دستان کارگر

مهدى سعیدى
        چو غلام آفتابم، هم از آفتاب گوبم
نه شبم، نه شب پرستم، که حدیث خواب گویم
صبحدم اول ماه مه 1886 یکی از روزنامه های آمریکایی در شیکاگو فضای حاکم بر شهر را چنین گزارش کرد: «هیچ دودی از دودکش کارخانه ها بیرون نمی آید. همه چیز رنگ یک روز تعطیل را به خود گرفته است.»
آن روز و روزهای بعد در پی فراخوان اتحادیه های کارگری تظاهراتی به راه افتاد که سرانجام با درگیریهای خونینی به پایان رسید. پلیس به کارگران تظاهر کننده شلیک کرد و جان چهار تن را گرفت. در فاصله یک روز بعد از این حادثه، بمبی نیز در محل اعتصاب کارگران منفجر شد که پلیس را هدف قرار داده بود. نهایتاً این بمب گذاری به واکنش خشونت آمیز پلیس و حمله دولت به جنبش های چپ و کارگری منتهی شد و دادگاه های آمریکایی، حکم اعدام را برای چند تن از سران این جنبش ها صادر کردند.
این اعتصاب و اعتراض علیه ساعات طولانی کار روزانه طراحی شده بود و خواستار کاستن ساعات کار از 12 ساعت به 8 ساعت بود. انتشار خبر این اعدام ها موجی از اعتراض را در سراسر جهان برانگیخت و سرانجام روز اول ماه می نه تنها به عنوان روز کارگر، که به عنوان روزی برای اعتراض به حق کشی، تبعیض نژادی، نظامی گری و نظام سرمایه داری جای خود را در سراسر جهان باز کرد.
از آن به بعد جریانها و احزاب کمونیست، سوسیالیست و اتحادیه های کارگری سردمدار این روز شده و در بسیاری از کشورهای جهان در این روز تظاهرات و راهپیمائی های خیابانی برگزار می کنند.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی جریانهای چپ که از ماهیت انقلاب اسلامی به شدت عصبانی بودند، تلاش داشتند تا با اقداماتی، نمادهای جریان های چپ را در کشور برجسته نموده و فضای را برای گرایش جوانان به این ایدئولوژی های الحادی فراهم آورند. یکی از این اقدام بزرگداشت روز کارگر و تبدیل آن به تریبونی برای گسترش اندیشه مارکسیستی و فرصتی برای اعتراض به انقلاب اسلامی بود.
این اقدام مارکسیست ها برخی جریان های مبارز اسلامی را بر آن داشت تا تصمیم به مقابله با مارکسیست ها گرفته و مانع از برگزاری مراسمی خاص در این روز شوند، اما استراتژی رهبر حکیم انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی(ره) بر اقدام دیگری بنا نهاده شده بود. حضرت امام ضمن حمایت از کارگران، به صحنه آمد و از توجه اسلام به طبقه کارگر سخن گفت و ضمن حمایت همه جانبه از زحمات آنها، اعلام نمود که «خدا هم کارگر است». و این روز را به عنوان«روز کارگر» باید بزرگ نگه داشته و هر ساله در این روز از کارگران کشور تجلیل نمود. چنین برخوردی، تمامی تلاش جریان های چپ برای مصادره به مطلوب نمودن این روز را خنثی نمود و زمینه را برای حمایت همه جانبه طبقات کارگر از انقلاب اسلامی فراهم کرد.
با این مواضع انقلابی حضرت امام بود که در همان روزهای سخت سال های ابتدای انقلاب اسلامی تمامی ترفندهای خط نفاق برای به تعطیل کشاندن کارخانه ها توسط کارگران مسلمان وطن نقش بر آب شد و با هوشیاری ایشان کنترل جنبش کارگری هیچگاه بدست جریانهای مارکسیستی نیفتاد.
در دوران هشت ساله دفاع مقدس نیز همین کارگران مبارز و انقلابی بودند که با تلاش خود و در سخت ترین شرایط و تحت شدیدترین تحریم های اقتصادی مانع از آن شدند که چرخ های کارخانه ها از چرخش باز ایستد.
حضرت آیت الله خامنه ای به این حماسه بزرگ کارگران متعهد چنین اشاره می دارند: «اگر در دوران جنگ، مبارزه ی کارگران در دستگاههای تولیدی و در صف تولید نبود، ما در جنگ وضع بدی پیدا می کردیم. لذا شما مشاهده کرده اید که در طول این دوران - بخصوص در اوایل پیروزی انقلاب - دشمنان تلاش می کردند کارخانه ها یا مزارع را از کار تولیدی محروم کنند. شاید یادتان باشد که آن اوایل، چقدر شب نامه منتشر می شد و چقدر برای تعطیل کردن کارخانه ها تلاش و تبلیغات می کردند.»(9/2/71)
حماسه بزرگ دیگر کارگران ایران زمین را باید در جبهه های حق علیه باطل مشاهده نمود، آنجا که دستان زحمتکش کارگر، با گرفتن اسلحه این بار در سنگرهای شلمچه و طلائیه و اروند به مقابله با دشمن آمده بود. به جرات می توان گفت که یکی از مهمترین اقشاری که صفوف به هم پیوسته بسیجیان را در آن دوران تشکیل می داند طبقه کارگر بود و خون «شهدای کارگر» تمامی مرزهای وطن از خوزستان تا کردستان را سرخ گون کرده است.
رهبر معظم انقلاب اسلامی که خود آن روزها در صفوف مقدم جبهه های نبرد حضوری مستمر داشت، از این حماسه ها چنین یاد می کند: «از قشرهای مختلف در جنگ شرکت می کردند؛ لیکن جبهه ها عمدتا از همین طبقه ی زحمتکش و کارگر پر می شد. گاهی کارگری با داشتن خانواده و چند سر عائله، زندگی خود را رها می کرد و در جبهه ی جنگ حضور می یافت. نقش این قشر زحمتکش جامعه، که با جسم و سرپنجه ی خود تولید را افزایش می دهند و نیازهای مردم را تأمین می کنند، در همه ی صحنه های حضور، چشمگیر و پرتحرک است. هیچ کس نمی تواند منکر این واقعیت شود، مگر این که مطلع نباشد. گاهی در جبهه دفاع از انقلاب، کارگران ایثارهایی می کردند که واقعا انسان از این همه اخلاص شرمنده می شد. مثلا در بحبوحه ی جنگ با خبر می شدیم که کارگران کارخانه یی، بخشی از حقوق خود را به حساب جنگ واریز کرده اند! مگر حقوق یک کارگر چه قدر بود که خود را در هزینه های جنگ هم سهیم می دانست؟!»(5/4/86)
کلام پایانی یادآور ارزش و جایگاه کارگر در اسلام از منظر معظم له است: «ارزش کارگر هم آنقدر والاست که پیغمبر دست او را بوسید. حقیرهایی امثال من چه کار کنیم که جای بوسیدن دست پیغمبر را بگیرد؟»(10/2/82)