ابتکار عمل ایران

تصمیم ایران مبنی بر آزادی 15 تفنگدار انگلیسی اقدامی تحسین برانگیز است که پیام های مهمی در دل آن نهفته است. سران جمهوری اسلامی ایران در حال حاضر چندان در پی این موضوع نیستند که سیادت کشورشان مورد تعرض قرار گرفته و متجاوزان باید محاکمه و مجازات شوند، بلکه با اعلام عفومتجاوزان درصدد بهره گیری از فرصتی طلایی هستند که با سفر رهبر طیف اکثریت مجلس نمایندگان آمریکا قرین شده است. نانسی پلوسی که قائل به برتری اقدامات سیاسی و دیپلماسی برگزینه های نظامی است، به دمشق سفر کرده و از طرفی روابط نزدیک تهران و مشق زبانزد همگان است. آیا آزادی ملوانان انگلیسی در بردارنده این پیام نیست که ایران هم از راه حل های سیاسی و دیپلماسی استقبال می کند؟ و آیا تهران قصد ندارد از این فرصت جهت تضعیف جمهوری خواهان در آمریکا بهره برداری کند؟
درست است که ملوانان اسیر شده انگلیسی بوده اند، اما ایران با آزادی آن ها در واقع هم پیمان انگلیس یعنی آمریکا رامخاطب قرار داده و به نظر می رسد پیام ایران در داخل آمریکا بازتاب گسترده ای داشته باشد، خصوصا آن که غالب آمریکایی ها در حال حاضر طرفدار سیاست های دمکرات ها هستند.
اما نتایج تصمیم جمهوری اسلامی ایران چه خواهد بود؟ ایران و هم پیمان آن، سوریه امید دارند آزادی ملوانان انگلیسی به تقویت پایگاه اجتماعی دمکرات ها در داخل آمریکا انجامیده و این طیف در انتخابات آتی ریاست جمهوری آمریکا پیروز شوند. به عبارت دیگر ایران و سوریه از تجربه ویتنام بهره گرفته اند که موجب ناکامی جمهوری خواهان شد. آزادی دیپلمات های آمریکایی در ایران نیز زمانی صورت گرفت که ایران از شکست جیمی کارتر و پیروزی دونالد ریگان در سال 1980 مطمئن شد. آزادی تفنگداران انگلیسی نیز پیامی همانند آزادی گروگان های آمریکایی در بردارد و ایران در پی آن است که دمکرات ها با اتکا به رویکرد دیپلماسی و مذاکره در این معرکه پیروز شوند. این امر حاکی از این واقعیت است که ایران تا موعد انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال 2008 از هر طریقی تلاش خواهد کرد جرج بوش را ضعیف کند و در پرونده های مهمی چون عراق و بحث هسته ای ابتکار عمل را از وی سلب نماید. به هرحال باید تا سال 2008 منتظر بمانیم و ببینیم آیا سیاست ایران موفق خواهد شد یا نه؟