غیرقابل سانسور/ حسین شریعتمداری

چند سال قبل از پیروزی انقلاب و درپی حمله ماموران بعثی عراق به طلاب حوزه علمیه نجف و ضرب و شتم آنان، رژیم آمریکایی شاه که آن روزها با دولت عراق درگیر بود تلاش می کرد عالمان روحانی صاحب نام را به محکوم کردن این اقدام بعثی های عراق دعوت کند و این در حالی بود که همان روزها ماموران ساواک و شهربانی رژیم شاه به مراسم سالگرد 15 خرداد در مدرسه فیضیه حمله کرده و جمع فراوانی از طلاب را مضروب ساخته و یا دستگیر کرده و به زندان انداخته بودند.

در آن حال و هوا، بر و بچه های دانشگاه جندی شاپور اهواز- شهید چمران کنونی- به دانشجویان دانشگاه تهران خبر دادند که قرار است آیت الله خزعلی در مراسمی به همین منظور در اهواز سخنرانی کند. خبر تعجب آور بود و باورکردنی نبود که ایشان در مراسمی اینگونه سخنرانی کرده و زمینه سوءاستفاده تبلیغاتی رژیم شاه را فراهم آورد. متاسفانه برخی از علما و معتمدین خوزستان نیز با کم توجهی به اصل ماجرا از آقای خزعلی دعوت کرده بودند.

طبیعی است که مراسمی با این موضوع مورد توجه و علاقه رژیم بود و به همین علت علاوه بر مردم متدین اهواز، بسیاری از کارکنان دولت به تشویق و یا تهدید رژیم در مراسم حضور یافته بودند و دوربین های تلویزیونی برای تصویربرداری از مراسم آماده شده بود.

برخی از دانشجویان دانشگاه اهواز که در مراسم حضور داشتند بعد از پایان مراسم، ماجرای آن روز را اینگونه بازگو می کردند که آیت الله خزعلی قبل از شروع سخنرانی خطاب به خبرنگاران رادیو و تلویزیون گفت؛ گمان نمی کنم سخنان امروز من برای شما قابل استفاده- بخوانید سوءاستفاده- باشد و بعد به ایراد سخن پرداخت. ایشان مراسم سخنرانی آن روز را به محاکمه هر دو رژیم شاه و عراق اختصاص داد و نکته درخور توجه این که آیت الله خزعلی هرچند دقیقه یک بار نام مبارک حضرت امام (ره) را بر زبان می آوردند و... بعد از آن مراسم آیت الله خزعلی دستگیر و تبعید - یا زندانی- شد.

مدتی بعد از آن ماجرا نگارنده و چند تن دیگر از دانشجویان دانشگاه تهران آیت الله خزعلی را در یکی از مساجد تهران ملاقات کردیم و از ایشان پرسیدیم، چرا حضرتعالی در آن سخنرانی هر چند دقیقه یک بار نام مبارک حضرت امام (ره) را بر زبان می آوردید؟ پاسخ ایشان بسیار جالب و شنیدنی بود. آقای خزعلی گفتند «می ترسیدم که بخش هایی از سخنرانی مرا از رادیو و تلویزیون پخش کنند بنابراین دقیقه به دقیقه نام آقا- حضرت امام- را بر زبان می آوردم و می دانستم که ساواک حاضر به پخش نام ایشان نیست و چنانچه قصد پخش سخنرانی مرا داشته باشد با حذف و سانسور نام امام (ره)، سخنرانی به هیچوجه قابل پخش نباشد.» (نقل به مضمون)

خط امام (ره) به قول رهبر معظم انقلاب «اصول و شاخص های کاملاً روشنی دارد» و چنان با مبانی اسلام ناب محمدی (ص) آمیخته است که قابل تحریف نیست و اگر تحریف شود، به آسانی قابل تشخیص است. امام در طول حیات طیبه خویش و در جریان حرکت ملکوتی خود چه قبل و چه بعد از انقلاب، «باید»ها را همه به صراحت گفته و «نباید»ها را به وضوح برشمرده اند، آن گونه که «اگر یک ذره را برگیری از جای» آنچه می ماند به اندازه ای با «خط امام» نامانوس است که تحریف کنندگان را رسوا می کند و راهیان راه امام را به حیرتی توأم با ملامت می اندازد. خط امام (ره) مجموعه ای تعریف شده و هماهنگ است... شبیه «چشم و خال و خط و ابرو است» که «هر چیزش به جای خویش نیکوست».

گاه این سؤال پیش می آید که چرا مخالفان امام (ره) وقتی می خواهند از موضع اسلام با ایشان مخالفت کنند، به پرت وپلاگویی های مضحک می افتند، هرچند که افراد درس خوانده و باسوادی باشند؟!... پاسخ آن است که اینگونه افراد اگرچه ظاهری اسلامی دارند ولی از خاستگاهی غیراسلامی با خط امام مخالفت می ورزند و از آنجا که حرکت امام راحل ما (ره) دقیقاً بر مبانی شناخته شده اسلام منطبق بوده و هست، مخالفان مورد اشاره، سخنی سخیف می گویند و ژاژ می خایند.

و بالاخره... عبدالملک مروان، خلیفه اموی بارها به خشم و غضب می گفت؛ «علی بن ابیطالب کاری کرد که گذشتگان به فراموشی سپرده شدند و آیندگان را به دردسر انداخت»... چرا...؟!
علی (ع) در گفتار و عمل آئینه تمام نمای اسلام بود، بنابراین آنان که مانند بنی امیه، درپوشش اسلام حاکمیت اشرافی را دنبال می کردند، با وجود الگوی حضرت امیر (ع) نمی توانستند به اشرافیت پوشش اسلامی بدهند و یا پدران مشرک خود در دوران جاهلیت را مردم دوست و خیرخواه قلمداد کنند... و چنین بود که آن گذشتگان- اشراف قبل از اسلام- فراموش شده بودند و این آیندگان- منافقانی که در پوشش اسلام سودای حکومت اشرافی داشتند- به دردسر افتاده بودند و...