معامله پنهانى عربستان و رژیم صهیونیستی

بصیرت: اشاره
دفتر پژوهش و بررسی های خبری خبرگزاری جمهوری اسلامی در مطلبی، اشغال بی سروصدای جزایر عربستانی «تیران» و «صنا فیر» توسط رژیم اسرائیل را حاصل توافق پنهانی میان ریاض و تل آویو می داند.
این جزایر که در تنگه «تیران» حد فاصل میان خلیج عقبه و دریای سرخ قرار دارد، علاوه بر اهمیت سوق الجیشی و استراتژیکی، احتمالا دارای منابع و ذخایر نفتی نیز هست.
سرویس خارجی
اهمیت استراتژیک جزایر
بندر «ایلات» رژیم صهیونیستی در خلیج عقبه، محلی است که بخش مهمی از صادرات و واردات این رژیم از آن صورت می گیرد. اسراییل از طریق این بندر، با سواحل شرقی و جنوبی آفریقا و کشورهای جنوب و جنوب شرقی آسیا ارتباط برقرار می کند. بندر ایلات از طریق خط لوله و راه های زمینی با بندر دیگر اسراییل به نام «اشکلون» در سواحل شرقی مدیترانه ارتباط دارد. این مسئله از سویی موجب بی نیازی این رژیم از کانال سوئز شده است و از سوی دیگر، بر اهمیت استراتژیک بندر ایلات می افزاید. اما، تنها راه ارتباطی این بندر به دریا، تنگه «تیران» است؛ جایی که خلیج «عقبه» را به دریای سرخ مرتبط می کند. در دهانه تنگه، جزایر تیران و صنافیر قرار دارند. «اسحاق رابین» سفیر دهه 1960 رژیم صهیونیستی در آمریکا، می گوید: «این منطقه ]جزایر تیران و صنافیر[ بسیار حساس است و در هنگام درگیری، تنها سه فرد مسلح می توانند تنگه را ببندند.» اهمیت این تنگه و دو جزیره مذکور، موقعی مشخص می شود که بسیاری از کارشناسان، یکی از دلایل جنگ 1967 میان اعراب و اسرائیل را بستن این تنگه بر روی ناوگان اسراییل توسط مصر می دانند.
سابقه تاریخی موضوع
مصر در سال 1349 کانال سوئز را به روی کشتی های اسراییلی بست و این امر، اهمیت و جایگاه استراتژیک بندر ایلات را برای این رژیم بیشتر کرد، چرا که با بسته ماندن کانال سوئز و بدون در اختیار داشتن این بندر، کشتی های اسراییلی که با کشورهای آسیایی تجارت می کردند، مجبور بودند قاره آفریقا را دور بزنند.
در تاریخ 12 سپتامبر 1955 (22 شهریور 1334) مصر کلیه کشتی ها را ملزم کرد قبل از ورود به خلیج عقبه، مجوز لازم را کسب کنند. در مقابل، اسراییل نیز اعلام کرد که حق عبور بی ضرر این کشور برای دسترسی به دریای آزاد خدشه دار شده است. در سال 1956 با ملی شدن کانال سوئز به همت «جمال عبدالناصر» رئیس جمهوری مصر، کشورهای انگلیس، فرانسه و رژیم اشغالگر قدس به مصر حمله کردند. یکی از نتایج این جنگ، تحقق خواسته های اسراییل، یعنی بازگشایی تنگه تیران و استقرار نیروهای سازمان ملل در خلیج عقبه و صحرای سینا بود.
جزیره صنافیر اولین بار در جنگ سال 1956 به مدت 10 ماه توسط اسراییل اشغال شد. قبل از جنگ 1967 مصر این دو جزیره را از عربستان با هدف بستن تنگه تیران بر روی ناوگان رژیم صهیونیستی اجاره کرده بود، اما در طول جنگ این جزایر به اشغال رژیم صهیونیستی درآمده مقدمات این جنگ با درخواست مصر برای عقب نشینی نیروهای سازمان ملل از خط آتش بس با رژیم صهیونیستی آغاز شد. این نیروها در 23 مه 1967 (3 خرداد 1346) از محل استقرار خود عقب نشینی کردند. مصر همچنین، تنگه تیران را نیز به روی کشتیرانی رژیم صهیونیستی بست. اشغال غیرقانونی بندر ایلات توسط رژیم صهیونیستی پس از آتش بس سال 1949، قرار گرفتن بخش اعظم خلیج عقبه در دریای سرزمینی مصر و اعتقاد این کشور در بین المللی نبودن تنگه تیران، از دلایل اعلام شده مصر برای بستن این تنگه به شمار می رفت.
این اقدام مصر حکایت از آن داشت که قاهره خود را برای نبرد سرنوشت ساز با رژیم صهیونیستی آماده می کند. اما این رژیم با پیش دستی و چراغ سبز آمریکا، صبح روز 5 ژوئین 1967 (16 خرداد 1346) با بمباران 9 فرودگاه مصر در مدت 3 ساعت و هر بار به مدت 10 دقیقه، جنگ را آغاز کرد. نیروهای زمینی این رژیم از ظهر روز 5 ژوئن به مرزهای مصر حمله کردند. نیروهای صهیونیستی سپس به سوی کانال سوئز گسیل شدند. در عصر روز دوم جنگ (شش ژوئن) «عبدالحکیم عامر» فرمانده کل ارتش مصر دستور عقب نشینی نیروهای این کشور را از صحرای سینا صادر کرد. در پی این اقدام، مصر در شب 7 ژوئن اعلام کرد که درخواست توقف جنگ را می پذیرد و این موضوع را به اطلاع دبیرکل سازمان ملل رساند. حال آنکه نیروهای متجاوز رژیم صهیونیستی در تاریخ 8 ژوئن نیز همچنان درحال تکمیل اشغال صحرای سینا بودند.
مهم ترین نتایج پایان جنگ سوم اعراب و اسراییل را می توان به شرح ذیل خلاصه کرد:
1- رژیم اشغالگر قدس باقی مانده مناطق فلسطینی از جمله کرانه باختری، نوار غزه، صحرای سینای مصر، بلندی های جولان و جزایر عربستانی صنافیر و تیران را به اشغال خود درآورد،
2- حدود 330 هزار فلسطینی آواره شدند،
3- رژیم صهیونیستی بر منابع آبی رود اردن سیطره یافت و تنگه تیران و خلیج عقبه به روی کشتیرانی رژیم صهیونیستی گشوده شد،
4- رژیم صهیونیستی خطوط دفاعی جدیدی ایجاد کرد و عمق استراتژیک مناسبی برای خود جهت مقابله با حملات خارجی پدید آورد،
5- مناطق جدیدی از اراضی عربی اشغال شد و پس از این هدف، اعراب به تلاش برای باز پس گیری اراضی به اشغال درآمده در سال 1967 (و نه مناطق اشغالی 1948) معطوف شد.
6- قدرت نظامی مصر، اردن و سوریه نابود شد.
7- ناتوانی رهبران عرب و ناهماهنگی میان آنان و جدی نبودن آنها برای آزادسازی فلسطین، آشکار گشت.
8- مقاومت مسلحانه فلسطینیان آغاز و روز به روز بر شدت آن افزوده شد و به دنبال آشکار شدن ناتوانی دنیای عرب، هویت ملی فلسطینی که می کوشید ابتکار عمل را به دست گیرد، ظهور کرد. این جنگ پایانی بر جنگ های اعراب و رژیم صهیونیستی نبود؛ در سال 1973 نیز جنگ دیگری میان دو طرف شکل گرفت تا مقدمه ای برای صلح ننگین «کمپ دیوید» که توسط «انور سادات» رئیس جمهور وقت مصر و «مناخیم بگین» نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی در تاریخ 17 سپتامبر 1978 (27 شهریور 1358) به امضا رسید، باشد.
گفت وگوهای صلح میان رژیم صهیونیستی و مصر در حالی منجر به قرارداد کمپ دیوید در سال 1978 گردید که در این قرارداد صحبتی از جزایر اشغالی عربستان به بهانه تعلق نداشتن آن به مصر و منطقه اشغالی أم الرشراش مصر که در نقشه های قبل از جنگ 1967 جزء خاک این کشور بود، به میان نیامده است.
تحلیل موضوع
باید خاطرنشان کرد سکوت عربستان در پیگیری مسئله جزایر ممکن است نشان از توافقی پنهان میان این دولت و رژیم اشغال گر قدس باشد، زیرا یک سال و نیم قبل از حوادث غزه، عربستان از احداث پلی میان منطقه «راس الشیخ حمید» عربستان و «شرم الشیخ» مصر خبر داده بود که با واکنش شدید رژیم صهیونیستی مواجه شد، تا جایی که سایت امنیتی «دبکا فایل» متعلق به سرویس های اطلاعاتی اسراییل اذعان کرد که «ساخت این پل می تواند زمینه یک نزاع بزرگ مسلحانه را در خاورمیانه فراهم نماید.» دبکا فایل برای خطرناک جلوه دادن این اقدام عربستان، دلایل آغاز جنگ 1967 میان اسرائیل و اعراب را به مقام های سعودی گوشزد کرد و نوشت: «در سال 1967 زمانی جنگ درگرفت که به دستور عبدالناصر رهبر مصر، تنگه تیران به روی کشتی های اسراییلی مسدود اعلام شد.» این پل 50 کیلومتری که برای احداث آن هزینه ای بالغ بر سه میلیارد دلار در نظر گرفته شده بود، قرار بود ظرف مدت سه سال به بهره برداری برسد که با وجود گذشت نزدیک به دو سال از مراسم کلنگ زنی آن، هیچ گونه اطلاعاتی از چگونگی پیشرفت این پروژه در دست نیست.
حوادث غزه و سکوت معنادار عربستان در برابر جنایات اسراییل، این پرسش را به اذهان عمومی مردم منطقه متبادر ساخته که آیا حوادث اخیر غزه، و سکوت آل سعود بخشی از توافق پنهان عربستان و رژیم صهیونیستی برای پی گیری پروژه ساخت پل توسط آل سعود در منطقه تیران- که برخی کارشناسان از وجود ذخایر نفتی در جزایر آن منطقه خبر داده اند نیست؟ حوادث آینده پشت صحنه توافقات احتمالی منافقان امت و جریان اسلام آمریکایی را با صهیونیسم جنایتکار، آشکار خواهد ساخت.