردان عرب این است به جای پرداختن به منازعاتی که پیش از آغاز بازنده آن هستند به مراقبت از شاهزادگان و سایر مقامات دولتی و نظامی بپردازند تا در خفا قربانی برای کسب قدرت نباشند.