هشدار ایران به 1+5

سیامک باقری
با توجه به تحولات اخیر در موضوع پرونده هسته ای، دبیر شورای عالی امنیت ملی بار دیگر مواضع جمهوری اسلامی ایران را طی بیانیه ای اعلام کرد. در این بیانیه جمهوری اسلامی ضمن اعلام آمادگی مذاکره هدفمند و با زمان بندی مشخص تاکید کرد که «چنانچه مسیر تقابل به جای مسیر مذاکره انتخاب شود و در صورت هرگونه اقدام برای تحدید حقوق مسلم ملت ایران برای جمهوری اسلامی ایران چاره ای جز تجدیدنظر در سیاست های هسته ای آن باقی نخواهد ماند. اگر دیگران فضای متشنج و مشکل ایجاد نمایند در آن شرایط همه دچار مشکل می شوند.»
این بیانیه در واقع هشدار صریح جمهوری اسلامی به کشورهای 1+5 است. زیرا این کشورها عمدتا تحت رایزنی ها و فشارهای آمریکا وارد تصمیم گیری حساسی پیرامون مسئله هسئه ای ایران شده اند هر چند بخشی از تحرکات و مواضع جنبه بزرگنمایی و ماهیت ارعابی دارد، با این حال این مواضع که در پیش نویس قطعنامه سه کشور اروپایی متجلی شده در صورت تصویب مسیر حل پرونده هسته ای ایران را با چالش جدی روبرو خواهد ساخت.
از نظر جمهوری اسلامی ارجاع پرونده به شورای امنیت وصدور قطعنامه در چارچوب ماده41 از فصل هفتم منشور ملل متحد به معنای تقابل به جای مذاکره با ایران است. خواسته ای که گروه غربی از طریق تصویب قطعنامه در شورای امنیت دنبال می کند بارها از سوی جمهوری اسلامی ایران به عنوان خط قرمز اعلام شد. تهران به طور شفاف تاکید کرد که به هیچ وجه حاضر نیست غنی سازی در خاک خود را از دست بدهد همچنین تصریح کرد که تعلیق تمامی فعالیت های هسته ای را نیز به عنوان پیش شرط مذاکرات نخواهد پذیرفت.
جمهوری اسلامی ایران معتقد است که چنین خواسته ای تنها به چند کشور محدود می شود. اعلامیه 116 کشور در نشست جنبش غیرمتعهدها و بیانیه 56 کشور کنفرانس اسلامی بیانگر این نکته است که نگرانی جامعه بین المللی مورد ادعای گروه غربی نسبت به فعالیت های هسته ای ایران بی معنا و مفهوم است. از نظر مقامات ایران، آمریکا تنها کشوری است که از روندی که در پرونده هسته ای ایران پس از رویکرد جدید گروه غربی پیش آمده احساس نگرانی دارد. عملکرد و تحرکاتی که طی چند هفته اخیر از سوی کاخ سفید پیرامون پرونده هسته ای ایران سرزده این گمان را تقویت کرد که واشنگتن از پاسخ منطقی ایران به بسته بندی پیشنهادی وحشت دارد و از برایند پاسخ ایران خود را بازنده میدان می‌داند.
این مسئله زمانی برای کاخ سفید بغرنج تر گردید که پس از پیشنهادات مطرح شده از سوی سه کشور اروپایی، دیدگاه هایی در درون گروه غربی و سایر بازیگران و ناظران مسئله شکل گرفت که حاکی از پذیرش نسبتا بیشتر حقوق هسته ای ایران بود. براساس چنین نگرش هایی، زمینه های شکل گیری جبهه بندی های جدید پیرامون مسئله هسته ای ایران در حال شکل گیری بود که سناریویست های آمریکایی وارد عرصه شده تا مانع از این وضعیت گردند. فراخوانی مکرر 1+5 به بهانه اینکه ایران به دنبال وقت کشی است و جلب موافقت آنها جهت ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت و درگیر کردن گروه هشت (G8) و سپس تهیه پیش نویس قطعنامه ای تحت فصل هفتم منشور ملل متحد و به شور گذاشتن آن در شورای امنیت اقداماتی بود تا مسیر و روند فضای حاکم بر پرونده هسته ای ایران تغییر کند.
در واقع تحرکات فوق نشان داد که مسئله هسته ای برای واشنگتن بهانه ای بیش نیست بلکه او درصدد است از این رهگذر به هدف های دیگری که همواره از سوی استراتژیست های آمریکایی مبنی بر فروپاشی نظام جمهوری اسلامی یا تضعیف توانمندی های ایران و تبدیل آن به یک کشور درجه چندم و غیرتاثیرگذار ابراز شده، برسد. بر این اساس جمهوری اسلامی که همواره در برابر اراده های سلطه گرایانه، مقاومت کرده و سرفرود نیاورد، معتقد است که در صورت تصمیم غیرمنطقی شورای امنیت، گریزی از انتخاب یک راه برای ایران نیست و آن تغییر سیاست های هسته ای‌اش است.