خبرنگاری در آمریکا فقط در محدوده 53 کیلومتری .! /مرتضی غرقی

تاکنون نوع نگاه مقامات آمریکایی به رسانه های گروهی ایران بویژه به نمایندگان خبری تلویزیون و خبرگزاری در نیویورک نگاهی متکبرانه همراه با بی اعتنائی بوده است. امری که درپاسخ های آنان به درخواست های مصاحبه با مقامات امریکایی کاملا بوضوح مشاهده می شود.

بنظر می رسد علی رغم ادعای ابرقدرتی این کشور یک نگرانی عمده در میان مقامات آمریکایی نسبت به آزادی خبرنگاران ایرانی در آمریکا وجود دارد و این مسئله گویای این حقیقت است که حضور جدی خبرنگاران ایرانی در صحنه سیاسی آمریکا می تواند معادله تبلیغات سیاسی را به نفع ایران بر هم بزند و مخالفت با حضور جدی ما درکنفرانس های خبری مقامات آمریکایی چیزی جز آسیب پذیری آنان در بعد سیاسی نیست. بگونه ای که مقامات درجه سوم و چهارم دولتی نیز حاضر به مصاحبه با ما نیستند و بارها درخواستهای مصاحبه بنده را رد کرده اند.

نگاه مقامات آمریکائی به رسانه های ایرانی دیدی کینه ورزانه همچون رسانه های دشمن است، از این رو همه ترتیبات و اقدامات آنان دربرخورد بارسانه های ایرانی براین مبنا و اساس شکل می گیرد. از نوع ویزای صادر شده برای خبرنگاران ایرانی مستقر درنیویوک می توانید نگاه و نوع برخورد مقامات وزارت خارجه آمریکا با رسانه های ایرانی را ارزیابی کنید.

وزارت امور خارجه آمریکا با این ادعا که تلویزیون ایران و خبرگزاری ایرنا رسانه ای دولتی هستند از صدور ویزای خبرنگاری، برای آنان که معمولا برای خبرنگاران خارجی صادر می شود خودداری کرده و ویزائی را برای این دو نماینده رسانه ای کشور صادر کرده است که نه تنها حداقل های مورد نیاز کاری یک خبرنگار را تامین نمی کند بلکه براساس این ویزا این دو خبرنگار از حقوق یک شهروند خارجی مقیم آمریکا نیز محروم هستند، این نوع ویزا سی 2 نام دارد در حالی که برای کار خبری باید ویزای ای } ای تلفظ صحیح در ذیل متن آمده است}¤برخوردار بود. نوع ویزای سی 2 برای کسانی همچون کارکنان و خدمه کشتی رانی و یا خدمه هواپیما که تنها برای اقامت ترانزیت از آن استفاده می کنند صادر می شود. دارنده این نوع ویزا از هیچ یک از تسهیلات شهروندی برای زندگی در آمریکا برخوردارنیست بدلیل اینکه از کد و یا شماره امنیتی } با عنوان سوشیال سکیوریتی{ برخوردار نیست و بدون داشتن این شماره امکان زندگی در آمریکا بسیار سخت و انجام بسیاری از امور جاری زندگی با مشکل روبرو می باشد. لازم به ذکر است بعد از حادثه یازدهم سپتامبر دولت آمریکا برای کنترل امور امنیتی شماره ای را تحت عنوان کد امنیتی برای افراد مقیم آمریکا در نظرگرفت که تمامی اطلاعات افراد تحت این شماره امنیتی در کامپیوترها ذخیره می شود و شما برای انجام هرکاری اعم از دولتی و غیر دولتی در آمریکا بایستی این کد امنیتی را ارائه کنید. برای درخواست گواهینامه رانندگی، اجاره منزل، خرید موبایل، خرید و فروش اتومبیل، گرفتن اشتراک آب برق و تلفن و درخواست برای اشتراک استفاده از تلویزیون کابلی و حتی در برخی از فروشگاهها برای داشتن کارت عضویت معمولی بدون داشتن این شماره امکان پذیر نیست و با توجه به اینکه این نوع ویزا بدلیل اقامت موقت واجد شرایط دریافت شماره امنیتی نمی شود بنابر این دارنده ویزای سی تو از این حداقل های زندگی در آمریکا بی بهره است و بنده با این شرایط بسیار بد و ناپایدار درآمریکا زندگی می کنم.

درحقیقت زندگی بنده در آمریکا روی آب است و هر لحظه ممکن است مشکلاتی برای من بوجود آید، حتی دریکی از دانشگاهـهای نیویورک که دخترم می خواست در رشته دارو سازی تحصیل کند، علی رغم نمره خوب بدلیل داشتن این نوع ویزا میسر نشد و وی مجبور شده به دنبال راه کار دیگری یا دانشگاه دیگری با هزینه ای بالاتر باشد. بنده درحال حاضر ازکارت خبرنگار معمولی در آمریکا نیز برخوردار نیستم و اجازه فیلمبرداری در خیابانهای نیویورک را ندارم. بعلاوه اینکه از محدودیت بیست و پنج مایلی حدود چهل کیلومتری نیز برخوردارم. وزارت خارجه آمریکا ادعا می کند که ما نماینده رسانه ای دولتی هستیم و برای این اینگونه محدودیت ها را قائل شده است. در صورتی که اگر از نظر آنان ما نماینده دولتی باشیم بایستی نوع ویزا رابه ویزای جی } نوع ویزای دولتی{ تغییر دهند تا حداقل از امکانات آن برخوردار باشیم. واقعیت اینکه صدور این نوع ویزا برای ما نوعی تحقیر رسانه ای کشور محسوب می شود که بایستی با آن مقابله به مثل شود و این محدودیت ها را برای خبرنگاران آمریکایی قائل شد، درمیان برخی از نهادهای مسئول این توهم وجود دارد که ایجاد محدودیت برای خبرنگاران آمریکائی بیشتر به ضرر ماست تا آنها. درحالی که این تصور کاملا باطل است و در دنیای پر رقابت رسانه ای اگر ما چنین محدودیت هائی را برای خبرنگاران آمریکائی ایجاد کنیم آنان دولت را تحت فشار قرار خواهند داد و ممکن است مسئله حل شود. بیش از چهار بار بنده درخواست اجازه برای سفر به واشنگتن و آتلانتا کرده ام که با مخالفت وزارت خارجه آمریکا روبرو شده است و بنده و خانواده ام و خبرنگار خبرگزاری با خانواده اش بیش از دو سال است که در قفسی به محدوده بیست و پنج مایلی حبس شده ایم و نمی توانیم حتی به خارج از نیویورک برویم. همچنین بیش از یک سال بود که حساب بانکی دفتر صدا و سیما در نیویورک را بدون دلیل مسدود و موجودی دفتر را بلوکه کرده بودند که ما را با مشکلات بسیاری روبرو کرده بود و اخیرا آن را مجددا باز کرده اند. نکته مهم اینکه هیچ نهادی درآمریکا پاسخگوی وضع موجود ما نیست، اداره مطبوعات خارجی آمریکا می گوید این مسئله برعهده وزارت امور خارجه آمریکا است و در وزارت خارجه نیز کسی پاسخگو نیست و بطور مداوم درخواست های ما برای تغییر ویزا بی پاسخ مانده. و این درحالی است که سالانه صدها خبرنگار آمریکائی بدون محدودیت به اقصی نقاط ایران می روند و 99 درصد گزارش های آنان که در مطبوعات و تلویزیون پخش می شود علیه ج اا می باشد. ضمنا همه این مشکلات برای خبرنگار خبرگزاری نیز وجود دارد.

I-Visa برای خبرنگاران

G Visa برای کارکنان دولتها در سازمان ملل

C2 Visa برای افرادی که در سفر به آمریکا از محدودیت برخوردارند صادر می شود