دایه‌های دلسوزتر از مادر

رضا فاطمی
در هفته پایانی شهریور سال گذشته و همزمان با آغاز سال تحصیلی دانشگاه های سراسر کشور، چند تن از مسئولان تشکل های دانشجویی که عمدتا وابسته به جبهه دوم خرداد بودند، در پاسخ به انبوهی از سوالات خبرنگاران که استراتژی تشکل های دانشجویی در مواجهه با دولت نهم و خط مشی آینده سیاسی آنان چیست؟ اعلام کردند: «کارکرد جنبش دانشجویی در سال های اخیر پاکسازی میادین مین بوده است و در این سال ها، نیروهای سیاسی بیرون دانشگاه به دانشجویان به عنوان پیاده نظام هایی نگاه می کردند که باید نردبان قدرت آنها باشند. اما این نیروها باید بدانند که دوران موج سواری گذشته و دیگر اجازه نخواهیم داد فرصت طلبان با بهره گیری از ظرفیت ها و پتانسیل های دانشجویی به مناصب قدرت و ثروت چنگ بزنند. تجربه سال های اخیر به ما نشان داد که تنها رمز احیا و بقای جنبش مستقل دانشجویی، بازگشت به هویت خویش و دوری گزیدن از کلوپ های سیاسی است.»
در واکنش به این اظهارات بود که سعید حجاریان از مرگ جنبش دانشجویی خبر داد و اعلام کرد این جنبش از دوران کودکی به یکباره وارد دوره کهولت و زمین گیری شده است. همچنین عضو دیگر جبهه مشارکت تصریح کرد که دانشجویان ما دچار سردمزاجی شده اند و تحریک آنان به این سادگی میسر نیست.
مجموعه این کنش ها و واکنش ها باعث گردید نیروهای اپوزیسیون داخل و خارج کشور، به فکر گشایش جبهه جدیدی فراروی نظام اسلامی بیفتند که حاصل برگزاری جلسات متعدد و مشترک آنان، استراتژی بازگشت به جامعه کارگری و مجامع صنفی و تولیدی بود. براین اساس در آذرماه سال گذشته و در حالی که روز دانشجو و بزرگداشت شهدای 16 آذر 1332 باید در دستور کار تبلیغی و رسانه ای نیروهای اپوزیسیون قرار می گرفت، سایت های اینترنتی ادوارنیوز، امروز، روزنت، گویا، نوای ملت، نامه، کومله، همبستگی، توده، فدائیان خلق و حزب کمونیست کارگری به همراه رادیو فردا، اسرائیل و بی بی سی و چند نشریه داخلی، تبلیغات گسترده ای را پیرامون مطالبات برجای مانده کارگری به راه انداختند.
در اولین گام، مسعود اصلانلو رئیس سندیکای غیرقانونی کارگری به همراه مسعود ترابیان از اعضای فعال ستاد انتخابات معین، در گفتگو با رادیو فردا و سایت اینترنتی گروهک فدائیان خلق، از تجمعات و اعتصاب های کارگری در روزهای آینده خبر دادند و سپس در اول دی ماه سال 84، گروهی از عناصر فرصت طلب و آشوبگر با رسوخ در صف رانندگان زحمت کش شرکت واحد تهران، توانستند در چهار منطقه نازی آباد، هفده شهریور، جنت آباد و طرشت، کار حمل و نقل صبحگاهی را تاحدودی مختل نمایند که با روشنگری های انجام شده توسط مسئولان شرکت اتوبوسرانی و برخی مطبوعات، رانندگان زحمت کش و کم توقع شرکت واحد، خیلی زود سفره مطالبات منفی شان را از سفره عناصر آشوب طلب و خائن جدا نمودند و به یادداشت سوزناک مصطفی معین در سرمقاله روزنامه شرق که در رثای سندیکاهای کارگری نگاشته شده بود و همچنین پیام حمایت آمیز بانوی صلح (شیرین عبادی) از برافروختن شعله های اعتصاب و درگیری در محافل کارگری، کمترین توجهی را هم نشان ندادند تا با درایت و هوشمندی کارگران، تیر اول آشوبگران بر سنگ بنشیند.
اما در هفته گذشته، انتشار اخباری از تحرکات جدید گروه های شکست خورده سیاسی برای ورود به انتخابات خبرگان و شوراها، نشان داد که آنان درصدد آزمودن آزموده شکست خورد خود برآمده اند چرا که دیگر عرصه ای برای آشوبگری و استفاده ابزاری آنان وجود ندارد، از جمله این خبرهای شگفت، افتتاح «شعبه پیگیری مطالبات کارگری در دفتر ادوار تحکیم وحدت» بود .دفتری دانشجویی که فارغ از مطالبات صنفی دانشجویی، می خواهد مطالبات صنفی کارگری را حل نماید!
به خوبی روشن است پادزهر این تحرکات تحریک آمیز هم در اهتمام جدی دولت و نظام بر پاسخ گویی به مطالبات بر حقی است که قربانی دوران هرز روی توسعه سیاسی گردید، دورانی که بزرگترین قربانیان آن اقشار زحمتکش و پرتلاش این مرز و بوم بودند. اگر دولت اهتمامی از خود نشان دهد، آنگاه باید حساب و کتاب آشوب طلبان را به عهده کارگران هوشمند و غیرتمند ایران اسلامی گذاشت.