خدمات شعبان بی مخ به شاه

به گزارش مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران شعبان جعفری در سال 1300ش در محله سنگلج تهران متولد شد. او پس از تحصیل کوتاه مدت در مدارسی چون عنصری و اسلام به علت شرارت، تحصیل را رها کرد و در همان دوران به شعبان بی مخ معروف شد. پس از ترک تحصیل به کارهای مختلفی روی آورد ولی در آنها نیز موفق نبود و به علت علاقه زیاد به ورزش باستانی روی آورد.
شعبان که در محله خود دسته ای از اوباش را همراه خود کرده بود، در سن پانزده سالگی به خاطر شرارت به زندان رفت. در سال 1319 به علت اجباری بودن نظام وظیفه، به سربازی رفت و به خاطر فرار مکرر از خدمت سربازی، دوران دو ساله سربازی او چهار سال به طول انجامید. پس از ورود متفقین به ایران، او نیز با فرار از پادگان به دوران سربازی خود پایان داد.
جعفری از سال 1326ش با بر هم زدن نمایش«مردم» به کارگردانی عبدالحسین نوشین در تئاتر فردوسی، برای حاکمیت وقت محبوب شد و به جای آنکه به جرم ایجاد آشوب و اخلال در نظم عمومی محبوس گردد با دریافت وجه دستی بنا به دستور اداره آگاهی مدتی از تهران به لاهیجان رفت. در لاهیجان زورخانه ای را اداره می کرد و پس از یک سال به تهران بازگشت.
دهه سی، برای این لمپن بی مخ، دهه طلایی بود. در سال 1329 پس از آنکه به استقبال آیة الله کاشانی که از تبعید باز می گشت رفت، در بین جمعیت طرفداران آیة ا...، شایع شد که وی به قصد قتل او در این مراسم حضور یافته است و همین مسأله باعث شد تا از سوی طرفداران آیة الله  کاشانی مورد ضرب و جرح قرار گیرد و مدتی نیز در بیمارستان بستری بود. سپس به حمایت از نهضت ملی شدن نفت و دکتر مصدق بر خاست. او به همراه گروه اراذل و اوباش خود در روز 14 آذر 1330، به دفتر روزنامه های چپ و توده ای و مخالف دولت دکتر مصدق مانند چلنگر، مردم، شورش، بدر و... حمله کرده و این دفاتر را غارت و ویران کردند. این آشوب برای او مدتی حبس در زندان قصر را به ارمغان آورد.
پس از آزادشدن بار دیگر راه خود را در پیش گرفت. در جریان 30 تیر 1331 به فعالیت برای بازگرداندن دکتر مصدق بر مسند نخست وزیری پرداخت اما به فاصله کوتاهی از مصدق روی بر گرداند و ماجرای 9 اسفند 1331 پیش آمد. در این روز به پیشنهاد دکتر مصدق، شاه قصد خروج از کشور و سفر به عتبات را داشت که شعبان به همراه گروهی از اراذل و اوباش خود با تجمع در مقابل کاخ مرمر از این امر جلوگیری کردند و با تهدید بازاریان، بازار تعطیل شد و این گروه به مقابل خانه دکتر مصدق رفته و اقدام به شکستن در منزل وی نمودند. این ماجرا منجر به حبس وی تا 28 مرداد 1332 شد و در ظهر 28 مرداد 1332 به حکم زاهدی از زندان آزاد شد و جریان هدایت اوباش را به عهده گرفت. پس از کودتای 28 مرداد به تاجبخش شهرت یافت. پس از این خدمت، بنا به پیشنهاد تیمسار زاهدی با شاه ملاقات کرد و زمینی برای تأسیس باشگاه ورزشی به وی اهدا شد. ساخت باشگاه جعفری سه سال طول کشید و محمدرضا پهلوی خود آن را افتتاح کرد. مدتی نیز تیمور بختیار ریاست افتخاری آن را بر عهده داشت. هزینه های باشگاه از دربار و اطرافیان شاه و ساواک تأمین می شد. گر چه او منکر دریافت هر گونه وجهی از دربار است ولی اسناد تقاضای پول از دربار توسط وی موجود می باشد. در اسفند 1332، دکتر حسین فاطمی دستگیر شد و شعبان جعفری که خصومتی خاص با وی داشت با دسته خود به مقابل شهربانی رفت و زمانی که دکتر فاطمی از شهربانی خارج شد به وی حمله کرد و او را مورد ضرب و شتم قرار داد و به روایتی با چاقو مورد حمله قرار داد. او در خاطرات خود به صراحت منکر این مسأله است و آن را امری ناممکن از سوی خود می خواند.
در مراسم 4 آبان هر سال جعفری به نمایش ورزشهای باستانی در ورزشگاه امجدیه، در مقابل شاه می پرداخت. بسیاری از میهمانان خارجی حکومت به باشگاه او دعوت می شدند و در آنجا ورزش باستانی اجرا می شد.
در جریان وقایع 15 خرداد 1342، باشگاه جعفری آتش زده شد. جعفری نیز با هواداران خود به تلافی در روز 16 خرداد به خیابانها ریختند و ایجاد رعب و وحشت کردند. حضور او در چنین روزهایی آن چنان زننده بود که وزارت اطلاعات و امنیت کشور خواهان آن بود که هر چه کمتر در محافل ظاهر شود. از دیگر اقدامات وی برگزاری مراسم روضه  خوانی در دهه ماه محرم در تکیه دباغخانه بود که هزینه آن را از ساواک هر ساله دریافت می کرد.
با آغاز انقلاب اسلامی، جعفری نیز احساس خطر کرد و به اسراییل گریخت ولی مجدداً به ایران بازگشت و همزمان با خروج شاه از کشور به ژاپن رفت. از ژاپن به آلمان، اسراییل، فرانسه، انگلیس و ترکیه رفت. در ترکیه با گروه ارتشبد آریانا و بر علیه حکومت جمهوری اسلامی به فعالیت پرداخت و تا پایان عمر با دریافت تابعیت آمریکایی، در کالیفرنیا زندگی می کرد.