مذاکره با ایران و هدفهای نامطلوب

هادی محمدی: طی چندماه گذشته از سوی مراکز و مسئولین تصمیم گیری آمریکایی ارزیابی و جمع بندی های متنوعی صورت گرفته تا ضمن روشن کردن شرایط بی ثبات و ناامن و دلایل افزایش تلفات و خسارتهای آمریکایی، برون رفت و راه حل های ممکن را ارائه دهند.
تمامی این تلاش ها در یک حداقل مشترک هستند که اتفاق نظر بر روی فاجعه آمیز بودن اوضاع عراق و غیرقابل استمرار بودن شرایط موجود و حضور نیروهای آمریکایی از عراق است.
به همراه رئیس ستاد ارتش آمریکا و رئیس ستاد ارتش انگلیس که خروج در عراق را توصیه کرده اند بسیاری از مقامات و «کمیته های بررسی» نیز خروج تدریجی و ایجاد حداقل ساماندهی مطلوب را پیشنهاد داده اند. این حداقل ها، شامل حکومت وحدت ملی شیعی- سنی با تقویت سهم و جایگاه سنی ها و یا حکومت فدراتیو با مرکزیت قولیست که تاکید بر تساوی ثروت و قدرت در حاکمیت برای شیعه و اهل سنت عراق دارد.
محور دیگری که مورد توافق مقامات آمریکایی است اینکه به منظور ایجاد ثبات نسبی در عراق و کاهش هزینه های آمریکا باید با بعثی ها همگرایی نشان داده و رضایت آنان را جلب کنند و این خواسته را با شعار «اتحاد تمامی جریان های عراقی علیه تروریسم القاعده» مطرح می کنند تا در جریان نشست ها و کنفرانس های آشتی ملی، به شکل مناسبی به تطهیر بعثی ها دامن بزنند.
لازمه این رویکرد آمریکایی، سلب حقوق حاکمیتی از شیعیان است تا جمعیت 17 درصدی سنی ها و 18 درصدی کردها را معادل جمعیت حداقل 60 درصدی شیعیان قرار دهند. بر همین اساس است که «کمیته بررسی عراق» به ریاست جیمز بیکر تأمین امنیت را بر دمکراسی ترجیح داده و رضایت بعثی ها را الزامی می داند.
مقامات آمریکایی و انگلیس بخوبی می دانند که اجرای توصیه های جیمز بیکر و دیگر جمع بندی های صورت گرفته، بدون موافقت و پذیرش شیعیان به پیش نخواهد رفت.
لذا فشار به حکومت مالکی برای صدور عفو عمومی برای تروریست های بعثی و یا «انحلال کمیته ریشه کنی حزب بعث» و یا اصلاح قانون اساسی به نحوی که سنی های عراق نیز به تساوی از ثروت نفتی برخوردار شوند در دستور کار حکومت آمریکا قرار گرفته و مالکی را مسئول شکست های امنیتی معرفی کردند. آمریکایی ها و انگلیسی ها بخوبی می دانند پیشبرد توصیه های موجود باید از طریق مشارکت دادن ایران و سوریه صورت گیرد.
در خصوص سوریها با اهرم سیاسی- تبلیغاتی دادگاه بین المللی ترور حریری در لبنان و همزمان با آن نیز ادوارد جرجیان سفیر اسبق آمریکا در سوریه را مسئول مذاکره با بشار اسد کرده اند و در مورد ایران نیز با حربه پیش نویس مجازات در پرونده هسته ای زمینه سازی می کنند.
این تمایل را برای مذاکره با ایران از زبان برخی مسئولین غربی و یا اخیراً از زبان جلال طالبانی ابراز کرده اند و می توان انتظار داشت در سفر آتی طالبانی به تهران این مسئله نیز مدنظر باشد. اساس این مذاکرات با اهرم فشار تحریم بین المللی در پرونده هسته ای، واداشتن ایران به فشار به شیعیان عراق است تا معادله ناعادلانه در عراق شکل گیرد و بعثی های عراق که تا دیروز در ادبیات آمریکایی تروریست بودند و امروز «شورشیان ناراضی» اتلاق می شوند، سهم بیشتری از قدرت و ثروت عراق را بدست گیرند.
این «الگوی دمکراسی آمریکایی» در عراق دقیقاً الگوی چندین دهه سیاست منطقه ای آنان در خاورمیانه و دیگر مناطق جهانی است که یک اقلیت همسو، مزدور با نظام دیکتاتوری را به روندهای واقعی دمکراتیک و مردمی ترجیح می دهند. این پدیده در بسیاری از کشورهای غربی همکار با آمریکا وجود دارد و امروز در عراق نیز تلاش برای تکرار جدید آن، پس از صدام به تأمین منافع استعماری آمریکا کمک خواهد کرد. رویکرد حمایت از بعثی های سنی عراق یک هدف ثانویه رضایت کشورهای عربی را نیز در بر دارد تا بیش از پیش در چارچوب سیاست های مطلوب آمریکایی همکاری داشته باشند. اگر رضایت کشورهای عربی منطقه در عراق تأمین شود، همکاری آنان با آمریکا در پرونده های فلسطین، لبنان، سوریه و نهایتاً ایران با شدت و انگیزه بیشتری ادامه می یابد که سرآغاز فجایع جدید در منطقه خواهد بود. مذاکره با ایران با اهداف نامطلوب، راهگشای خروج از بن بست و پایان دادن به بی ثباتی منطقه ای نخواهد بود و بر عکس می تواند بر گسترش ناامنی منطقه ای دامن زند.