تلخ و شیرین

بهروز کماندار
پس از حضور ریاست جمهوری در نشست دوحه که به دعوت دولت قطر از احمدی نژاد انجام شد، برخی از افراد از جمله تعدادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی نسبت به این اقدام انتقاد کردند. اگر چه بسیاری از انتقادات ایراد شده از سر دلسوزی و علاقه و توجه به منافع ملی ایران بوده اما گویا در تلاش در این جهت دچار یک اشتباه فاحش گردیده است. زیرا کلام انتقادی منتقدین بر مدار نشان به کار گرفته در نشست که به جای خلیج فارس از کلمه الخلیج در آن استفاده شده بود و بیانیه پایانی که ادعای واهی آنها را پیرامون جزایر سه گانه ایرانی تکرار می کرد، می چرخید.
در طرف دیگر قضیه پس از انقلاب این برای اولین بار بود که رئیس جمهور ایران در نشست کشورهای شورای همکاری خلیج شرکت می کرد آنهم با دست پر و به همراه داشتن پیشنهاداتی که ضمن جلب نظر اعضا از جامعیت قابل اعتنایی برای گرم کردن روابط اعضا با یکدیگر و جمهوری اسلامی ایران برخوردار بود، چیزی که آمریکایی ها را به شدت عصبانی کرد و آنها احساس خطر کردند، زیرا آمریکایی ها از بدو شکل گیری این شورا مستمرا مراقبت می کردند تا مبادا ایران در آن جای پایی پیدا کند و شکاف مورد نظر آمریکایی ها را پر کند. حضور احمدی نژاد در این نشست باعث شد چند روز بعد که گیتس وزیر دفاع آمریکا به میان همین کشورها آمد و علیه ایران صحبت کرد، برخی از اعضا به شکلی که سابقه نداشت در حمایت از ایران علیه سخنان گیتس موضع گرفتند. اگر توجه شود با محکم شدن جای پای ایران برخی امور که تلخ پنداشته می شوند می توانند به تدریج با قلبی که در آنها صورت می گیرد، شیرین شوند.