کد 1/3 ترتیبات فرعی پادمان

جمهوری اسلامی ایران در اولین واکنش به تصویب قطعنامه ضد ایرانی 1747 تصمیم به تعلیق اجرای اصلاحیه کد 1-3 «از ترتیبات فرعی» موافقتنامه پادمان جمهوری اسلامی ایران با آژانس گرفته است. آگاهی از این مسئله اهمیت آن را آشکار خواهد ساخت.
اصلاحیه کد 1-3 ترتیبات فرعی موافقتنامه پادمان، در سال 1992 توسط شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی به تصویب رسید. این اصلاحیه مربوط به موافقتنامه پادمانی جامع معروف به سندINFICIRC/153 می باشد. در سال مورد اشاره شورای حکام ضمن اینکه محدوده موافقتنامه فوق در خصوص مواد هسته ای اظهار شده از سوی دولت عضو را افزایش داده و شامل هر گونه مواد هسته ای تحت پادمان کرد، زمان ارائه گزارش توسط دولت عضو را نیز کاهش داده و کشورهای عضو آژانس به محض آن که تصمیمی در«ایجاد تاسیسات هسته ای» خود اتخاذ کنند باید آن را به اطلاع آژانس برساند. این اصلاحیه که به عنوان اصلاحیه کد1-3ترتیبات فرعی نام گرفت توسط اعضاء پذیرفته شد.
پیش از این اصلاحیه بر اساس سند 153، کشورهای عضو آژانس موظف بودند شش ماه قبل از این که مواد هسته ای را به تاسیسات هسته ای تزریق و یا وارد کند، اطلاعات مربوطه را به اطلاع آژانس برساند.
جمهوری اسلامی ایران اصلاحیه جدید معروف به کد1-3 ترتیبات فرعی را که نیاز به تصویب مجلس نداشت، در هفتم اسفند 1381 به عنوان یکی از اقدامات خود جهت اثبات شفافیت و صلح آمیز بودن فعالیت های هسته ای اش پذیرفت و تا قبل از آن ملزم به اجرای آن نبود.
تهران در مقابله با اقدامات غیر حقوقی شورای امنیت سازمان ملل تصمیم گرفت تا قانون الزام دولت به تجدید نظر در همکاری با آژانس را اجرایی کند. با اجرای تعلیق کد1-3 از ترتیبات فرعی موافقتنامه پادمان جامع از این پس جمهوری اسلامی ایران ملزم به آن نیست که تصمیمات خود را برای «ایجاد تاسیسات هسته ای جدید» به اطلاع آژانس برساند، مصوبه هیات دولت در هشتم فروردین ماه برای اجرا به سازمان انرژی اتمی ابلاغ واین سازمان نیز در نهم فروردین درنامه ای از طریق نماینده دایم ایران در آژانس بین المللی اتمی این مصوبه را به محمد البرادعی دبیر کل آژانس ابلاغ کرد.