مبانی فلسفه سیاسی اسلام (بخش دوم و پایانی)

اصل سوم، نیاز بشر به وحی و هدایت آسمانی است. از برجسته ترین مبانی و اصول فلسفه سیاسی اسلام آن است که گرچه انسان با قوه خرد و عقل هم در ادراک و معرفت، هم در گرایش ها و خواسته ها و هم در توانایی و قدرت، سرشتی ممتاز و فراتر از سایر پدیده ها و موجودات یافته است و همین قوه عاقله فصل ممیز و ترسیم کننده شخصیت بی نظیر انسان می باشد، لکن برخلاف عقل گرایی غربی، خردورزی و رسول باطنی هرگز او را از هدایت های آسمانی و حمایت و پشتیبانی نیرویی بیرونی و رسولان الهی بی نیاز نمی سازد، بلکه آنها مکمل یکدیگر و متلازم با هم می باشند و هرگز عقلانیت با وحی گرایی و تعبد به شریعت الهی منافات ندارند.
مقام معظم رهبری در تبیین فلسفه نبوت و نیاز به وحی می فرمایند:« حواس ظاهری و غرائز نهانی و برتر از آن، دانش و معرفت بشر برای هدایت وی به سرمنزل سعادت بسنده نیست و آدمی را به هدایتی فراتر از هدایت خرد نیاز هست و این هدایت وحی است.» از این رو، کار انبیاء (ع) آن است که به کمک و حمایت از عقل، جامعه انسانی را به سوی حق و سعادت سوق داده، زندگی و جامعه ای هم سنگ و هماهنگ با فطرت و آفرینش وحی بوجود آورند و زمینه و فرصت شکوفایی و به فعلیت رسیدن استعدادها و این توانمندی های بالقوه افراد بشر را فراهم سازند. «نبی در جامعه جاهلی و انحرافی معاصر خود دگرگونی بنیانی و همه جانبه ای باید پدید آورد و نظام اجتماعی غلط را به نظامی صحیح و حق بدل کند و این است آن رستاخیزی که پس از بعثت نبی ، در متن جامعه پدید می آید.»
اصل آخر، انسان شناسی دینی است. فلسفه و نظام سیاسی اسلام در خدمت انسان و برای تعالی و رشد و سعادت او فراهم کننده زمینه به فعلیت رسیدن استعدادهای وی است و مبتنی بر شناخت و تعریفی است که از انسان ارائه می کند. لذا انسان شناسی از مبانی و فصول تعیین کننده هر فلسفه و نظام فکری محسوب می شود.
در این بین انسان شناسی اسلامی به عنوان یکی از مبانی و ارکان فلسفه و نظام سیاسی اسلام به لحاظ شناخت واقعی و عمیق از نیازهای انسان و استواری و منطق درونی اش، بهترین شناخت و معرفت را از انسان و غایات و ابتدائیات آن و جهان هستی به انسان آموزش می دهد. این شناخت با قائل شدن کرامت ذاتی به انسان و پیش بینی بهترین نهایت برای آن و بهترین وسیله برای رسیدن به این غایت متعالی که همان هدایت و رهبری انبیا و ائمه الهی است، همراه می باشد.
در جهان شناسی و انسان شناسی اسلام، انسان موجودی ابدی، فناناپذیر و دو ساحتی است که حکومت هم در برنامه و هم در هدایت و مدیریت باید جاودانگی و نیازهای هر دو بعد او را مورد توجه و اهتمام قرار دهد و بدیهی است که جز آفریدگار انسان، دنیا و آخرت، کسی نمی تواند چنین برنامه و مدیریتی را ابلاغ و اعمال کند. «فلسفه حکومت در اسلام و آن پایه و اساسی که حکومت اسلامی بر آن قرار می گیرد عبارت است از وظیفه الهی که عبارت از وظیفه خدمت به مردم است... حکومت در بینش الهی یک وسیله ای است، یک مسئولیتی است که کسانی آن را قبول می کنند تا به مردم خدمت کنند.»