بشارت به ایران؟!

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
کاندولیزا رایس وزیر امور خارجه آمریکا با صدور بیانیه ای به ایران، «بشارت؟!» داد که آمریکا آماده است با قرار گرفتن در کنار سه کشور اروپایی-فرانسه، آلمان و انگلیس- درخصوص مسائل هسته ای با ایران مذاکره کند. انتشار بیانیه رایس با حمایت های گسترده رسانه های آمریکایی همراه بود، این رسانه ها وظیفه داشتند با ایجاد فضای پرهیاهوی تبلیغاتی بر این نکته تاکید کنند که صدور این بیانیه بی سابقه در سال های پس از انقلاب و تسلیم آن از طریق عوامل سفارت سوئیس به مقامات ایران تحولی بزرگ در روابط بین دو کشور است، تا در اولین حرکت تهاجمی ایران را به انفعال و اشتباه در موضع گیری وادارند. این بیانیه در حالی صادر شد که تلاش گسترده و درازمدت آمریکایی ها در شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی و شورای امنیت سازمان ملل برای دست برداشتن ایران از حق مسلم هسته ای خود، حاصلی در پی نداشت و مهم تر از آن جهان در انتظار برای شنیدن پاسخ جرج بوش به نامه احمدی نژاد، هنوز پاسخی دریافت نکرده است بیانیه «الهه فریب» دولت جرج بوش شامل چندین محور است که لحن و سیاق ادبیات آن همچنان؛ اصلی ترین نشان «شیطان بزرگ» یعنی صفت مذموم «استکبار» آمیخته است. به عنوان نمونه در فرازی از بیانیه آمده است: «ایالات متحده حاضر است از موضع رهبری خود فرصت هایی را ایجاد کند که راهبردهای دیپلماتیک بهترین امکان موفقیت را داشته باشند.» و یا در جای دیگر آورده است: «ادامه راهکارهای کنونی در جهت دستیابی به سلاح هسته ای بی توجهی به جامعه بین المللی و تعهدات بین المللی است. با انتخاب این مسیر رژیم متحمل خسارات عظیمی خواهد شد. ما و هم پیمانان اروپایی مان بر این عقیده هستیم که این میسر به انزوای بین المللی و تحریم های سیاسی و اقتصادی دایم التزاید منتهی خواهد شد.»
- اگر صدور این بیانیه برای فشار بر روسیه و چین است تا به دیدگاه آمریکایی ها نزدیک شوند و مذاکرات در مسیر اجماع علیه ایران قرار گیرد، برای حصول نتیجه فاقد کشش و منطق لازم است افزون بر آن که موضع فعلی روسیه و چین متأثر از عوامل عدیده ای است که در متن بیانیه به آنها توجه نشده است.
- چنانچه بیانیه با هدف افزایش فشار جهانی پس از رد آن از سوی ایران و به بهانه اینکه ایران اهل گفتگو و مصالحه نیست صادر شده است، وجود پیش شرط تعیین شده توسط آمریکا باآگاهی کامل از مواضع اصولی و بارها تکرار شده ی ایران آن را خنثی می کند، چنانچه در اولین واکنش نماینده چین در سازمان ملل از وجود پیش شرط در متن بیانیه انتقاد کرد و علیه آن موضع گرفت.
- در صورتی که آمریکایی ها با این تصور اقدام به صدور بیانیه کردند که با قرار دادن مجموعه ای از تهدیدها و تطمیع ها، افترا و تهمت ها، تملق گویی و چاپلوسی درخصوص ملت ایران، به رخ کشیدن چهره استکباری و.. که جملگی در متن بیانیه مشاهده می شوند، می توانند نظر ایران را جلب کنند سخت در اشتباهند، زیرا در اوضاع و احوال کنونی که آمریکایی ها در گرداب مشکلات درونی و بیرونی دست و پا می زنند و متحدان فعلی آنها هم وضع چندان بهتری از آن ندارند، نمی توانند در مقام شرط تعیین کردن باشند.
به دیگر سخن برای طرف ایرانی حضور آمریکایی ها در مذاکرات جذبه و کشش ندارد و گویا این علاقه مندی وافر آمریکایی برای حضور در مذاکرات آنها را واداشته تا با هزینه کردن از کیسه ایران بتوانند به جمع مذاکره کنندگان بپیوندند. آمریکایی ها در برابر فضایی که درخصوص مذاکره با ایران ایجاد کرده اند باید یکی از دو راه را انتخاب کنند یا همچنان در برابر فشار جمع گسترده ای از صاحب نظران آمریکایی که دولت بوش را به سمت مذاکره با ایران سوق می دهند مقاومت کنند که هزینه و آینده این مقاومت بی حاصل چندان مشخص نیست چرا که احتمال دارد در شرایط بدتری مجبور به مذاکره شوند یا اینکه با پذیرش نقشی برابر با دیگر اعضای مذاکره کننده و ارایه دیدگاه های متعادل و منطقی و به دور از هرگونه حس برتری جویانه و چشم پوشی از مسائلی مانند تعیین پیش شرط و... سهم مشخصی در واگذاری حقوق مسلم هسته ای ایران به جمهوری اسلامی ایران را داشته باشند.