احزاب و گروه‌های سیاسی در آمریکا (بخش نهم)

على حمزه‌پور
با وجود اینکه بنیانگذاران و تدوین کنندگان قانون اساسی ایالات متحده آمریکا خواهان یک دموکراسی بدون رقابت حزبها و گروههای سیاسی بودند و این نظر خود را در تدوین قانون اساسی اعمال کردند، اما افزایش جمعیت و وسعت، گوناگونیهای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی و تفاوتهای مکانی و ایدئولوژیک موجب پیدایش حزبهای سیاسی در آمریکا شد. ترکیب سیستم حزبی با نظام انتخابات مبتنی بر آرای الکترال موجب شده است، رقابتهای سیاسی در آمریکا با محوریت دو حزب انجام شود و مجالی برای خودنمائی احزاب اقلیت باقی نماند. با این حال حزب های اقلیت توانسته اند حضور خود را در صحنه سیاست داخلی آمریکا حفظ کنند. اگرچه حزبهای اقلیت تاکنون در هیچ یک از انتخابات ریاست جمهوری موفق به کسب اکثریت آرا نشده اند و یا اینکه نتوانسته اند به صورت نیرویی منسجم در کنگره ظاهر شوند اما در سطح ایالتی به موفقیتهایی دست یافته اند. برخی از این احزاب سالها در صحنه رقابت سیاسی باقی مانده اند و برخی نیز پس از مدت کوتاهی انسجام خود را از دست داده و از صحنه خارج شده اند. به طور کلی می توان حزبهای اقلیت را به چهار دسته تقسیم کرد:
1- حزبهای جامع و پایدار:
برخی از حزبهای اقلیت به لحاظ سازماندهی و کارکرد به حزبهای اکثریت شباهت دارند. این حزبها نامزدهایی را در انتخاباتهای مجلس سنا، نمایندگان، ریاست جمهوری، انتخاباتهای ایالتها (شامل انتخاب فرماندار و مجالس ایالتی) تعیین می کنند. از جمله حزبهای اقلیت که در چنین چارچوبی قرار می گرفت می توان از حزب های «هیچ نمی دانم»، «پاپیولیست» نام برد. حزب «هیچ نمی دانم» از تجریه حزب «ریگز» در اوایل دهه 1850 میلادی پدید آمد.
2- حزبهای نامزدگرا:
بسیاری از حزبهای اقلیت در تاریخ سیاسی آمریکا با محور قرار دادن نامزدهای انتخاباتی فعالیت کرده اند. این حزب ها با نامزد کردن افرادی که دارای ویژگیهای شخصی، اجتماعی ، سیاسی یا اقتصادی منحصر به فرد هستند، سعی می کنند نظرها را به سوی خود جلب کنند. حزب پیشرو که در اوایل قرن بیستم با انشعاب از حزب جمهوریخواه پدید آمد، یک حزب نامزد محور بود. موسس این حزب یکی از محبو ب ترین رئیس جمهورهای عضو حزب جمهوریخواه، تئودور روزولت بود. یکی دیگر از حزبهای نامزد محور که در دهه 1990 پدید آمد حزب «اصلاح گرای نوین» به رهبری « پروت» نامزد ریاست جمهوری در سال 1992 بود. پروت که یک بازرگان ثروتمند بود 60 میلیون دلار هزینه حزب اصلا ح گرا نمود و بدین ترتیب یک نامزد مستقل، یک حزب با محوریت خود تاسیس کرد. این حزب کاملا قائم به شخص پروت است و احتمالا عمر چندان طولانی نخواهد داشت.
3- حزبهای موضوعی:
برخی از حزبهای اقلیت، در پس اهداف ویژه، پیگیر موضوعهای خاص هستند. این حزبها از انتخاباتها به عنوان وسیله ای برای مطرح نمودن خود استفاده می کنند. حزب سبز که متشکل از هواداران محیط زیست است را می توان جزو حزبهای یک موضوعی به شمار آورد. این حزب در دهه های 80 و 90 فعالیت خود را گسترش داد و اهداف آن بیشتر شامل بازیافت مواد، اقتصاد، محیط زیست، زباله های سمی و حفاظت از طبیعت بوده است. غیر از محیط زیست آنها در پی عدالت اجتماعی، مسائل اصلاح گرایانه در زمینه های سیاسی و بین المللی هستند، حزب سبز در سطح ایالتی به موفقیت های خوبی دست یافت و در انتخابات مجالس ایالتی در سال 1994، 29 نامزد این حزب به مجالس ایالتی راه یافتند. در جریان انتخابات ریاست جمهوری در سال 2000، «رالف نیدر» نامزد حزب سبز توانست علاوه بر مطرح نمودن خود، حزب سبز را بیش از پیش به مردم آمریکا بشناساند. نیرومندترین شاخه حزب سبز، در ناحیه کالیفرنیای جنوبی فعالیت دارد و دارای پایگاه مستحکمی در میان مردم آن ناحیه می باشد. یکی از عوامل نزدیکی بیش از حد آرای نامزدهای حزبهای دموکرات و جمهوریخواه در انتخابات ریاست جمهوری سال 2000 حضور رالف نیدر و جلب نزدیک به 3 میلیون رای به سوی خود بود.
4-حزبهای ائتلافی:
این حزبها دنبا له رو روشها و برنامه های حزبهای اکثریت و گاهی برخی از حزبهای اقلیت همتای خود هستند و بطور فعال از نامزدها و برنامه های حزبهای دیگر پشتیبانی می کنند. مشخصه حزبهای ائتلافی ارائه فعالیت هایی با نام «تائید متصلب» می باشد که به نامزدها این امکان را می دهد که در لیست بیش از یک حزب قرار بگیرند. برای نمونه «ویلیام جنینگزبریان» در انتخابات ریاست جمهوری سال 1896، از سوی دو حزب دموکرات و پاپیولیست به عنوان نامزد مشترک معرفی شد.
حزبهای اقلیت نقشی همانند همتای اکثریت خود داشته و دارند. علاوه براینها حزبهای اقلیت، چهار نقش دیگر ایفا می کنند که در عملکرد سیستم سیاسی آمریکا بسیار مهم است:
الف) این حزبها موضوعها و مسائل را مطرح می کنند که معمولا از سوی حزبهای اکثریت نادیده گرفته می شوند.
ب) مردم ناراضی از طریق این حزبها، نارضایتی خود را از عملکرد حزبهای اکثریت بیان می کند.
ج) این حزبها به انتقال از یک دوره حزبی به دوران دیگر حزبی کمک می کنند.
د) حزبهای اقلیت در برخی از زمانها نوآوریهایی از خود نشان می دهند. برای مثال پیش از آغاز جنگ داخلی حزب های «خاک آزاد» و «آزادی» مواضع مهمی را در برابر موضوع برده داری اتخاذ کردند.