بازی فریب اولمرت را باید جدی گرفت

حسین امیدی
با اینکه اولمرت، نخست وزیر رژیم صهیونیستی در شرایط دشوار حزبی و سیاسی و حکومتی قرار دارد و باید ضمن رفتاری حساب شده از چالش های بیشتر در محیط داخلی جلوگیری کرده و امتیازهای اساسی در اهداف صهیونیستی برای یکسره کردن وضع بیت المقدس و اراضی کرانه باختری را تحکیم نماید، درمحیط خارجی نیز با مدیریت دقیق در مولفه های امنیتی و عدم ورود به اقدامات ریسک پذیر، بوش را در احراج قرار نداده و بیشترین امتیاز را کسب نماید.
حاصل تلاش های اولمرت باید دو عنصر اساسی را ثبت کند؛ اولا از دوره خلأ سیاسی سال جدید میلادی بیشترین امتیاز را از بوش و طرف فلسطینی کسب کند و در محیط داخلی با سرعت بخشیدن به شهرک سازی در قدس و کرانه باختری، شرایط واقعی روی زمین را هرچه بیشتر به غصب کامل اراضی فلسطینی برساند و دوما در مجموعه چالش های داخلی و خارجی به نقطه ای برسد که قدرت را از دست ندهد و در رقابت های انتخاباتی اقتدار خود را اثبات کند.
بدین منظور اولمرت در سخنرانی های اخیر خود در بین شهرک نشینان معالیه آدومیم و یا دانشگاه تل آویو و مرکز سابان، تلاش کرده تا هرگونه پیشرفت در مذاکرات با فلسطینی ها را منوط به اجرای تعهدات ابومازن برای خلع سلاح مقاومت در کرانه باختری کرده و چارچوب های قبلی برای مذاکره را نیز مخدوش کند. عدم اعتقاد به مرزهای 1967 در مذاکره و ضرورت انضمام بخشی از شهرک های یهودی نشین بزرگ در کرانه باختری به اسرائیل (با تغییر مسیر دیوار حائل) و توجیه امنیتی برای حضور نظامی در دره اردن و مناطق کرانه باختری (حتی پس از صلح با فلسطینی ها) و درخواست یک حمایت امنیتی جدید از آمریکا در قالب توافق امنیتی و تاکید بر دولت فلسطینی فاقد ارتش و... ازجمله این مواضع است. در حقیقت اولمرت با ترسیم اولویت های اسرائیلی، موضوعات مذاکره را بر طرف فلسطینی دیکته کرده و منتظر سفر بوش طی روزهای آتی است. سفر بوش برای اولمرت که به شدت در محیط داخلی آسیب پذیر شده، به لحاظ سیاسی امری حیاتی است. اگر چه اولمرت در فریب دیگری یک هفته قبل از انتشار گزارش نهایی وینوگراد، گزارشی را از سوی کمیسیون امنیت و امور خارجه کنیست با عنوان؛ «خلاصه درس های جنگ دوم لبنان» منتشر و بدون پرداختن به نقش سیاستمداران و مسئولین حکومتی صرفا ارتش را سرزنش کرده و مقصر نشان می دهد ولی از بازتاب گزارش وینوگراد نیز نگران است و سفر بوش موقعیت وی را قوت خواهد بخشید.
مشکل اولمرت در حزب کادیما و محیط داخلی تا حدی است که احتمال فروپاشی کاری ها پس از انتخابات پارلمانی را بسیاری از صاحب نظران اسرائیلی مطرح می کنند و خاخام های اسرائیلی در نشست تل آویو، وی را خائن به اسرائیل دانسته و خواستار اعدام وی هستند.
دیگر رقبای حزبی و سیاسی او مانند خانم لیونی و باراک هم که چشم به نخست وزیری آینده اسرائیل دوخته اند، از نتانیاهو و احزاب دینی و راستگرا عقب تر نیستند و برای کنار زدن او لحظه شماری می کنند.
اولمرت در مواضع جدید خود نکته مهمی دارد که امکان تقسیم قدس را به عنوان یک ضرورت در توافق با فلسطینی ها مطرح می کند.
از آنجا که پس از عقب نشینی از غزه، یک حرکت وسیع شهرک سازی یهودیان در کرانه باختری و قدس آغاز کرده و هزاران واحد مسکونی را با مصادره اراضی در قدس و مناطق کرانه باختری در دستور کار خود قرار داده و اکنون نیز صدها واحد مسکونی و یک هتل و پروژه وسیعی در باب مغاربه مسجدالاقصی را دنبال می کند، باید مانور سیاسی اولمرت را جدی گرفت. زیرا وی به شدت از سوی جریان های دینی و راستگرای صهیونیست درفشار است و مجوزهای ذکر شده برای جلب حمایت و رضایت آنها است ولی وعده کلامی را به ابومازن داده است. چند دوره مذاکره پس از آناپولیس نیز تا حدی تهی است که ابومازن در سفر به مصر و اردن و اکنون در عربستان به دنبال جلب حمایت این کشورها و طرح مسئله در دیدار بوش می باشد. اولمرت و تیم مذاکراتی وی حداکثر به یک دولت موقت فلسطینی و فاقد تمامی شاخص های حاکمیتی، سرزمینی، امنیتی و ارتباطی فکر می کنند تا فرصت لازم برای گسترش شهرک های یهودی نشین در قدس و کرانه باختری فراهم شده و اساس ایجاد دولت فلسطینی با اشکال جدی مواجه شده و غیرممکن گردد.
اولمرت در محیط داخلی با فریب افکار عمومی خود به مصالح شخصی و حفظ قدرت سیاسی و در محیط خارجی با فریب طرف فلسطینی و منطقه ای به دنبال ریشه دار کردن اهداف صهیونیسم در بیت المقدس و کرانه باختری است. تمامی امتیازات فوق در سایه آخرین پتانسیل های بوش در سفر به منطقه و بی تحرکی کشورهای منطقه که در انتظار روند رقابت انتخاباتی آمریکا تا یک سال دیگر هستند، صورت می پذیرد که باید آن را جدی گرفت و برای آن تدبیر کرد.