کارنامه یک ساله کنگره آمریکا

در نوامبر سال 2006 دموکرات های آمریکا توانستند پس از 12 سال با کسب 229 کرسی در برابر 196 کرسی مجلس عوام و 51 کرسی از 100 کرسی مجلس سنا به پیروزی نسبی در برابر جمهوریخواهان دست یابند. بررسی کارنامه یک ساله دموکرات ها در کنگره که همگان از آن به عنوان سکوی پیروزی آنها در انتخابات ریاست جمهوری 2008 یاد می کنند امری قابل تامل می باشد. در یک سال گذشته کارنامه کنگره آمریکا را می توان بیشتر در کشاکش تقابل ها و اختلافات جمهوریخواه و دموکرات ارزیابی کرد. از یک سو دموکرات ها که شعار رفاه عمومی را سرداده بودند برای تصویب قوانین اقتصادی و رفاه اجتماعی فعالیت کردند در حالی که جمهوریخواهان چندان تمایلی به این امور نداشتند اما برای احیای جایگاه از دست رفته خود در میان مردم به همکاری وادار شدند.
محور دیگر تحولات کنگره پیرامون سیاست خارجی بوده است. بندهای اصلی این رخدادها ابعاد تقریبا مشخصی داشته است که عبارتند از : اولا مسائل عراق و چگونگی خروج از بحران آن. در شرایطی که جمهوریخواهان براصل نظامی گری تاکید داشتند دموکرات ها با تایید ادامه اشغالگری بر روشهای دیپلماتیک و حتی مذاکره با کشورهای منطقه و سازمان ملل برای این امر تاکید کردند. کاهش بودجه جنگ مخالفت با افزایش نیز از کارکردهای کنگره بود که باوتوی بوش مواجه شد اما به هر تقدیر اجماع برای ادامه اشغال همچنان ادامه داشت.
ثانیا پرونده هسته ای ایران و چگونگی مقابله با آن از مسائل دیگر کنگره، بوده است. دموکرات ها در حالی که با تشدید سیاست های خصمانه در پرونده هسته ای چندان موافق نبودند اما همچون دوره کلینتون سیاست تحریم ها را علیه ایران در نظر گرفتند. تمدید تحریم های ایران ، تروریستی نامیدن سپاه پاسداران، از جمله عملکردهای ضد ایرانی دموکرات ها بود هر چند که آنها گزینه نظامی را کاملا مردود دانستند. ثالثا مقابله با روسیه و ملی کردن طرح سپر موشکی از عملکردهای کنگره بود که با تصویب بودجه برای مهار روسیه و چین اقدام کردند. آنها خواستار عدم قدرت یابی این کشورها شدند.
رابعا تاکیدبر احیای جایگاه آمریکا در آمریکای لاتین، خاورمیانه، اروپا، آفریقا، آسیای مرکزی و قفقاز از طرح های دموکرات بود که با هماهنگی جمهوریخواهان اجرا شده است.
در مجموع کارنامه یک سال کنگره را می توان عرصه تقابل های دموکرات ها و کاخ سفید دانست که موجب استعفا و برکناری بسیاری از نزدیکان بوش شد. البته این تقابل ها به معنای اختلاف شدید نمی باشد چرا که در مجموع همگرایی هایی نیز میان طرفین بود چنانکه مردم آمریکا صرفا 30 درصد به کنگره اعتماد دارند و بسیاری آن را برای اجرای خواسته هایشان بویژه بازگشت سربازان از عراق ناکارآمد و مصالحه گر می دانند.