تشدید فضای امنیتی در آمریکا

قاسم غفورى
در حالی که سیاستمداران آمریکا خود را برای انتخابات میان دوره ای آماده می سازند، بار دیگر دکترین تهدیدات امنیتی و لزوم تقویت سیستم های حفاظتی و اطلاعاتی در راس سیاست نومحافظه کاران قرار گرفته است.
پس از پیروزی جمهوری خواهان در انتخابات سال 2000 میلادی و روی کار آمدن جرج بوش دکترین جدیدی با نام حمله «دکترین پیشگیرانه» برای حفظ امنیت آمریکا در دستور کار دولتمردان کاخ سفید قرار گرفت. حملات یازده سپتامبر به برج های دوقلو، را می توان سرآغاز و مهر تاییدی بر استمرار این سیاست ارزیابی کرد. نومحافظه کاران براساس تهدیداتی که امنیت ایالات متحده را تهدید می کرد، جنگ افغانستان و سپس عراق را طراحی نمودند. براساس دکترین پیش دستانه در صورت پیروزی در این کشورها، اهداف دیگری در سایر کشورها پی گیری می گردد که به دلیل شکست در عراق، تاکنون معلق مانده است.
در انتخابات ریاست جمهوری در سال 2004 بار دیگر تاکید بر حملات تروریستی و ناامنی های حاکم بر آمریکا، موجب شد تا جرج بوش بتواند برای دوره ای دیگر وارد کاخ سفید گردد. اگر بخواهیم کارنامه شش ساله نومحافظه کاران را بررسی نماییم. درمی یابیم که اصل فضای امنیتی، مشکلاتی که برای حفظ امنیت کشور وجود دارد، اصلی ترین راهکار برای سیاست های توسعه طلبانه و بعضا توجه شکست ها و کاستی های دولت بوده است. با توجه به آنچه ذکر شد و براساس این اصل که جرج بوش و متحدانش در آستانه برگزاری انتخابات به تشدید سناریوی اصل حفظ امنیت می پردازند، در مقطع کنونی که آنان خود را برا ی انتخابات میان دوره ای کنگره آماده می سازند، بار دیگر رویکرد آنها برای فریب افکار عمومی و سوق دادن آنها به مسائل امنیتی افزایش یافته است.
در حالی که خود را تنها بانیان بازگشت امنیت به کشور معرفی می کنند (آنها سیاست دموکراتیک و مردم سالارانه دموکرات ها را در مقطع کنونی ناکارآمد معرفی کرده و نظام سلطه و سرکوب را ترویج می کنند).
نومحافظه کاران در حالی خود را برای انتخابات آماده می سازند که با چالش های بسیاری در عرصه داخلی و خارجی مواجه می باشد. عدم تحقق وعده های بوش برای بهبود اقتصاد، رفاه اجتماعی که رشد تورم و بی کاری را در پی داشته است از مشکلات داخلی نومحافظه کاران است. (در این چارچوب حادثه نیواورلئان و شکست دولت در مقابله با آن، خاطره ای است که ذهنیتی منفی از نومحافظه کاران را در افکار عمومی در پی داشته است) در عرصه سیاست خارجی نیز برخلاف ادعاهای صورت گرفته (سیاست های اعلام شده در دور دوم ریاست جمهوری بوش) آنها نتوانستند فعالیت چندانی داشته باشند. شکست در تحولات عراق، تشدید بحران در خاورمیانه، از سرگیری فعالیت گروه های تروریستی دوری اروپا از آمریکا، اعتراض بسیاری از کشورها و سازمان های بین المللی با طرح های و اشنگتن شکست در پرونده هسته ای ایران و کره شمالی، انتقادهای افکار عمومی از آمریکا که نمود آن را در تظاهرات های صورت گرفته در دیدارهای مقامات این کشور از سایر کشورها می توان مشاهده کرد و... از چالش های فراروی نومحافظه کاران می باشد. این تحولات و چالش های درون حزبی سبب شده تا موقعیت آنها در آستانه انتخابات به میزان قابل ملاحظه ای متزلزل گردد. چنانکه براساس نظرسنجی ها بیش از 70 درصد مردم آمریکا از سیاست های دولت ناراضی و خواستار حضور بیشتر دموکرات ها در پارلمان برای مهار قدرت بوش گردیده اند. در همین حال دموکرات ها نیز بر آنند تا با پیروزی در انتخابات میان دوره ای مجالس (سنا و کنگره) راه را برای انتخابات ریاست جمهوری (سال 2008) هموار سازند. لذا از هم اکنون در مجالس بر مخالفت ها با طرح های دولت افزوده اند. با توجه به اینکه نومحافظه کاران انتخابات میان دوره ای را به دلیل اولا حفظ برتری در مجالس که تایید کننده سیاست ها و طرح های آینده آنها است و ثانیا نقش انتخابات در حفظ موقعیت آنها برای انتخابات ریاست جمهوری (2008) دارای اهمیت می دانند، لذا سناریوی فضای امنیتی در دستور کار آنها قرار گرفته است. در این چارچوب اقدامات بر چند محور متمرکز گردیده است.
1) بهره گیری از نوارهای ویدئویی و پیام های منتسب به رهبران القاعده و طالبان که بار دیگر آمریکا را تهدید به حملات تروریستی نموده اند. هر چند این پیام ها حکایت از شکست آمریکا در راه مبارزه با تروریسم دارد، اما می تواند بار دیگر تاکید کننده تهدیدات امنیتی برای مردم ایالات متحده باشد که لزوم تشدید نظامی گری در کشور را الزام آور می سازد.
2) تاکید بر ناتوانی دستگاه های اطلاعاتی در حفظ اسناد و مدارک سری و امنیتی در این چارچوب گزارشاتی چند از سرقت اینترنتی اطلاعات دومیلیون سرباز آمریکایی، اطلاعات پنتاگون، انتشار یافته است. البته این نکته قابل ذکر است که نومحافظه کاران با اعلام برخی اقدامات نظیر شنود مکالمات تلفنی، بررسی مخفی حساب های افراد، جمع آوری اطلاعات زندگی شخصی افراد تلاش دارند چنان وانمود سازند که آنها فعالیت هایی برای مقابله با این ناامنی ها انجام داده اند، اما برای حفظ امنیت باید این امور تشدید گردد (حضور آنها در قدرت برای اجرای این طرح الزام آور اعلام شده است.)
3) هر چند که مقامات آمریکایی در ماه های اخیر به دلیل رسوایی ها و مشکلات فراوان وادار شده اند تا تغییراتی بنیادین در ساختار دولت ایجاد نمایند، اما نحوه چینش جدید مهره های آنان بگونه ای که صفت ساختار امنیتی جایگزین صفت سیاسی و کارآمدی شده است. به عبارتی دیگر آنها با برکنار کردن افراد سیاسی و آورد اشخاصی با سابقه نظامی (نظیر آنچه در پتناگون، سازمان سیا، هیات مشاورین بوش صورت گرفته) ترکیبی امنیتی را در راس قدرت تشکیل داده اند که برای مقابله با تهدیدات امنیتی فعالیت خواهند کرد.
4) در نهایت براساس آنچه که ذکر شد می توان گفت که نومحافظه کاران در آستانه انتخابات برای حفظ کرسی های موجود در سنا و کنگره، سیاست رعب و وحشت را در آمریکا حکم فرما کرده اند که با نزدیک تر شدن به زمان انتخابات بر میزان آن افزوده می گردد. آنها برآنند تا مانند انتخابات های گذشته، افکار عمومی را در هاله ای از مشکلات امنیتی قرار دهند که برای رفع آن نیاز مند حفظ دولت نظامی گرا (جمهوری خواهان) باشند، بویژه اینکه تاکید دموکرات ها بر امور اجتماعی و رفاهی می باشد.
البته این نکته قابل ذکر است که آنها برای بهبود چهره خود در مواردی از پیروزی در مبارزه با تروریسم سخنی به میان خواهند آورد تا سندی بر فعالیت مثبت آنها در برقراری امنیت در ایالات متحده باشد. چنانکه گوشه ای از این سناریو را در تبلیغات آنها پس از کشته شدن زرقاوی مشاهده نمودیم.