خاتمی در دانشگاه کمی بیش از یک عبارت

سجاد حسینی
سیدمحمد خاتمی رئیس جمهور سابق هفته گذشته در دانشگاه تهران حاضر شد و به مناسبت روز دانشجو به ایراد سخنانی پرداخت که از هر حیث جای تامل دارد.
خاتمی در نقد ظاهرپرستی و خلاصه کردن عدالت در «عدالت اقتصادی» سخن گفت و آن را ناشی از «چپ زدگی» دانست و در عین حال لب به طعنه گشود و تلویحا رویکرد اقتصادی دولت نهم را «اقتصاد صدقه ای» خواند! چرا ایشان نیز همانند دیگر دوم خردادی ها بر بدیهیات و عینیات اجتماعی- سیاسی تجاهل می ورزد؟ اگر قرار است در نفی رویکرد یک جانبه به مفهوم عدالت سخن گفته شود، ما از یاد نبرده ایم که در دولت فخیمه اصلاحات بود که «عدالت» در تمامی وجوه خود پیش پای تجدیدنظرطلبان ذبح شد و چنان خزانه خلق به تاراج رفت که روزنه روزی بر ملت تنگ شد و همه به رنجوری افتادند. از یاد نبرده ایم که اگر امروز رئیس دولت در سفرهای استانی خود با خیل نیازمندان مواجه می شود، رخ عیان کردن این مستضعفان حاصل چه سیاست هایی است. ایشان طوری سخن می گویند که انگار هیچ گاه در این مرز و بوم عنان و اختیار قوه اجرایی در کف او و دوستانش نبوده است. او سخن از توزیع فقر به میان می آورد و اما به یاد نمی آورد فقر در چه دوره ای نهادینه شد. تورم با نرخ 54 درصد و رنج معاش ملت را نادیده می گیرد تا مگر آب قدرت را به جوی شوکت بی تفاخر خود بازگرداند.
ارائه آمارهای دم دستی و صوری که «ظاهرا» خبر از این می دهد که در دوران «افسادات» جمله اهالی ایران در ناز و نعمت به سر می بردند و سیاست خارجی در بهترین وضع! جریان داشت، فراتر از آنکه نقض غرض و پرده افکندن بر حقایق است، گره از کار دوستان آقای خاتمی نخواهد گشود.
در این میان، هرگز خامه اصولگرایان ناتوان از آن نیست که پرصلابت تر از گذشته در نقد مرام های التقاطی و غرب محور به چرخش درآیند، اما بنای ما این است که گذشته را اگر چه فراموش نمی کنیم، اما حربه منکوب کردن نسازیم. اما اگر قرار است آن طالع نامیمون بکوشد خود را امری مبارک و خجسته نشان دهد و گستاخانانه زبان به طعنه بگشاید، گفتنی ها بسیار است.
آقای خاتمی اگر اندکی به پیرامون خود نظر افکند، درمی یابد جای خیلی از همراهان سابق خالی است. اما اگر دلتنگی دیدار یاران سابق قلبش را می فشارد، می تواند به VOA بنگرد یا به «صدای آمریکا» گوش فرا دهد تا دیدار با دوستان تازه شود! و ببیند یاران همدل چگونه در آغوش امپریالیسم جا خوش کرده اند و در آخور ایالات متحده «دلار» نشخوار می کنند و به وطن فروشی مشغول اند؛
ریا حلال شمارند و جام باده حرام
زهی طریقت و ملت زهی شریعت و کیش
اما به هر روی، گویا انتخابات پیش روی مجلس برای اعوان و انصار «خاتمی» حکم حیات و ممات دارد. چه آنکه هنگامی که حیات و ممات با قدرت پیوند یابد، دوری از آن بسیار سخت و ناگوار است. بالاخص هنگامیکه به حکم ملت باشد. اما «میراث خاتمی» برای این ملت هیچ گاه میراث خجسته و مبارکی نبود، هیجانات کاذب، شورش های کور، هجمه به باورهای اعتقادی، فقر و فاقه و... همه اینها تنها مقولاتی است که مردم از دوران خاتمی به یاد دارند.
آن زخم ها که خون خلق از آن تراوش می کرد، اکنون اندکی التیام یافته می رود که ترمیم شود، ملت ایران را با زخم های کهنه دگر کاری نیست و زخم زنان را دگر رویی نیست که مقابل دیدگان ملت لب به خنده بگشایند و از فلاح و صلاح سخن برانند. این اما، هشداری برای عدالت گرایان نیز هست که «موران» می روند که مار شوند. باید به هوش بود، نگذاشت که عدالت گرایی و اصول، خدای نخواسته از رونق بیفتد و رهزنان به «راه» مسلط شوند.