باج خواهی صهیونیستها از اوباما/مهدی شکیبایی

بصیرت: مقامات جدید اسراییل در اظهارنظرهای جداگانه ای از محاصره و چه بسا حمله دوباره به غزه خبر می دهند. همچنین محاصره کرانه باختری و توسعه شهرکهای صهیونیستی در این منطقه به همراه تشدید فشارها بر فلسطینی های ساکن در بیت المقدس با هدف مصادره منازل آنان نیز از دیگر برنامه های کاری کابینه بنیامین نتانیاهو اعلام شده است.
این در حالی است که فضای عمومی در اسراییل نیز به سمت احتمال وقوع درگیری قریب الوقوع بین این رژیم و احتمالاً سوریه، حماس و یا حزب ا... هدایت می شود. اعلام برگزاری مانور یک هفته ای در دو ماه آینده جهت آمادگی جبهه داخلی این رژیم در برابر حملات احتمالی مصداقی بر این مدعا ست. پرسش اینجاست چرا فضای عمومی اسراییل به این سمت حرکت می کند؟ آیا اسراییل قادر است ماجراجویی جدیدی علیه فلسطینیان و یا آنگونه که خود می گویند کشورهای همجوار داشته باشد؟
حرکت فضای عمومی اسراییل به سمت خشونت طلبی که در نتیجه آن احزاب تندروی لیکود، اسراییل خانه ما و شانس مورد اقبال جامعه این رژیم قرار گرفتند زاییده فضای سرخورده ای است که عملکرد سه ساله کابینه ایهود اولمرت مسبب آن است.
آنجا که اولمرت با راه اندازی دو جنگ بزرگ علیه لبنانی ها و فلسطینی ها قادر به تأمین امنیت مهاجران یهودی نشد بلکه این جامعه ناهمگون را دچار آسیب پذیری بسیار بالایی کرد و موجب شد جامعه صهیونیستی برای تحقق آنچه که اولمرت و احزاب به اصطلاح میانه رویی چون کادیما و کار قادر به انجام آن نشدند دست کمک به سوی احزاب تندروتر دراز کنند. نتیجه این رویکرد حرکت جامعه اسراییل به سوی خشونت است. این موضوع هم اکنون اصلی ترین مطالبه درونی اسراییل محسوب می شود. بنابراین نتانیاهو باید به این مطالبه پاسخ دهد. این در حالی است که فضای منطقه و بین الملل مطالبه دیگری از اسراییل دارد. آمریکا به عنوان بزرگترین حامی اسراییل می کوشد فضای منطقه را آرام و به بیانی دیگر مدیریت کند. به این ترتیب نتانیاهو واوباما دو اولویت متضاد از یکدیگر را دنبال می کنند. یکی می خواهد با بستن فضا بر روی فلسطینیان و چه بسا کشورهای همجوار سرخوردگیهای ناشی از شکستهای مکرر را التیام بخشد و به این ترتیب نیاز درونی افکار عمومی (با علم به اینکه افکار عمومی اسراییل به همین دلیل او را انتخاب کرده اند) خود را پاسخ دهد و دیگری می خواهد با آرام کردن فضا چالشهای ناشی از سیاستهای غلط دولت قبلی را مهار کرده و نگرانیهای داخلی خود(با علم به اینکه افکار عمومی آمریکا نیز به همین دلیل اوباما را برگزیدند) را به سبب بروز بحران مالی عظیم مرتفع کند. براین اساس نوعی «برخورد غیر اختیاری» در اولویتهای اسراییل و آمریکا برای نخستین بار در منطقه رخ داده است. اگر نتانیاهو عقب نشینی کند وعده او به هوادارانش باید نادیده گرفته شود که این به معنای سقوط دولت اوست و اگر با آمریکا رو در رو شود آنگاه ممکن است حادثه تلخ سقوط دولتش در سال 1999 به دلیل مخالفت با سیاستهای دولت دمکرات بیل کلینتون برای او و هوادارانش تکرار گردد. بر این اساس اخبار رسیده از سرزمینهای اشغالی فلسطین درخصوص تشدید فضا علیه فلسطینیان و کشورهای منطقه بیشتر شبیه به یک جنگ روانی و تا حدودی عرض اندام برای دریافت امتیازات سیاسی از دولت اوباما می نماید تا آمادگی تل آویو برای ورود به یک ماجراجویی تازه.