شرایط ویژه!

دکتر یدالله جوانی
طی هفته های اخیر و در آستانه ارائه گزارش البرادعی به آژانس و شورای امنیت، برخی از مطبوعات، خبرگزاری ها و سایت های اینترنتی، با استناد به جنگ روانی غرب از یک طرف و اظهارنظر تعدادی از شخصیت های سیاسی و عناصر برجسته برخی از گروه های سیاسی، تلاش فراوانی به عمل آوردند تا شرایط کشور را در مقطع کنونی ویژه جلوه دهند.
آیا شرایط کشور واقعا ویژه است؟
لب کلام و مطلب کسانی که در داخل کشور این موضوع را دنبال می کنند بر افزایش تهدیدات آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران و احتمال اقدام نظامی این کشور استوار است. بنابراین برای پاسخ به سوال مذکور باید تهدیدات آمریکا را مرور و تحلیل کرد. سیاست ها، راهبردها و رفتارهای آمریکا در قبال انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی ایران طی 28 سال گذشته در یک مسیر و امتداد بوده است. این سیاست مبتنی بر دشمنی با اسلام، انقلاب اسلامی، ملت مسلمان ایران و نظام جمهوری اسلامی ایران است و آمریکا در چارچوب این سیاست به صورت مستمر و به طرق مختلف به دنبال ضربه و آسیب رساندن به ایران اسلامی بوده است. از سال 1358 آمریکا تحریم های یک جانبه ای را علیه جمهوری اسلامی اعمال، اموال و دارایی های ایران را بلوکه و حمایت از جریان های ضد انقلاب را در دستور کار قرار داد. در سال 9531 طی حادثه طبس، آمریکا دست به اقدام مستقیم نظامی علیه ایران زد و در جنگ هشت ساله به طور کامل در کنار عراق قرار داشت و در اواخر جنگ به صورت مستقیم وارد عرصه مقابله نظامی با ایران شد. بعد از حادثه یازده سپتامبر و رویکرد جدید آمریکا در چارچوب دکترین اقدام پیشدستانه، تهدیدات آمریکا علیه جمهوری اسلامی افزایش یافت. پس از حمله به افغانستان و در آستانه اشغال عراق و با توجه قرار دادن نام ایران در محور شرارت از سوی بوش، عده ای اینگونه پنداشتند که پس از عراق، کشور ایران نیز از سوی آمریکا و متحدینش اشغال خواهد شد.
با چنین تحلیلی بود که در سال 1381 حدود نیمی از نمایندگان دوم خردادی مجلس موسوم به اصلاحات، با مدیریت جبهه مشارکت، سازمان مجاهدین و... طی نامه ای سرگشاده به رهبر معظم انقلاب اسلامی، زنگ های هشدار و خطر را به صدا درآورده و به عنوان دلسوزان منجی کشور و ملت، از رهبری خواستند تا با نوشیدن جام زهری دیگر چون امام(ره) و با کوتاه آمدن در برابر کشور آمریکا و عدول از برخی اصول و آرمان ها، از حمله به ایران و اشغال کشور جلوگیری کنند. در آن هنگام، رهبر معظم انقلاب اسلامی، اینگونه تحلیل ها را غیرواقعی و با نادیده گرفتن ضعف ها و آسیب پذیری های دشمن از یک سو و نادیده گرفتن قدرت ملی در مواجهه با دشمن از سوی دیگر دانسته و فرمودند: این نوع نگرش ها ریشه در ضعف ایمان دارد. از آن زمان تاکنون پنج سال می گذرد و آمریکا در عراق زمینگیر شده و حتی برای رهایی از باتلاق عراق دست کمک به سوی ایران دراز کرده، در صحنه لبنان و فلسطین اشغالی سیاست های آمریکا و متحدینش با شکست مواجه شده و ناتوانی ناتو در اداره و تامین امنیت در افغانستان آشکار شده است. تیم نئومحافظه کار جنگ طلب در آمریکا منزوی گشته و آمریکا تقریبا تمامی متحدین خود در حمله به عراق را از دست داده است. در واقع دکترین اقدام پیشدستانه آمریکا با به دست نیامدن سلاح های کشتار جمعی در عراق از یک سو و گرفتار آمدن این کشور در عراق از سوی دیگر، به شدت زیر سوال رفته و با شکست مواجه شده است. در خلال این مدت موضوع هسته ای ایران نیز فراز و فرودهای خاصی را داشت.
با فشار آمریکایی ها پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت رفت ولی به دلیل مقاومت و ایستادگی ملت ایران در برابر فشارها، عملیات روانی و قطعنامه های صادره در شورای امنیت، اهداف مورد نظر از کشاندن موضوع هسته ای ایران به شورای امنیت حاصل نشد. تردیدی نیست که کشورهای 1+5 با یک هدف مشترک مسئله هسته ای ایران را به شورای امنیت بردند و آن هدف، واداشتن ایران به عقب نشینی هسته ای از طریق مرعوب سازی با ابزار شورای امنیت بود. در شورای امنیت قطعنامه ها با اجماع تصویب شد، لکن اکنون گروه 1+5 برای تصویب قطعنامه سوم از درون با دیدگاه های متفاوت روبه رو شده است. چین و روسیه با صدور قطعنامه های شدیدتر مخالف هستند. دلیل این مخالفت را باید در اظهارنظرهای پوتین قبل از سفر به تهران جست وجو کرد. وی با صراحت اعلام کرد، تهدید فایده ای ندارد، رهبری و ملت ایران از تهدید نمی ترسند و بهترین راه مذاکره برای حل مسایل است. تحلیل این سخنان به خوبی منویات روس ها از همراهی با آمریکا در بردن پرونده هسته ای از آژانس به شورای امنیت را بیان می دارد.
با قرار گرفتن موضوع هسته ای ایران در شورای امنیت در مسیر منتهی به بن بست، دور جدید همکاری ها و مذاکرات ایران و آژانس آغاز و در نهایت گزارش البرادعی روز پنج شنبه (24/8/1386) منتشر گشت. گزارشی که صلح آمیز بودن فعالیت های هسته ای ایران را به اثبات رساند و دست آمریکایی ها را برای بهانه جویی علیه ایران تهی ساخت. در چنین شرایطی که چین و روسیه بر گسترش سطح همکاری ها با ایران تاکید می ورزند و آمریکایی ها در اعمال فشار علیه ایران منزوی تر از قبل شده اند، طرح شرایط ویژه برای کشور چه مستندی را دارد. آیا مستند این تحلیل، مواضع برخی از دولتمردان جنگ طلب آمریکا و متعاقب آن تشدید جنگ روانی رسانه های غربی علیه ایران است؟ این نوع اظهارنظرها و تبلیغات رسانه ای غرب در گذشته هم بود. در سال 1384 و به دنبال قرار گرفتن موضوع هسته ای کشورمان در دستور کار شورای امنیت، با اظهارنظر برخی از اعضای تیم جنگ طلب بوش، رسانه های غربی آنچنان به اجرای سناریوی جنگ روانی علیه ملت ایران پرداختند که حتی از آغاز شمارش معکوس برای حمله به ایران سخن به میان آورده و برخی از این رسانه ها، حتی از ششم و هفتم فروردین سال 1385 به عنوان زمان آغاز حمله نظامی آمریکا به ایران یاد کردند!
با این حال، سوال این است که چرا در شرایط کنونی عده ای به دنبال این هستند که شرایط را ویژه و کشور را در آستانه خطر و بحران ناشی از اقدام نظامی آمریکا جلوه دهند؟ دقت در نوع و چگونگی مواجه این افراد با این شرایط ویژه خودساخته، نشان می دهد که آنان چه مقصد و منظوری دارند. بر فرض که شرایط کشور ویژه باشد و تهدید آمریکا افزایش یافته باشد. در این صورت افراد دلسوز و معتقد به منافع ملی و آرمان های انقلاب اسلامی، باید پشت سر رهبری، سخن از مقاومت و ایستادگی ملت بر زبان جاری نموده و به دشمن هشدار دهند که هرگونه خطا و اشتباهی از ناحیه وی، با عکس العمل قاطع، جدی و کوبنده ملت ایران مواجه خواهد شد و او را از کرده خود پشیمان می سازد. اما عجیب این است که این جریان سیاسی، با پرداختن به تهدیدات آمریکا و طرح شرایط ویژه کشور، به مسئولین نظام و دولتمردان هشدار می دهد و بر این نکته تاکید می کند که نباید کاری کنیم که ملت به زحمت افتد و کشور دچار مشکل گردد! گویا این مسئولین کنونی در نظام هستند که با سیاست هایشان کشور را به سمت بحران می برند و باید در این سیاست ها تجدیدنظر گردد. چرایی این نوع تحلیل کردن از اوضاع کشور از سوی یک جریان سیاسی موقعی قابل فهم می شود که ارتباط این نوع تحلیل ها با انتخابات مجلس هشتم را مدنظر قرار دهیم. انتخاباتی که یک جریان سیاسی با این نوع تحلیل ها می خواهد با مرعوب ساختن ملت، خود را ناجی کشور معرفی کرده، تا شاید از این رهگذر آرایی به دست آورد.